“คำพูด กลิ่นของวันนั้น” เรื่องสั้นจากญี่ปุ่น

“คำพูด กลิ่นของวันนั้น” เรื่องสั้นจากญี่ปุ่น

บทความโดย : HaruShine www.marumura.com

ปี๊ดดด!!!
ทุกครั้งที่เกมสิ้นสุด
ก็มีเรื่องที่ต้องพูดเสมอ

พวกเราถูกเรียกมารวมกันที่ขอบสนาม
ผมถอดปลอกแขนกัปตันออก แล้วกำมันไว้ในมือ
โค้ชเดินเข้ามา พร้อมกลิ่นบุหรี่ลอยมากับสายลม
ผมไม่ชอบมันเลย
ไม่ใช่แค่กลิ่นของผู้ใหญ่ที่น่าเกรงขาม
แต่มันคือกลิ่นของการไร้ทางหนี
“…ออกมาข้างหน้า”
ชื่อผมถูกเรียก แค่นั้นก็ทำเอาชาวาบไปทั้งตัว
“เกมวันนี้
เป็นยังไงบ้าง”
โค้ชแหงนหน้ามองฟ้าแล้วถาม โดยไม่มองหน้าผม
“…ขอโทษครับ”
ทันใดนั้นกลิ่นบุหรี่ก็เข้มขึ้น
โค้ชเดินเข้ามาหาผม
“แกน่ะ
ไม่มีพรสวรรค์ เลิกไปเถอะ”
เพียงเท่านั้น เสียงรอบข้างก็เริ่มห่างออกไป
มีแต่เสียง “ไม่มีพรสวรรค์” ที่ยังคงดังซ้ำๆ อยู่ในหัว

วันฝึกซ้อมถัดมา
สนามเดิม ลูกฟุตบอลใบเดิม
แต่เท้ากลับก้าวออกไปไม่ได้
ทุกครั้งที่บอลมาถึง ก็ลังเลไปชั่วขณะ
ถ้าพลาดจะเป็นยังไง
ถ้าโดนพูดแบบนั้นอีก
การตัดสินใจช้าลง
ผมเลือกส่งบอลแต่แบบเพลย์เซฟ
“ไปเลย!!”
แม้จะมีเสียงตะโกนเชียร์ ร่างกายก็ยังช้าไปครึ่งจังหวะ
และมันก็ไม่ดีขึ้น

ทั้งม.ต้น ม.ปลาย
ผมทุ่มเทให้ความฝันอยากเป็นนักฟุตบอลอาชีพ
แต่ทุกครั้งที่ถึงจุดชี้ขาด
ก่อนจะก้าวออกไป คำนั้นก็ลอยขึ้นมา
“ไม่มีพรสวรรค์ เลิกไปเถอะ”
ทุกครั้ง ผมจึงเหมือนถอยหลังหนึ่งก้าวเสมอ
.
.
.

ตอนนี้ ผมทำงานในบริษัท
น้องคนหนึ่งยืนอยู่หน้าโต๊ะ สายตาก้มลงเล็กน้อย
“…ขอโทษครับ”
เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อ
“ผมคิดว่าตัวเองไม่เหมาะกับงานนี้
รู้อยู่แล้วว่าตัวเองไม่มีพรสวรรค์”
คำพูดนั้น ทำเอาผมเงียบ
ถ้าอยากให้กำลังใจ ก็พูดได้ตั้งหลายอย่าง
“ไม่เป็นไร”
“อย่าคิดมาก”
“ใครๆ ก็ต้องมีช่วงเวลาแบบนี้นั่นแหละ”
แต่มันคงเบาเกินไป
เพราะผมรู้ดีว่าคำพูดอย่างในวันนั้นมันหนักหนาแค่ไหน

“เรื่องที่เล่ามาน่ะ”
ผมสูดลมหายใจเข้าลึก
กลิ่นของสนามหญ้าวันนั้นลอยกลับมาโดยไม่ทันตั้งตัว
“อะไรที่เจ็บปวดที่สุดล่ะ?”
น้องเงยหน้าขึ้น ทำหน้าคิด
ก่อนจะพูดออกมาเบาๆ
“…ที่เจ็บที่สุดคือ ยังหนีอยู่แบบนี้ครับ”
ฉันพยักหน้าอย่างเข้าใจ

ระหว่างทางกลับบ้าน ท้องฟ้ายามเย็นเริ่มมืดลงนิดหน่อย
คำพูดวันนั้นของโค้ชยังไม่จางหายไปไหน
ผมลบมันออกไปไม่ได้

“คำพูด กลิ่นของวันนั้น” เรื่องสั้นจากญี่ปุ่น