พรที่ขอในคืนฝนดาวตก : เรื่องสั้นสุดซึ้งจากญี่ปุ่น
“ยาย! วันนี้มีฝนดาวตกอะไรสักอย่างด้วย!”
“เหรอ…”
คุณยายที่นอนหลับตาอยู่บนเตียงตอบรับเสียงของอุทาโกะที่กำลังตื่นเต้นจากระเบียงบ้าน เพียงด้วยเสียงที่แผ่วเบาราวกับกำลังจะหายไป
“ยายอ่ะ เฉยชาเกินไปแล้ว
ถ้าพลาดคราวนี้ ต้องรออีก 30 ปีเลยนะ
ครั้งหน้าที่มันมาอีกที ยายก็คงไม่อยู่ดูแล้วนะ
ตื่นเต้นหน่อยสิ!”
แต่คุณยายก็ยังคงเงียบ หลับตาอยู่เช่นเดิม
จนดูไม่ออกว่ากำลังฟังอยู่หรือเปล่า หรือกำลังหลับหรือตื่นกันแน่
“อ้ะ! มาแล้วๆ! ฝนดาวตก!”
อุทาโกะชี้ไปที่ท้องฟ้าและร้องเสียงดังอย่างตื่นตาตื่นใจ
“นี่ครั้งแรกที่หนูเห็นฝนดาวตกเลยนะ!
จริงด้วย มาอธิษฐานกัน!
ถ้าเป็นยาย ยายจะขอว่าไร?”
.
..
…
หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง คุณยายตอบด้วยเสียงที่แหบแห้ง
“…อยากเข้าห้องน้ำ…”
“ห้ะ!? ตอนนี้เหรอ?”
อุทาโกะจึงต้องทิ้งปรากฏการณ์ที่เธอตั้งหน้าตั้งตารอมานานไว้
แล้วกลับเข้ามาในห้อง เพื่อพยุงคุณยายให้ลุกขึ้น
“…ไม่ใช่
…ขอพร”
“ห้ะ? ขอพร?”
“อยาก…เข้าห้องน้ำ…ด้วยตัวเอง…”
“ห๊า? อะไรนะ? เนี่ยนะพรที่ขอ?”
แล้วอุทาโกะก็หัวเราะลั่น เพราะมันต่างจากคำขอพรที่เธอจินตนาการไว้คนละโลก
“ตอนสาวๆ คุณยายเคยชอบปีนเขา นึกว่าจะอยากปีนเขาซะอีก
หรือไม่ก็อยากเห็นวิวสวยๆ
หรืออยากเจอคุณตาที่เสียไปแล้ว
ทำไม่ให้อธิษฐานแบบนั้นอ่ะ?”
“…ไม่ล่ะ ฉันอยากเข้าห้องน้ำด้วยตัวเอง”
“ทำไมอ่ะ?”
และในที่สุดคุณยายก็ลืมตาขึ้น
“มันน่าอาย…”
“อะไรนะ?”
“ที่ต้องให้อุทาโกะเปลี่ยนผ้าอ้อมให้…”
คุณยายมองอุทาโกะและพูดด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกผิด
“อืม… แต่หนูทำมาตั้งแต่ม.ต้นแล้ว ตอนนี้ไม่ได้รู้สึกอะไรแล้วล่ะ”
แม้การร้องไห้ จะช่วยให้หัวใจเจ็บปวดน้อยลง แต่คุณยายก็ไม่มีน้ำตาเหลือให้หลั่งแล้ว เพราะมันเหือดแห้งไปตั้งแต่เมื่อห้าปีก่อนที่เธอไม่สามารถเดินได้ด้วยตัวเอง
“วันก่อนหนูได้ยินมาจากศูนย์ดูแลผู้สูงอายุ ว่าคุณยายโนมูระที่ป่วยเป็นอัลไซเมอร์ ขโมยขนมปังจากร้านสะดวกซื้อด้วย ทั้งครอบครัวเลยต้องไปขอโทษ พอคิดดูแล้ว บ้านเราที่คุณยายนอนอยู่เฉยๆ แล้วหนูแค่เปลี่ยนผ้าอ้อมให้ ยังดีกว่าเยอะเลย!”
อุทาโกะพูดออกมาพร้อมรอยยิ้ม
แต่คุณยายคิดในใจว่า… มันดีตรงไหนกัน?
(ห้าปี ตั้งแต่ม.ต้นจนถึงม.ปลาย วันแล้ววันเล่า แทนที่อุทาโกะจะได้ไปทำกิจกรรมหลังเลิกเรียน หรือเที่ยวเล่นกับเพื่อนๆ เธอกลับต้องรีบกลับบ้านทันที ทั้งดูแลคนแก่ และเรียนไปด้วยโดยไม่เคยบ่นสักคำ… มันดีตรงไหนกันกว่ากัน)
(พ่อก็ทิ้งทุกคนไปอย่างไม่ไยดี แม่ก็ทำงานหนัก เลิกงานดึกดื่น เพื่อหาเงินมาใช้จ่าย และดูแลทุกคนในบ้าน ไม่มีใครปกป้องเด็กคนนี้เลย)
(ตอนที่เธอถามว่าอยากขอพรว่าอะไร ก็อยากตอบความจริงออกไปด้วยซ้ำว่า อยากตาย แต่ก็กลัวว่าเด็กคนนี้จะพูดอะไรออกมาถ้าฉันพูดแบบนั้น)
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ อุทาโกะกลับไปที่ระเบียง และหมกมุ่นอยู่กับฝนดาวตกอีกครั้ง
“…แล้วเธอล่ะ?”
“หืม? อะไรหรอ?”
“เธอขอพรว่าอะไร?”
“อืมม… ขอให้ พ่อ แม่ หนู แล้วก็คุณยาย กลับมาดีกัน กลับมากินซูชิด้วยกันอีกครั้ง”
หญิงชรารู้สึกโล่งใจที่มีตัวเองอยู่ในพรที่อุทาโกะขอด้วย
เผลอรู้สึกโล่งใจไปเสียแล้ว . . .
หากตัวเองไม่ได้อยู่ในนั้น ชีวิตของหลานสาวจะสบายขึ้นมากขนาดไหนกันนะ?
ถ้าคำตอบของอุทาโกะมันใจร้ายกับเธอ เธออาจจะรู้สึกดีกว่านี้
จิตใจที่ดีเกินไปของหลานสาวทำให้เธอเจ็บปวดเหลือเกิน
“…ดวงดาวเอ๋ย
…ขอให้อุทาโกะมีความสุขมากๆ เมื่อเธอโตเป็นผู้ใหญ่”
คุณยายพึมพำเบาๆ แล้วหลับตาลง
…อย่างสงบอีกครั้ง
.
.
.
.
.
แล้วดาวตกที่สุกสว่างที่สุดในคืนนั้น
ก็ได้ไหลออกมาผ่านดวงตาอันมืดสนิทของอุทาโกะ
หลังดาวดวงสำคัญของเธอได้ดับสูญไป
เรื่องแนะนำ :
– โออิจิ – นางามาสะ ตำนานรักยุคสงครามที่ไม่มีจริง 4 : ภาคคนรัก
– โออิจิ – นางามาสะ ตำนานรักยุคสงครามที่ไม่มีจริง 3 : ภาคใกล้ชิด
– โออิจิ – นางามาสะ ตำนานรักยุคสงครามที่ไม่มีจริง 2 : ภาคสายลับ
– โออิจิ – นางามาสะ ตำนานรักยุคสงครามที่ไม่มีจริง 1 : ภาคทรยศ
– แจก 13 พาเลตสีจากภาพถ่ายสุดสวยจากญี่ปุ่น!
ขอบคุณข้อมูลจาก
https://note.com/monkeypants/n/n6fde43bb2d1e
#พรที่ขอในคืนฝนดาวตก : เรื่องสั้นสุดซึ้งจากญี่ปุ่น
