รถไฟสู่ชายทะเล : เรื่องราวของคนที่ยังไม่ปล่อยให้ ‘รัก’ จากไป จากญี่ปุ่น
ทิวทัศน์นอกหน้าต่างรถไฟ ยังคงเป็นสีครามเข้ม
รถไฟแล่นไปอย่างเงียบสงบในรุ่งอรุณที่ยังไม่มาถึง
มีเพียงเสียงเอี๊ยดดด จากข้อต่อที่นั่งเก่าๆ ที่โยกไปมา
และมีเพียง ‘ฉัน’ และ ‘เธอ’ ณ ที่แห่งนี้
บนขบวนรถไฟ ก่อนขบวนแรกของวัน
“นี่ เดี๋ยวก็เห็นทะเลแล้วนะ”
เธอพูดพร้อมชี้ไปที่นอกหน้าต่าง
“ถึงจะเคยเห็นบ่อยก็เถอะ
แต่วันนี้ดูต่างออกไปนะ”
“คงเป็นเพราะคนมองเปลี่ยนไปแล้วมั้ง”
เธอตอบกลับมาด้วยเสียงอันอ่อนโยน แผ่วเบาเหมือนสายลมปลายฤดูใบไม้ผลิ
“ทะเล…นานแล้วใช่มั้ย?”
“อืม ครั้งสุดท้ายที่ไป…
คงเป็นก่อนที่เธอจะหายไปไม่นาน”
เผลอพูดตรงเกินไปซะแล้ว
แต่เธอก็แค่ยิ้ม แล้วพูดว่า
“ครั้งสุดท้ายน่ะ มันนานกว่านั้นอีกนะ”
“งั้นเหรอ…”
“อื้อ
วันนั้นลมแรงมาก
ทรายเข้าตา จนเราร้องไห้เลย”
“อื้อ ก็สมเป็นเธอดีนั่นแหละ”
“ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ” เธอถึงกับหยุดหัวเราะเสียงใสไม่หยุด
เหมือนอย่างในวันนั้น
“เธอ…ได้ใช้ชีวิตอย่างดีใช่มั้ย?”
“ไม่รู้สิ
แต่อย่างน้อย
พอได้นั่งรถไฟแบบนี้
ความรู้สึกในตอนนั้น มันก็กลับมา”
“กลับมาหรอ?”
“อื้อ
อย่างความรู้สึกขรุขระตอนเดินบนหาดทราย
รสชาติของน้ำแร่ที่ซื้อจากร้านในสถานี
หรือมุมมองจากข้างหลังของเธอที่เพิ่งรวบผมเสร็จ”
พูดแล้วก็ประหลาดใจกับตัวเองนัก
ที่สิ่งเหล่านั้นยังคงหายใจ
อยู่ที่ไหนสักแห่งในใจอย่างละเอียดชัดเจนได้ขนาดนี้
เธอเงียบไป
และแค่มองออกไปนอกหน้าต่างเฉยๆ
สีของท้องฟ้าค่อยๆ จางลง
จากสีน้ำเงินเข้มแปรเปลี่ยนเป็นสีฟ้าอ่อน
“ที่เธอจำได้
แปลว่ายังไม่ลืมเราใช่มั้ย?”
เสียงของเธอช่างแผ่วเบา ราวกับจะหายไป
“จะลืมได้ยังไงล่ะ”
“ก็ พอเวลาผ่านไป คนเราก็จะลืมได้เองไง”
“งั้นทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่?”
เธอไม่ตอบ
แต่กลับเอนตัว ซบไหล่ผม
แล้วพูดเบาๆ ว่า
“คงไม่ใช่ฉัน
แต่เป็น ‘ฉันในใจเธอ’ ที่ยังคงอยู่มากกว่า”
รถไฟเลี้ยวช้าๆ
ทิวทัศน์ข้างหน้าผันเปลี่ยนเป็นชายหาด ที่ยังไม่สวยงามเต็มที่ ด้วยพระอาทิตย์ยังไม่ขึ้นดี
” ลงมั้ย?”
“ไม่ วันนี้ไม่ลง
แค่อยากมาดู”
เธอพยักหน้าตอบรับ โดยไม่พูดอะไร
แล้วใบหน้าของเธอก็ค่อยๆเลือนรางเมื่อแสงอาทิตย์เริ่มสาดส่อง
รู้ตัวอีกที
ที่นั่งข้างๆ ผมก็ว่างเปล่า
มีเพียงไออุ่น กับกลิ่นหอมคล้ายดอกไม้ที่ล่องลอยเพียงบางเบาอยู่รอบกาย
ผมโน้มตัวออกไปมองทิวทัศน์นอกหน้าต่าง
ทะเลสีครามสุดลูกหูลูกตาปรากฏอยู่ตรงหน้า
…แต่มันกลับช่างดูหม่นหมอง
รุ่งอรุณที่ทอแสงมาสู่ผม
…กลับทำให้ผมหนาวเหน็บ
ความสงบและเงียบงันของที่แห่งนี้
ทำให้ใจของผมเปียกปอนไปด้วยน้ำตา
เรื่องแนะนำ :
– น่ารักเกินคาด! 14 ภาพที่วาดด้วยเส้นตรงทั้งหมด จากญี่ปุ่น!
– รักครั้งนี้ คือโรคชนิดหนึ่ง : เรื่องสั้นมุมมองใหม่จากคนถูกทิ้ง จากญี่ปุ่น
– ฉันมีชีวิตอยู่…เพื่ออะไรกันนะ? : บันทึกความคิดของนักศึกษาญี่ปุ่นคนหนึ่ง
– สิ่งที่ครูสอนภาษาญี่ปุ่นในโรงเรียนไทย ต้องเผชิญ
– ความเหงาในญี่ปุ่น 13 ภาพถ่ายโทนส้มน้ำเงินสุดสวยชวนเหงาจากญี่ปุ่น
ขอบคุณข้อมูลจาก
https://note.com/daifuku777/n/nd8ca2a3b9150
#รถไฟสู่ชายทะเล : เรื่องราวของคนที่ยังไม่ปล่อยให้ ‘รัก’ จากไป จากญี่ปุ่น
