“รสชาติความอร่อย ที่ไม่มีใครแทนที่ได้” เรื่องสั้นสุดซึ้งจากญี่ปุ่น

“รสชาติความอร่อย ที่ไม่มีใครแทนที่ได้” เรื่องสั้นสุดซึ้งจากญี่ปุ่น

แม่ฉันเสียก่อนวันเกิดฉันในวัยประถมต้นเพียงหนึ่งวัน
แล้วฉันก็ไม่เคยได้ฉลองวันเกิดอีกเลย…

และนับจากวันนั้น ฉันก็ไม่เคยหัวเราะอีกเลย

ฉันไม่มีความโกรธ
ไม่เคยร้องไห้
ราวกับภายในนั้นว่างเปล่า
ไม่มีอะไรเหลืออยู่…

แต่ฉันก็เติบโตขึ้นมาโดยไม่รู้สึกว่าการไม่มีแม่นั้นทำให้ฉันแตกต่างจากคนอื่นๆ

ถึงการไม่มีแม่ จะยากลำบากในหลายเรื่อง
แต่ฉันก็เพิ่งได้รู้เองว่า ถ้าเป็นคนทั่วไป
คงจะเหงา และเศร้าจนน้ำตาไหล…

แม่ของฉันเป็นคนใจดี และทำอาหารเก่งมาก
เราทุกคนในบ้านมีทั้งรอยยิ้มและความสุข ทุกครั้งที่ได้ทานอาหารฝีมือแม่

หลังแม่จากไป
ฉันพยายามอย่างหนักที่จะทำอาหารอร่อยเหมือนแม่

ฉันพยายามจนได้เป็นเชฟในร้านโอมากาเสะชื่อดัง

แต่ลูกค้าทุกคนบอกว่ามันอร่อยมาก แต่กลับไม่เคยยิ้มตอนทานของฉัน
หังหน้าของฉันเคยพูดว่า
“อร่อย แต่เหมือนขาดอะไรบางอย่าง”

ซึ่งตัวฉันที่ว่างเปล่า ก็หาคำตอบไม่ได้เช่นกัน

แต่ฉันแน่ใจว่าตอนทานอาหารของแม่ ทุกคนยิ้มแย้ม
ถ้าฉันทำอาหารที่ทำให้คนยิ้มได้ มันคงจะใกล้เคียงกับอาหารของแม่ใช่ไหม…

ในวันเกิดครั้งที่ 30 กว่าของฉัน มันยังคงเป็นแค่วันวันหนึ่ง
แต่ที่ต่างออกไป คือ
วันนี้ที่ร้านมีลูกค้าเพียงแค่คนเดียว
เธอเป็นคุณป้าผู้มีบรรยากาศแปลกๆ น่าขนลุก

แต่เพราะฉันไม่เข้าใจความรู้สึกกลัว จึงได้ทำอาหารและเสิร์ฟให้ตามปกติ
“ฝีมือยังไม่ถึงนะ
ป้าจะทำให้ดูเป็นตัวอย่าง”
แล้วป้าก็ช่วงชิงพื้นที่เคาน์เตอร์ทำอาหารของฉันไป
.
.
.
.
“ลองชิมดู”
อาหารที่ป้าทำดูน่ากลัวมาก จนไม่อยากทาน
แม้จะปฏิเสธไป แต่ป้าก็กลับเร่งให้ทาน
ฉันจึงจำใจชิม

น่าประหลาดเหลือเกินที่มันอร่อยมาก
และประหลาดที่สุดคือ
มันคือรสชาติที่ฉันคิดถึง

“วันนี้ป้าอยากมาทำอาหารให้เธอ เลยพยายามมาถึงที่นี่
ป้าจะสอนวิธีทำให้! มาทำด้วยกันเถอะ”

เราทำอาหารด้วยกัน
ป้าสอนฉันทำอาหารอย่างละเอียด พูดไม่หยุด
และทำเคาน์เตอร์ครัวฉันยุ่งเหยิงไปหมด
จนฉันหลุดหัวเราะออกมาให้กับความวุ่นวายที่เกิดขึ้น
สนุกจัง
นี่เป็นครั้งแรกที่เราหัวเราะนับตั้งแต่วันนั้นเลยหรือเปล่านะ
ความสนุกคือความรู้สึกเบาสบายไปทั้งตัวแบบนี้นี่เอง

แต่ทันทีที่ทำอาหารเสร็จ
ร่างของป้าก็เริ่มจางลง ราวกับกำลังจะหายไปจากโลกใบนี้
“ขอโทษนะ จริงๆ แล้วอยากทำอาหารให้ทุกวัน
อยากฉลองให้เธอทุกปี
สุขสันต์วันเกิดนะ
ขอโทษที่เอาของขวัญมาให้ไม่ได้…
ป้าต้องกลับแล้วล่ะ”

“ยังไม่ไปไม่ได้เหรอ อยู่ด้วยกันอีกสักพัก…”
ตอนนี้ในอกฉันเริ่มปวดร้าว
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ทิวทัศน์รอบข้างเริ่มบิดเบี้ยว
ร่างของป้าเลือนรางลงจนมองไม่เห็นรูปร่าง
แล้วค่อยๆ หายไปในที่สุด

ฉันร้องไห้
น้ำตาไหลพรั่งพรูออกมาจากตัวฉันที่เคยว่างเปล่าและไม่เคยรู้สึกอะไร

ฉันร้องไห้เพราะทั้งสนุก
เศร้า
และอาลัยอาวรณ์

น้ำตาที่ไหลออกมาได้เติมเต็มความว่างเปล่าในตัวฉัน

หลังจากนั้น ลูกค้าที่มาทานอาหารของฉันต่างยิ้มแย้ม
ในที่สุดอาหารของฉันก็เป็นเหมือนอาหารฝีมือแม่

“ฉันได้รับของขวัญที่ดีที่สุดแล้ว ขอบคุณนะคะ”
ขอบคุณที่เติมเต็มตัวฉันมาตลอด
และกลับมาเติมเต็มตัวฉันที่ว่างเปล่าอีกครั้งหลังคุณจากไป

ที่รสมือแม่อร่อยที่สุด เพราะมันมีรสชาติแห่งความรัก
รสชาติที่มีแค่หัวใจที่สัมผัสได้
ใส่ลงไปด้วยนี่เอง

เรื่องแนะนำ :
– “ความเจ็บปริศนาจากสุสานยามราตรี” เรื่องจริงสุดขนลุก จากญี่ปุ่น
– ให้โหดเหมือนโกรธเจ้าของ! 11 ภาพของกินจานยักษ์ใหญ่ จากญี่ปุ่น555
– “กระท่อมบนเนินเขา” นิทานสอนผู้ปกครอง จากญี่ปุ่น
– อ้อมโลกไม่ไหว!! 8 การด่าแบบสุภาพของคนเกียวโต 555
– “ตัวฉันที่ชอบดึงผมตัวเอง” เรื่องสั้นให้กำลังใจต่อสู้กับความเครียดจากญี่ปุ่น

ขอบคุณภาพหน้าปกจาก https://savorjapan.com/contents/discover-oishii-japan/
ขอบคุณเนื้อหาจาก https://note.com/bokujii568/n/n193a6565958d

#“ความเจ็บปริศนาจากสุสานยามราตรี” เรื่องจริงสุดขนลุก จากญี่ปุ่น