“ความทรงจำ” เรื่องสั้นชวนมองภาพรวมชีวิตจากญี่ปุ่น
ที่นี่คือที่ไหน?
แล้วฉันเป็นใคร?
ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันที่ได้พูดประโยคนี้
รอบข้างเต็มไปด้วยทิวทัศน์ชนบทที่เงียบสงบ
ฉันเดินไปเรื่อยๆ ในชนบทที่อ้างว้างไร้ผู้คน
ฉันที่เหนื่อยจากการเดินตัดสินใจนั่งพัก
และในตอนนั้นก็มีเด็กชายวัยประถมคนหนึ่งเข้ามาทักทายกะทันหัน
“เฮ้! มาซะคุง!”
(มาซะคุง? เขาหมายถึงฉันเหรอ?)
“ไม่ได้เจอกันนานเลย! สบายดีไหม?”
(จะสบายได้ยังไง ในเมื่อฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเป็นใคร?)
“จริงสิ มาซะคุง ทำการบ้านวิจัยปิดเทอมฤดูร้อนเสร็จยัง? ที่บอกว่าจะวิจัยวิธีวิ่งไม่ให้เปียกฝนเลยน่ะ…”
(อะไรกัน การบ้านวิจัยบ้าๆ แบบนั้น… ฉันเคยเป็นคนแบบไหนกันนะ?)
“เอ้อ! ขอโทษนะ มาซะคุง ฉันต้องรีบกลับแล้ว!”
ในขณะที่กำลังคิดสารพัด เด็กชายคนนั้นก็หายไปเสียแล้ว
ฉันออกเดินทางอีกคครั้ง จนได้พบกับตึกที่ดูเหมือนโรงเรียน
เลยตัดสินใจเข้าไปดูข้างใน
แล้วฉันก็ได้พบกับเด็กผู้หญิงวัยมัธยมต้น
“อ้าว มาซาโยชิคุง ไม่เจอกันนานเลยนะ! สบายดีมั้ย?”
“แล้วก็นะ มาซาโยชิคุง
จดหมายรัก? หรืออะไรนะ
ขอบคุณที่ส่งให้นะ
แต่เราคบกับเธอไม่ได้หรอก
เพราะตอนที่มาซาโยชิคุงให้จิ๊กซอว์เราเป็นของขวัญน่ะ
เราพยายามต่อมากเลยนะ แต่กว่าจะเสร็จก็ใช้เวลาตั้ง 3 เดือน…
ไม่คิดว่าพอต่อจิ๊กซอว์เสร็จจะมีคำสารภาพรักเขียนอยู่ด้วย
แล้วในระหว่างนั้นเราก็คบกับคนอื่นไปแล้ว
ขอโทษนะ…”
(ฉันในอดีตทำอะไรอยู่กันเนี่ย โง่หรือไง?)
“งั้น…เราต้องไปแล้ว”
แล้วเด็กผู้หญิงคนนั้นก็หายไปโดยที่ฉันไม่ทันได้รู้ตัว
ฉันยังคงเดินสำรวจเมืองนี้ต่อ
จนได้เจอสถานีรถไฟ
แล้วฉันก็ขึ้นรถไฟไป
ไม่นานก็มีชายหนุ่มในชุดสูทมานั่งข้างๆ
“พี่คุมาวาระ ไม่เจอกันนานนะครับ! สบายดีไหมครับ?”
(…คุมาวาระเป็นนามสกุลของฉันสินะ)
“พี่คุมาวาระ ขอบคุณมากนะครับที่คราวก่อนช่วยปกป้องผมตอนโดนผู้จัดการดุ!
พี่ช่วยให้ผู้จัดการใจเย็นลง แล้วก็ปล่อยผมกลับบ้านตรงเวลาด้วย
ตอนที่พี่เริ่มอ้างจากเรื่องระบบงานของบริษัท แล้วขยายไปถึงผลกระทบต่อทั้งโลก
มันเจ๋งมากจนขนลุกเลยครับ!
เรื่องข้ออ้างนี่ ไม่มีใครเทียบพี่ได้เลยจริงๆ”
(นั่นเป็นคำชมหรือเปล่า? ดูเหมือนฉันจะไม่ใช่คนที่ทำงานเก่งนักสินะ…)
“แค่นี้แหละพี่ ผมลงแถวนี้แล้ว!”
แล้วเขาก็เดินก็หายไปอย่างรวดเร็ว
ฉันลงจากรถไฟ แล้วเดินต่อมาจนถึงบ้านหลังใหญ่หลังหนึ่ง
“พ่อกลับมาแล้ว! สบายดีมั้ย?”
(…พ่อ? พวกเขาเป็นลูกฉันเหรอ?)
“วันนี้พี่สาวจะร้องเพลง พี่ชายจะเป่าขลุ่ยเรคอร์เดอร์ หนูจะเล่นแคลริเน็ต แล้วพ่อก็ต้องเต้นลิมโบเหมือนทุกทีนะ!”
ฉันลองเต้นลิมโบตามที่พวกเขาบอก
แต่ถูกดุหลายครั้งว่าฉันดูไม่มีความสุข เต้นไม่สนุกพอ
ตัวฉันในอดีตมีความสุขขนาดไหนกันนะ…
“อ้าว! หมดเวลาแล้ว ลาก่อนนะพ่อ!”
แล้วลูกๆ ทั้งสามคนก็วิ่งเล่นหัวเราะกิ๊กก๊าก แล้วหายไปอย่างไร้ร่องรอย
ฉันออกจากบ้านและเดินต่อไปอีกพักใหญ่
จนมาถึงเนินเขาแห่งนึง จึงตัดสินใจปีนขึ้นไป
จากตรงนั้น ฉันมองเห็นทุกที่ที่ฉันเดินผ่านมาทั้งหมด
“มาช้านะ”
มีเสียงมาจากข้างหลังฉัน
เมื่อหันไป ก็เห็นผู้หญิงสวยคนหนึ่งยืนอยู่
“เป็นไงบ้าง?”
“…อะไรเหรอ?”
“ชีวิตของคุณไง”
“ชีวิตของฉัน?”
“ใช่แล้ว คุณเป็นโรคสมองเสื่อมก่อนตายและลืมเรื่องต่างๆ มากมาย
ก่อนที่คุณจะตายและไปสวรรค์ พระเจ้าหรืออะไรก็ตาม คงให้โอกาสคุณได้ความทรงจำกลับมาล่ะมั้ง”
อย่างงี้เอง…
อย่างงี้นี่เอง…
ฉัน… เป็นโรคสมองเสื่อมและลืมเรื่องต่างๆ มากมายสินะ
พระเจ้า ขอบคุณ…
ตอนนี้ ฉันจำทุกอย่างได้แล้ว
เด็กชายคนนั้นคือเรียวตะ
เขาช่วยฉันทำการบ้านวิจัย ค้นหาวิธีที่จะไม่เปียกฝน
และวันที่ฝนตกพวกเราวิ่งไปมาทั้งวันจนเปียกโชกทั้งคู่
เด็กหญิงคนนั้นคือซากุระจัง
ถึงเราจะไม่ได้คบกัน
แต่เธอช่วยฉันก่อตั้งชมรมจิ๊กซอว์ และได้ร่วมการแข่งขันระดับประเทศด้วยกัน
พนักงานออฟฟิศคนนั้นคือยามาโอกะคุง
แม้ว่าเขาจะได้เลื่อนตำแหน่ง และฉันกลายเป็นลูกน้องของเขา
แต่เขาก็ยังคงเล่าเรื่องวีรกรรมของฉันให้พนักงานคนอื่นฟังเสมอ
เด็กสามคนนั้น
คือ ฮานะจัง ยูคุง และรินจัง
แม้ว่าพวกเขาจะโตเป็นผู้ใหญ่ และฉันก็สร้างความลำบากให้พวกเขามากมาย
แต่พวกเขาก็ไม่เคยพูดไม่ดีกับฉัน
และไม่เคยทอดทิ้งฉันที่เป็นโรคสมองเสื่อม
และผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าฉันคนนี้
คือโยโกะ
ภรรยาของฉัน
เราทะเลาะกันหลายครั้ง คิดจะเลิกกันก็หลายที
แต่สุดท้ายถึงฉันจะป่วย
เธอก็ยังคงอยู่เคียงข้างฉันตลอด
ไม่เคยทิ้งฉันไปไหน
“มีความสุขไหม?”
“อืม…
มีความสุข…
ฉันมีความสุข…
ฉันมีความสุขมาก!!
ฉันมีความสุขมาตลอด!!!”
บนที่สูงนั้น ฉันตะโกนสุดเสียงด้วยความรู้สึกขอบคุณต่อทุกคนที่ได้พบ
ตะโกนจนเสียงแหบแห้ง
แต่ก็ยังคงตะโกนต่อไป
ตะโกน และตะโกน และตะโกนต่อไป
ฉันไม่รู้ว่าก่อนตาย ฉันคิดยังไงกับชีวิตตัวเอง
แต่เมื่อมองย้อนกลับไป
มันเป็นชีวิตที่ยอดเยี่ยมที่สุด…
เรื่องแนะนำ :
– ขี้ปณาวุธ! ดาเมจสุดโหดของ “ธนูอาบขี้” อาวุธสุดดาร์คที่ใช้ในญี่ปุ่นเมื่อ 450 ก่อน
– เพราะความสุข คือการได้ดูแล และถูกดูแล
– พรที่ขอในคืนฝนดาวตก : เรื่องสั้นสุดซึ้งจากญี่ปุ่น
– โออิจิ – นางามาสะ ตำนานรักยุคสงครามที่ไม่มีจริง 4 : ภาคคนรัก
– โออิจิ – นางามาสะ ตำนานรักยุคสงครามที่ไม่มีจริง 3 : ภาคใกล้ชิด
ขอบคุณภาพและเรื่องราวจาก
https://note.com/monkeypants/n/n5a1638591b8e
#“ความทรงจำ” เรื่องสั้นชวนมองภาพรวมชีวิตจากญี่ปุ่น
