รักที่จบไป ทำให้รู้จักตัวเอง : ตะกอนความคิด หลังรักใครสักคนเร็วเกินไป จากญี่ปุ่น
เรื่องนี้เริ่มต้นขึ้นพร้อมกับการทำงานวันแรกในชีวิตผม
“กินไหม? ฉันซื้อคุกกี้มาตอนเช้าน่ะ”
รอยยิ้มของเธอเหมือนสายฝนที่ชโลมหัวใจอันแห้งผากของผม
แม้จะไม่ใช่การแสดงความชอบพออะไร
และเธอก็แจกขนมให้ทุกคนด้วยความชอบเข้าสังคม
ซึ่งตรงข้ามกับผมที่ชอบเก็บตัว
แต่หลังจากนั้นพวกเราก็เริ่มคุยกันระหว่างพักมากขึ้น
มันทำให้ผมรู้ว่าเราตรงกันข้ามในแทบทุกเรื่อง
เธอชอบกิจกรรมกลางแจ้ง ผมชอบอยู่บ้าน
เธอไม่ชอบอ่านหนังสือ ผมชอบอ่านหนังสือ
เธอเป็นคนนอนดึก ผมเป็นคนตื่นเช้า
แต่เรื่องเดียวที่เราเหมือนกัน
คือเราชอบสุนัขทั้งคู่
การได้รู้จักเธอ
ทำให้ผมชอบวันจันทร์ที่ได้เจอเธอ
และนั่นแหละคือหลักฐาน ว่าผมชอบเธอเข้าแล้ว
หรือจริงแล้วมันก็แค่ความสนใจกันนะ?
ผมที่ห่างหายจากการมีความรักมาเกือบครึ่งปี
แล้วได้คุยกับผู้หญิงอย่างมีความสุข
มันอาจเร็วเกินไปที่ความรักเกิดขึ้นได้ภายในไม่ถึงหนึ่งเดือนหรือเปล่า?
จริงๆ แล้ว เธอไม่ใช่สเปกของผม
ซึ่งก็ไม่แปลกหรอก เพราะเราตรงข้ามกันทุกอย่าง
และหน้าตาเธอก็ไม่ใช่สเปกผม
แต่ถึงอย่างนั้น หัวใจผมก็เต้นแรงจนแทบระเบิดทุกครั้งที่สบตา
และเธอก็ทำให้ผมตื่นเต้นที่จะไปทำงานเสมอ
แต่แล้วจุดจบของความรักก็มาถึงอย่างกะทันหัน
เราไม่ได้คบกันจึงไม่มีการเลิกรา
ผมไม่เคยสารภาพรักจึงไม่ได้ถูกเธอปฏิเสธ
แต่มันเกิดจากการตกตะกอนความคิดของผม
ที่เกิดจากคำถามพื้นฐานแสนเรียบง่าย
“เราชอบเธอจริงๆ หรือเปล่า?”
เมื่อคำถามนี้ปรากฏชัด
คำตอบก็ไหลทะลักออกมาอย่างท่วมท้น
ไม่ใช่ว่าชอบ เพราะเธอเข้าสังคมเก่ง ในขณะที่เราไม่กล้าเข้าหาใครก่อนเหรอ?
ไม่ใช่เพราะเราไม่ได้ใกล้ชิดผู้หญิงคนไหนมานานหรอกเหรอ?
ไม่ใช่เพราะเราอยากมีความรักหรอกเหรอ?
ไม่ใช่เพราะเราอยากรักใครสักคน และอยากได้ความรักตอบหรือ?
เพราะเราทรมานกับความโดดเดี่ยว
เลยให้ความรัก เพื่อรอให้เขามารักตอบ
การพร้อมที่จะรักใครก็ได้ หมายความว่า เราไม่สามารถรักใครได้จริงๆ
พอลองทบทวนดู
ผมเคยคบกับผู้หญิงหลายคน แต่กลับรู้สึกว่าตัวเองเป็นเพียงพร๊อพให้พวกเธอได้เดินเคียงข้างแฟนหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่
ผมไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองได้รับความรักเลย
และผมก็ไม่เคยรักใครด้วย
เพราะคิดว่าแฟนไม่รัก
ผมจึงไม่ยอมให้ใจเขาไปทั้งหมด
ตัวเองจะได้ไม่เจ็บปวด
และครอบครัวก็อาจจะรักผม
แต่ผมก็ไม่รู้สึกแบบนั้น
อยากรัก แต่ไม่เคยรัก
อยากถูกรัก แต่ไม่เคยถูกรัก
ไม่ถูกรัก เพราะไม่เคยรัก
ทุกอย่างวนเวียนไปมาจนน่าเวียนหัว
ผมหลับตาลง
ดำดิ่งลงไป ในจิตใจของตัวเอง
ที่มีตัวผมอยู่ 2 คน
ตัวตนในอุดมคติ
และตัวตนในความเป็นจริง
แต่ทั้ง 2 คน จมอยู่กับความหลงตัวเอง และเกลียดตัวเอง
หรือจริงๆ แล้วผมก็ไม่เคยรักตัวเองเลยด้วยซ้ำ
เพราะไม่รักตัวเอง
จึงไม่คิดว่าตัวเองน่ารัก
เพราะคิดว่าตัวเองไม่น่ารัก
จึงเชื่อว่าไม่มีใครรักเรา
เพราะคิดว่าไม่มีใครรัก
จึงไม่สามารถรักใครได้
พอคิดได้
ชีวิตของผมก็ในเริ่มขึ้นในรูปแบบใหม่อีกครั้ง
ในแบบที่เชื่อมั่นว่าตัวตนของเราเป็นสิ่งที่ดีงาม
โดยไม่ต้องให้ความรักจากใครเป็นเครื่องยืนยัน
เรื่องแนะนำ :
– ขี้ปณาวุธ! ดาเมจสุดโหดของ “ธนูอาบขี้” อาวุธสุดดาร์คที่ใช้ในญี่ปุ่นเมื่อ 450 ก่อน
– เพราะความสุข คือการได้ดูแล และถูกดูแล
– พรที่ขอในคืนฝนดาวตก : เรื่องสั้นสุดซึ้งจากญี่ปุ่น
– โออิจิ – นางามาสะ ตำนานรักยุคสงครามที่ไม่มีจริง 4 : ภาคคนรัก
– โออิจิ – นางามาสะ ตำนานรักยุคสงครามที่ไม่มีจริง 3 : ภาคใกล้ชิด
ขอบคุณข้อมูลจาก
https://note.com/taichi_aono/n/nf0db3218fe95
ขอบคุณภาพหน้าปกจาก
https://www.facebook.com/zhanlinghefanpage/
#รักที่จบไป ทำให้รู้จักตัวเอง : ตะกอนความคิด หลังรักใครสักคนเร็วเกินไป จากญี่ปุ่น
