เรื่องสั้น ช่างตีดาบคนสุดท้าย กับลูกศิษย์ที่ไม่ใช่คน
ฉันเคยเป็นช่างตีดาบคนสุดท้าย
เคยมีลูกศิษย์หลายคน
แต่ความร้อน
งานที่หนักหนาแสนลำเค็ญ
ทำให้ไม่มีลูกศิษย์คนไหนร่ำเรียนวิชาจากฉันได้จนหมด…
และในเมืองนี้ก็ไม่มีใครใช้ดาบแล้ว
แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็ยังคงตีดาบต่อไป
จนวันหนึ่ง…
โครงการส่งเสริมวัฒนธรรมของรัฐบาลได้ส่งลูกศิษย์คนหนึ่งให้มารับถ่ายทอดวิชาจากฉัน
เขาช่างต่างจากลูกศิษย์ทุกคน
ชื่อของเขาเป็นรหัสตัวเลขที่ยาวมากจนจำไม่ได้
เพราะเขาเป็นหุ่นยนต์ AI
ฉันเลยเรียกเขาย่อๆ ว่า “มินะ”
มินะไม่เคยปริปากบ่น
เขายืนได้ทั้งวัน
ใช้ค้อนหนักๆ ตีดาบได้อย่างแน่วแน่โดยไม่พูดจา
ปรับอุณหภูมิเปลวไฟได้ในทันทีอย่างแม่นยำ
ไม่มีเหงื่อออก
มือไม่สั่น
ไม่มีความเหนื่อยล้า
ไม่รู้สึกร้อน
ไม่เจ็บปวด
เพราะ “ผมไม่มีความรู้สึก”
ซึ่งก็ดีสำหรับทั้งเขาและฉัน ที่เขาจะร่ำเรียนและตีดาบได้โดยไม่มีอุปสรรคใด
แม้มันจะทำให้ฉันรู้สึกแปลกๆ ราวกับพูดคนเดียวตลอดเวลาก็ตาม
แต่ทุกอย่างที่ฉันพูด
เขาจำได้ทั้งหมด
จังหวะการตีเหล็ก
ความร้อนของไฟ
สีของเหล็กกล้า
ไม่ว่าจะกี่ครั้งเขาก็ทำทุกอย่างได้ถูกต้องแม่นยำ
ฉันไม่รู้หรอกว่ามินะเข้าใจจิตวิญญาณของการตีดาบหรือเปล่า
แต่ช่างเถอะ
ไม่เข้าใจก็ไม่เป็นไร
ฉันแค่ได้ถ่ายทอดศาสตร์อันสูงค่านี้ให้มันไม่สาบสูญไปพร้อมยุคสมัยก็พอ
“ไม่ว่าเธอจะเป็นใคร ขอให้เทคนิคอยู่รอดก็พอแล้ว”
นี่กลายเป็นวลีติดปากของฉัน
และมินะก็พยักหน้าทุกครั้งด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ของหุ่นยนต์
มินะคือลูกศิษย์เพียงคนเดียวที่รับถ่ายทอดวิชาตีดาบจากฉันไปจนหมด
รวมถึงคำสั่งเสียสุดท้าย ก่อนที่ฉันจะจากลาไป เช่นกาลเวลาแห่งยุคสมัยเก่า
“จงตีต่อไป จะเปลี่ยนแปลงแบบไหนก็ได้
รูปทรงหรือชื่อเรียกจะเป็นอะไรก็ไม่สำคัญ
ขอแค่ให้มัน ‘อยู่รอด’”
ซึ่งเขาก็ตอบรับแค่สั้นๆ ว่า “บันทึกแล้ว”
———- สิบกว่าปีต่อมา ———-
“การสำรวจดาวอังคารที่เต็มไปด้วยความยากลำบาก
ด้วยชั้นดินที่แข็งจนเครื่องขุดเจาะหินแทบจะใช้การไม่ได้
ตอนนี้เราค้นพบแนวทางการแก้ปัญหาแล้วค่ะ
เราจะใช้ “โมดูลใบมีดผสม” ที่ประยุกต์เทคนิคการตีเหล็กแบบดั้งเดิมสร้างหัวเจาะใหม่ที่แข็งแรงทนทานกว่า
โชคดีมากจริงๆ ค่ะ ที่วิชาตีดาบโบราณของญี่ปุ่นได้ถูกเก็บรักษาไว้ล่วงหน้าโดยหุ่นยนต์ และบัดนี้เราก็ได้นำมันกลับมาใช้ในยุคสมัยใหม่นี้แล้วค่ะ”
ปัจจุบัน มินะทำงานในแผนกบำรุงรักษาเครื่องมือสำรวจดาวอังคาร
เขายังคงไม่แสดงอารมณ์ใดๆ
ไม่เล่าเรื่องตัวเองให้ฟัง
เพียงแต่บันทึกและปรับแต่งข้อมูลซ้ำไปซ้ำมาในทุกๆ วัน
แต่ในมุมหนึ่งของฐานข้อมูลของเขา
ยังคงมีประโยคหนึ่งที่ถูกเก็บไว้
และปรากฎขึ้นซ้ำๆ จนทีมงานทุกคนของมินะจำมันได้ขึ้นใจ
“ขอให้เทคนิคอยู่รอดก็พอแล้ว
การเปลี่ยนแปลงไม่ใช่เรื่องเลวร้าย”
เรื่องแนะนำ :
– “ชั้นที่ไม่ควรมีอยู่” เรื่องสั้นน่าขนลุกจากญี่ปุ่น
– รีแลกซ์ไปกับ 14 ภาพทุ่งดอกไม้จากญี่ปุ่น
– “ดาวเคราะห์ไร้สายลม” เรื่องสั้นไซไฟจากญี่ปุ่น
– คดีลึกลับแห่งหมู่บ้านในหุบเขา | เรื่องสั้นจากญี่ปุ่น
– ลงตัวสุด! 13 ภาพถ่ายดอกไม้และทิวทัศน์จากญี่ปุ่น
ขอบคุณข้อมูลจาก:
https://note.com/isshiki_00714/n/naaf6d32624fe
ขอบคุณภาพประกอบจาก:
https://www.meihaku.jp/sword-basic/swordsmith-jobs/
#เรื่องสั้น ช่างตีดาบคนสุดท้าย กับลูกศิษย์ที่ไม่ใช่คน
