“เราทุกคนล้วนคล้ายกัน” เรื่องสั้นสะท้อนชีวิตวัยทำงานจากญี่ปุ่น
งานแรกที่ได้ทำหลังเรียนจบ คือการรับโทรศัพท์ที่ดังไม่หยุดตลอดทั้งวัน
ต้องรับสายจากผู้คนที่พูดเร็วจนฟังไม่ทัน
แล้วก็พูดซ้ำไปซ้ำมาว่า…
“ขอบคุณที่ติดต่อมานะคะ”
และ “ขอบคุณมากค่ะ” อย่างต้องโกหกในทุกๆ วัน
ถูกจ้างโดยคนที่ไม่เคยเห็นหน้า
ถูกบังคับให้ท่องปรัชญาองค์กรที่ไม่ได้เห็นด้วยแม้แต่ข้อเดียว
และต้องเปล่งคำขอบคุณที่ไม่ได้มาจากใจ
ราวกับการมีชีวิตอยู่ คือการเป็นทาสของทุนนิยม
ทุกครั้งที่หยิบบัตรโดยสารรายเดือนออกจากกระเป๋าที่สถานี ก็อยากหนีไปที่ไหนสักแห่ง
ผู้คนต่างขึ้นรถไฟด้วยสีหน้าว่างเปล่า ราวกับนักโทษที่ถูกนำตัวไปลานประหาร
ฉันทำได้เพียงมองออกไปนอกหน้าต่างพลางฮัมเพลงอยู่ในใจ
บีบบังคับตัวเองให้กลืนความหดหู่ลงคอไป
ในโรงอาหารที่แน่นขนัดด้วยผู้คน
ข้าวกล่องที่เตรียมมาอย่างพิถีพิถันสวยงามเพื่อไม่ให้อายหากมีใครเห็น
มันช่างไร้รสชาติเมื่อต้องกินในที่แบบนี้
ฉันแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินเสียงนินทาที่ดังมาจากทุกทิศทาง
สไลด์หน้าจอสมาร์ตโฟนไปเรื่อยๆ อย่างไม่มีจุดหมาย
การ์ตูนที่เคยรัก อินฟลูเอนเซอร์ที่เคยชอบติดตาม ไม่มีอะไรเข้าไปในหัวเลย
รุ่นพี่บอกว่า “ไม่เข้าใจตรงไหน ถามได้เลยนะ”
แต่สิ่งที่ฉันไม่เข้าใจก็มีเยอะจนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองไม่เข้าใจอะไรบ้าง
เขาบอกว่า “เรื่องอะไร ตรงไหนก็ได้” แต่ไม่ได้บอกว่า “กี่ครั้งก็ได้”
สุดท้ายก็เลยทำงานตามสูตรของบริษัทแล้วแก้ปัญหาหน้างานเอาจนกว่ากริ่งเลิกงานจะดัง
วิ่งเข้าห้องน้ำไปอาเจียน
ไม่รู้ว่าครั้งที่เท่าไหร่ของวันแล้ว
ทั้งคาร์โบนาราเมื่อคืน ทั้งข้าวกล่องเมื่อตอนกลางวัน
เศษซากทุกสิ่งทุกอย่างถูกพัดพาลงท่อระบายน้ำ
ฉันแต่งหน้าหน้ากระจกปิดบังดวงตาที่แดงก่ำด้วยน้ำตา
มาสคาร่าแท่งใหม่หมดเร็วเกินกว่าจะเชื่อได้ว่ามีแค่สองตา
รอยลิปสติกบนผ้าเช็ดหน้าดูคล้ายรอยเลือด
ค้อมตัวก้มหัวในชุดสูทดูดี พร้อมยิ้มกว้างอย่างมีความสุข
แนะนำตัวซ้ำไปซ้ำมานับครั้งไม่ถ้วน
รับนามบัตรผู้คนมากมายเกินกว่าจะจำหมด
ชื่อตำแหน่งยาวเหยียดบนนามบัตร ยิ่งบอกว่าชีวิตทาสในระบบนี้มันยาวนานเท่าไหร่
แต่ตำแหน่งอย่างฉันไม่มีวันนั้นหรอก…
อุ่นกับข้าวลดราคาจากซูเปอร์มาร์เก็ต แล้วตักใส่ปากอย่างใจลอย
จะมองปฏิทินอีกกี่ครั้ง วันอาทิตย์ก็ยังไม่มาถึง
อาบน้ำเสร็จ เป่าผมไปแชตเรื่องไร้สาระกับเพื่อนและแม่ไปทุกๆ วัน
อยากพิมพ์ออกไปทุกครั้งว่า “สู้ต่อไม่ไหวแล้ว”
แต่ก็ไม่เคยได้ส่งไป…
อีกกี่สิบปีกันหรอ? ข้าวกล่องถึงจะมีรสชาติ
อีกกี่สิบปีกันนะ? ถึงจะพูดคำว่า “ขอบคุณมากค่ะ” ออกมาจากใจได้
ณ สถานีรถไฟ
ฝูงชนที่มีดวงตาว่างเปล่า
ฝูงวัวเรียงแถวรอไปลานประหารบนชานชาลา
ฝูงทาสที่มีตำแหน่งและป้ายชื่อห้อยคอ
กริ่งเริ่มงานกำลังจะดังขึ้นอีกแล้ว…
บทความโดย : HaruShine www.marumura.com
เรื่องแนะนำ :
– “อิโซงาชิจัง” เรื่องสั้นย่อยง่าย แห่งเบื้องลึกในใจจากญี่ปุ่น
– “อิโซงาชิจัง” เรื่องสั้นย่อยง่าย แห่งเบื้องลึกในใจจากญี่ปุ่น
– “กลิ่นอาย ความทรงจำในสายลม” เรื่องสั้นอันอบอุ่นจากญี่ปุ่น
– 11 พาเลตภาพดอกไม้สุดสวย จุดประกายความหวังจากญี่ปุ่น!
– 10 ปกนิยายญี่ปุ่นสุดสวย ฝีมือคนไทย!
ขอบคุณเรื่องราวจาก:
https://note.com/nice_carp6786/n/n2f9441e36848
ขอบคุณภาพประกอบจาก:
https://miro.medium.com/v2/resize:fit:1400/0*-NyvLGGB2u29OXB-
#“เราทุกคนล้วนคล้ายกัน” เรื่องสั้นสะท้อนชีวิตวัยทำงานจากญี่ปุ่น
