“กาแฟพันเยนในทุกๆ วัน” เรื่องสั้นปริศนาอบอุ่นหัวใจจากญี่ปุ่น

“กาแฟพันเยนในทุกๆ วัน” เรื่องสั้นปริศนาอบอุ่นหัวใจจากญี่ปุ่น

บทความโดย : HaruShine www.marumura.com

“เอ่อ… ขอโทษ ฉันมีเรื่องอยากปรึกษาน่ะ”
เสียงของเจ้าของร้านกาแฟ “โคฮี อาคาริ” ผู้มักเงียบขรึมดังขึ้นปรึกษาลูกค้าประจำที่ชอบทำคอนเทนต์ตามล่าหาความจริงอย่างเป็นกังวล
“มีลูกค้าคนนึง เขามาสั่ง ‘อาคาริ โคฮี’ กาแฟเบลนด์พิเศษที่แพงที่สุดในร้านทุกวัน พอรับกาแฟเสร็จก็วางเงินแล้วกลับทันที ไม่คุยกับใคร ไม่แม้แต่จะมองไปรอบๆ ร้าน หรือแม้แต่จะสบตาฉัน ก็แทบไม่เคยด้วยซ้ำ”
“ก็แปลกอยู่นะครับ แล้วเขาเป็นคนแบบไหน?”
“เป็นผู้ชายใส่สูทอายุราวหกสิบต้นๆ น่ะ เขามาบ่ายสามโมงครึ่งทุกวัน มาแล้วก็นั่งที่เดิม สั่งแค่ว่า ‘เหมือนเดิม’ วางพันเยนแล้วกลับ ทำแบบนี้มาเกือบสามเดือนแล้ว”
“แต่ จริงๆ มันก็ไม่แย่หนิครับ กำไรน่าจะดี”
“ก็กำไรดีอยู่หรอก แต่พอเป็นแบบนี้ทุกวัน มันก็เริ่มขนลุกนิดๆ
วางพันเยนไว้แบบเดิมทุกวัน เหมือนทำพิธีกรรมอะไรบางอย่าง”

และลูกค้าผู้ชอบหาความจริงคนนั้นก็ไม่ทำให้เจ้าของร้านผิดหวัง
เพราะวันต่อมาลูกค้าของเขาได้แอบตามชายคนนั้นหลังออกจากร้านไป จนไปถึงหน้าห้องที่ชายคนนั้นอาศัยอยู่
และได้รู้ว่านามสกุลของเขาคือ “นารุมิ” จากป้ายหน้าห้อง

และในวันถัดมา นักสืบอาสาก็มาแอบดูเป้าหมายตั้งแต่หน้าอพาร์ตเมนต์ และตามเขาไปจนถึงที่บาร์แห่งหนึ่ง

“อากิระ วันนี้ก็ไปมาแล้วใช่ไหม?”
“ครับ เหมือนเดิม”
(เขาน่าจะชื่อ “นารุมิ อากิระ” สินะ)

“มีอะไรเปลี่ยนแปลงบ้างไหม?”
“ไม่… แต่แบบนี้ก็ดีแล้ว”
แล้วบทสนทนาระหว่าง นารุมิ อากิระ กับ เจ้าของบาร์แห่งนั้นก็เลือนหายไป ท่ามกลางเสียงผู้คนในบาร์ที่เพิ่มขึ้น
นักสืบจำเป็นดูท่าจะไม่ได้อะไรเพิ่มเติม เว้นเสียแต่ว่าเขาจะได้คุยกับเจ้าของบาร์โดยตรง
เขาจึงได้เล่าเรื่องทุกอย่างให้เจ้าของร้านฟังทั้งหมดอย่างตรงไปตรงมา

“กาแฟพันเยนในทุกๆ วัน” เรื่องสั้นปริศนาอบอุ่นหัวใจจากญี่ปุ่น

“เฮ้อ… เรื่องนี้ไม่อยากให้บอกใครนะ”
และมันก็ดันได้ผล

“จริงๆ … อากิระเป็นพ่อของจุนจิซัง เจ้าของร้านกาแฟคนนั้นนั่นแหละ”
“ห้ะ?”
“นามสกุลไม่เหมือนกันเพราะอากิระเคยเป็นลูกเขย เลยเปลี่ยนนามสกุลไปเป็นของภรรยา
ตอนจุนจิซังอายุสองขวบพ่อแม่หย่ากัน เขาเลยย้ายไปอยู่กับแม่
หลังจากนั้นอากิระก็แต่งงานใหม่ เลยใช้นามสกุล นารุมิ ของภรรยาใหม่แทน

เวลาผ่านไปเกือบสี่สิบปี อากิระบังเอิญเข้าไปที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง แล้วเจอกับจุนจิซัง
อากิระดีใจมากเลยนะที่เห็นลูกชายเติบโตมาได้อย่างดี
แต่ก็ไม่ได้แนะนำตัว เพราะป่านนี้แล้ว กลายเป็นคนแปลกหน้ากันไปแล้ว”
“หย่ากันแล้ว ไม่เคยมาหาด้วย ก็…”
“เขาไม่รู้ที่อยู่ภรรยาเก่าด้วยนั่นแหละ
แต่พอภรรยาคนที่สองเสีย อากิระเลยคิดว่าในฐานะพ่อ เขาอยากจะทำอะไรให้ลูกชายบ้าง
และสิ่งที่พอจะนึกออก ก็คือสั่งกาแฟที่แพงที่สุดทุกวันนั่นแหละ
มันทดแทนกับที่เขาไม่ได้ดูแลลูกไม่ได้หรอก
แต่อย่างน้อยเขาก็อยากทำอะไรให้บ้าง”
“เข้าใจแล้ว ขอบคุณมากนะครับ”

“เรื่องลูกค้าพันเยนน่ะ ผมรู้แล้วนะครับ
เขาชื่อ ‘อากิระ’ แล้ว…”
“อ๋อ…ไม่ต้องพูดต่อก็ได้นะ”
“เอ๋?”
“ถ้ารู้คำตอบก็โล่งใจ แต่มันก็น่าเบื่อน่ะสิ”
เอ้า นายเสียเวลากับเรื่องไร้สาระนี้เยอะแล้ว
ขอให้เมนูสเปเชียลเบลนด์ ‘อาคาริ โคฮี’ นี้เป็นคำขอบคุณละกันนะ”

วันรุ่งขึ้น
เมื่อชายที่ชื่อ อากิระ เข้ามาในร้าน เจ้าของร้านอย่างจุนจิซังก็เริ่มชงกาแฟให้อย่างประณีตมากขึ้นเป็นพิเศษ
“คุณลูกค้าครับ วันนี้มีของแถมให้”
พูดแล้วเขาก็วางไฟแช็กที่มีตัวอักษร “คาเฟ่ อาคาริ” ลงบนโต๊ะเบาๆ
อากิระแสดงสีหน้าตกใจชั่วครู่ แต่เมื่อเข้าใจเจตนาของจุนจิ ก็พยักหน้าเบาๆ แล้วรับไฟแช็กไว้
“อาคาริ…”
เมื่อสามเดือนก่อน เขาเดินเข้าร้านกาแฟที่มีชื่อว่า “อาคาริ” ชื่อเดียวกับภรรยาเก่าที่แยกทางกันมาสี่สิบปี แล้วพบว่าลูกชายที่หน้าตาเหมือนภรรยาเก่าคือเจ้าของที่ดูแลร้านเองทุกวัน
เขาตกใจจนพูดไม่ออก และในขณะเดียวกัน ก็คิดว่านี่อาจเป็นโชคชะตา
เมื่อรู้อย่างนี้แล้ว ก็คงไม่สั่งไม่ได้หรอก เบลนด์พิเศษ ‘อาคาริ โคฮี’ นั่น

ข้างนอก หิมะโปรยปรายทับถมอย่างเงียบงัน
แสงสว่างจากร้านกาแฟ “อาคาริ” ยังคงส่องสว่างให้เมืองนาโกย่าในฤดูหนาวด้วยความอ่อนโยน
และวันนี้ก็เช่นกัน
วันที่สายสัมพันธ์ระหว่างพ่อกับลูกก็ยังไม่ถูกพูดออกมา
แต่มันก็ยังคงดำเนินต่อไป
ส่งความอบอุ่นหัวใจผ่านแก้วกาแฟในทุกๆ วัน