เรื่องสั้นจากญี่ปุ่น “ตอนจบที่ถูกเขียนไว้แล้ว”

เรื่องสั้นจากญี่ปุ่น “ตอนจบที่ถูกเขียนไว้แล้ว”

“ฉันอาจรักใครไม่ได้เหมือนคนทั่วไปนะ”
เธอบอกผมแบบนั้นตั้งแต่วันแรก
และผมก็รู้มาตลอด ว่าเรื่องของเราจะจบลงยังไง

“เธอเป็นแฟนคนแรกของเราเลยนะ”
เคียวโกะยิ้มกว้างรับคำพูดเจือความเขินอายของผม ด้วยคำว่า..
“เราก็เหมือนกัน”
ตอนนั้นใจผมมันพองโตกว่าครั้งไหน

สำหรับคนที่โดนปฏิเสธมาตลอดอย่างผม
ไม่น่าเชื่อเลยว่ามันจะเกิดขึ้น

เราเจอกันครั้งแรกตอน ม.5
ในเทอมสองเราได้นั่งข้างกัน และค่อยๆ พูดคุยกันมากขึ้นเรื่อยๆ
มันไม่ได้มีอะไรเป็นพิเศษ
แค่อยู่ด้วยกันแล้วสบายใจ

แล้วความรู้สึกแปลกๆ ก็เริ่มก่อตัวขึ้น เมื่อเห็นเธอคุยกับเพื่อนผู้ชายอีกคน
ผมพยายามไม่ยอมรับมัน
เพราะปีหน้าเราอาจไม่ได้อยู่ห้องเดียวกันแล้ว

ปีม.6 เราแทบไม่ได้เจอกัน
แต่ข้อความสั้นๆ ที่เธอส่งมาแต่ละครั้งก็ทำให้ผมมีความสุขไปทั้งวัน
เราคอลหากันในช่วงสอบ
จนบางทีเราคุยกันนานกว่าเวลาอ่านหนังสือด้วยซ้ำ
ทุกอย่างในช่วงนั้นรู้สึกพิเศษไปหมด

วันหนึ่งเธอทักมาชวนผมไปดูซากุระในสวนใกล้โรงเรียน
และทิ้งท้ายข้อความว่า “มีเรื่องอยากคุย”
มันทำเอาผมตื่นเต้นมากจนหยุดคิดไม่ได้เลยว่ามันคือเรื่องอะไรกันนะ

ผมนั่งลงข้างๆ เธอบนม้านั่งในสวนที่สดใสด้วยซากุระ
เธอยื่นจดหมายซองนึงมาให้ด้วยหน้าตาที่ดูมืดมนผิดกับบรรยากาศรอบกาย
“อ่านที่บ้านนะ”
ผมจึงได้แต่พับเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้ออย่างระมัดระวังด้วยความตื่นเต้น
แล้วทันใดนั้นเธอก็ยืนขึ้น พร้อมดึงมือผมไป
“ขอโทษนะ ไปดูซากุระกัน!”

เราเดินดูดอกไม้ด้วยกันจนค่ำ
มีหลายครั้งที่ผมไม่แน่ใจว่ากำลังมองซากุระหรือมองเธอกันแน่
และทุกครั้งที่สายตาเราสบกัน เธอก็จะยิ้มตอบกลับมา

ก่อนแยกกัน ผมเห็นกลีบซากุระร่วงลงมาเกาะบนไหล่ของเธอ
อยากเก็บออกให้เหลือเกิน
แต่ก็รู้สึกว่าไม่ควรแตะต้องเธอ
จึงทำได้แค่ชักมือกลับ แล้วโบกมือลาเธอ

ผมเปิดซองจดหมายทันทีที่กลับถึงบ้าน
สามหน้าเต็มที่เธออธิบายถึง “คะเอะรุกะ เกนโช (蛙化現象)”
ความรู้สึกที่เย็นชาลงทันทีเมื่อคนที่แอบชอบหันมารักตอบ
เธอรู้ว่าไม่ใช่ความผิดของใคร แต่ก็ขอโทษผมซ้ำแล้วซ้ำเล่าตลอดทั้งจดหมาย
และแล้วประโยคสุดท้าย
“ไม่รู้ว่าจะนานแค่ไหน…”
ผมปิดจดหมายลงทันที ไม่กล้าอ่านมันจนจบ
ก่อนจะเอนตัวลงบนเตียง เลื่อนดูแชตที่ผ่านมาของเราสองคน
ไถดูมันด้วยมือที่สั่นเทา

และแล้ว…วันที่เธอเอ่ยคำลาก็มาถึง
เธอยังคงขอโทษผมจนถึงคำสุดท้าย
“เราต่างหากที่ต้องขอโทษที่ทำให้เธอเจ็บปวด”
ผมพูดเพียงเท่านั้น ก่อนหันหลังเดินจากมา

หลังจากนั้น เคียวโกะก็ยังมาที่ห้องเรียนของผมเป็นครั้งคราว
เธอมาหาเพื่อนๆ และบางครั้งก็ทักผมในฐานะ “เพื่อน”
ซึ่งผมก็ยังไม่รู้ว่าควรทำหน้าแบบไหนตอบเธอดี

บทความโดย : HaruShine www.marumura.com

เรื่องแนะนำ :
– “ชารสผลไม้” เรื่องสั้น ความไม่ชัดเจนที่อบอุ่นใจ
– “ผึ้งงาน” กับ “นางพญา” ความสัมพันธ์ในห้องเรียน ที่ทำงาน ที่ดาร์กกว่าในมุมกลับ
– 14 ภาพ “ผู้หญิงกับดอกไม้” สุดสวยจากญี่ปุ่น
– “คำพูด กลิ่นของวันนั้น” เรื่องสั้นจากญี่ปุ่น
– “ฆาตกรอยู่ในห้องนี้” เรื่องสั้นหักมุมจากญี่ปุ่น

ขอบคุณเรื่องราวจาก:
https://note.com/ui_22_ks/n/n6ad81f8f7d82

#เรื่องสั้นจากญี่ปุ่น “ตอนจบที่ถูกเขียนไว้แล้ว”