เมื่อคน กรุงเทพฯ อยากเป็น โคนัน
山を見て木を数えず (Yama o mite ki o kazo-ezu)
“มองภูเขา อย่านับแต่ละต้นไม้”
— ภาษิต ญี่ปุ่น —
Dear Rasa #ForRasa10 #ForRasa40
บ่าย วันอาทิตย์ ที่ 17 สิงหาคม ฟ้าเป็นสีเทา แทบมองไม่เห็นแสง ผู้คนบางคนใส่สูท บางคนใส่เสื้อยืด กางเกงขาสั้น บางคนเป็นหญิงสาว บางคนสูงวัย บางคนจูงลูกพาแฟนมาที่ ณ รัฐสภา…พื้นที่สุดท้ายของประเทศที่คอยเคาะกฏเกณฑ์ ระเบียบสังคม ผู้เขียนชอบมาก ที่มีคนหลายหลากแบบนี้แหล่ะมารวมตัวกัน ยิ่งหลากชุดประสบการณ์ ยิ่งมาจากต่างมุม เหมาะมากเลยทีพวกเขาจะมาเพื่อตามหา
“แสงแห่งความหวัง”
ในวันนั้น… มีกิจกรรม ให้คน กทม หรือใครก็ได้ ลองสวมวิญญาณเป็นโคนัน มาช่วยอ่านงบประมาณ ของ กทม กิจกรรมตั้งคำถามที่ท้าทายว่า งบประมาณเก้าหมื่นสองพันล้านของ กทม ในปี 2569 มันเหมาะสม? มีอะไรที่เหล่านักสืบทั้งหลาย เห็นความผิดปกติหรือไม่
ผู้คนทั่ว กทม หลากอาชีพ หลายวัย ขึ้นมาแจกแจง หลังจากพวกเขาอ่านเอกสาร หนึ่งหมื่นห้าพันสิบสองหน้า ตลอด
นาทีที่30 ดาโน่เพื่อนผู้เขียน ตั้งข้อสังเกต จอภาพอัจฉริยะ ว่ามันจำเป็นจริงๆ ใช่ไหม
นาทีที่ 74-79 สมาชิก สภา กทม พูดถึงความเละเทะในการพิจารณางบ
นาทีที่ 178 พูดถึงน้ำยาฆ่าเชื่อลิตรละ1200
นาทีที่ 45 สาวสวยผมยาว สงสัยถึงคอร์สเรียนว่ายน้ำ ให้เด็ก ว่าเรียนเจ็ดครั้ง จะว่ายเป็นจริงๆ ใช่ไหม
นาทีที่ 95 รองผู้ว่าพูดถึงความจริงอันโคตรขัดแย้ง เมื่อมีคนตั้งคำถามว่า เราจ่ายเงินเทรนครูภาษาอังกฤษ ให้สอบผ่านระดับ B1 ทั้งๆ ที่มันเป็นระดับเหมือน IRLTS คะแนนประมาณ 4 (คือครูควรต้องเก่งกว่านี้) แต่มีตัวเลขว่าครูที่สอนภาษาอังกฤษ ดันสอบผ่าน B1 เพียง 3%
หรือที่เกี่ยวกับญี่ปุ่นมากที่สุดคือ แทบทุกปี จะมีเจ้าหน้าที่ กทม ไปดูงานที่ญี่ปุ่น จนหลายปีที่แล้ว เคยมีหน่วยงานจากญี่ปุ่นติดต่อมาที่สถานฑูต ถึงขนาดขอร้องว่า ช่วยรวมกันมาได้ไหม ตอนเดือน ธค มีคณะทำงานจากไทยมาดูงาน จนพวกเขาไม่ได้ทำงานเลยทั้งเดือน !!
เรานึกว่า สิ่งที่คณะ โคนัน กทม ช่วยกันตรวจงบ คงเป็นความสุโก้ย แต่ทว่า ในคลิปนาทีที่ 10-24 คนจากเพจดังกับพูดสิ่งที่ทำร้ายจิตใจที่สุด
การไล่ดูงบ เป็นชิ้นๆ แบบนี้… ไม่ต่างจากการคุยเหมือนบัญชีครัวเรือน !!
เหมือนผัวเมีย ทะเลาะกันว่า ต้องซื้อ ไอโฟน max ไหม ทำไมไดร์เป่าผม Dyson แพงจัง
คำพูดนั้นเหมือนคมมีดกรีดหัวใจ เพราะมันจริง…
เรากำลังเช็กแค่ต้นไม้แต่ไม่เคยมองภูเขา
เรากำลังถามราคา แต่ลืมถามว่า “แล้วมันสร้างคุณค่าอะไร?”
เขาเปรียบเปรยแรงขึ้น:
“นี่เหมือนร้านเป็ดปักกิ่ง ที่คนเอาแต่เช็กว่าเราซื้อเป็ดมากี่ตัว ซื้อเครื่องปรุงเท่าไร…แต่ไม่มีใครถามเลยว่า สุดท้ายแล้วมันได้เป็ดปักกิ่งจริง ๆ หรือเปล่า?”
สิ่งที่ผู้พูด ตัดพ้อที่สุดคือ… มันไม่ได้สำคัญที่ราคาเลย เพราะถ้าของมันต้องมี ราคาไม่ใช่ประเด็นหลัก สำคัญที่สุดคือที่ต้องรู้ภาพใหญ่ว่าเรากำลังจะ ซือของเพื่อนโยบายอะไร เราไม่รู้เลยว่าจ่ายเสร็จ มันสัมฤทธิ์ผลไหม เทียบเหมือนกับ ตอนผมทำงานญี่ปุ่น และโดนเปรียบว่า นี่คือการทำงาน แบบเห็นแต่ต้นไม้แต่ไม่เห็นป่า
หรือตรงกับภาษิตญี่ปุ่นว่า มองภูเขา อย่ามัวแต่นับต้นไม้..
ในคลิปใช้ศัพท์แรงว่า: “ไม่มีแสงส่องสว่างจากงบเลย”
กิจกรรมจบในวันฟ้าสีเทา ราวกับว่าเราไม่เห็นแสงสว่าง เฉกเช่นเดียวกัน…
ส่วนผู้เขียนตอนนี้ก็ได้แต่ภาวนาในใจว่า…
สักวันหนึ่ง เมืองนี้จะมี “โคนัน” ตัวจริง
ที่โผล่มาถูกที่ ถูกเวลา
และทำให้เรามองเห็นทั้ง “ภูเขา” ไม่ใช่แค่ “ต้นไม้”
เพราะอนาคตไม่ได้ถูกเขียนด้วยตัวเลขบนกระดาษ
แต่มันถูกเขียนด้วยความหวังของผู้คนทั้งเมือง
และได้เห็นงบประมาณ ที่ตอบโจทย์ เทียบเท่าชาติอารยธรรมอื่นซะวันนึง…
คลิปฉบับเต็ม >> https://www.youtube.com/live/_YHMus-C-OQ
เรื่องที่เกี่ยวข้อง >>
– Nobel Series : ไฟ
– Nobel Series: น้ำ (ตา)
– Nobel Series : ดิน
– Nobel Series : เมื่อคนญี่ปุ่น คุยกับน้องหมาน้องแมวผ่านไลน์ได้
– รู้ไหมว่า…ตอนนี้ “สัตว์เลี้ยง” มีมากกว่าเด็กในญี่ปุ่นแล้ว
#เมื่อคน กรุงเทพฯ อยากเป็น โคนัน
