ผลสำรวจของกระทรวงศึกษาธิการญี่ปุ่นพบว่าจำนวนนักเรียนในญี่ปุ่นที่ไม่ยอมมาโรงเรียน และจำนวนเคสการกลั่นแกล้งกันในโรงเรียนสูงสุดเป็นประวัติการณ์

ผลสำรวจของกระทรวงศึกษาธิการญี่ปุ่นพบว่าจำนวนนักเรียนในญี่ปุ่นที่ไม่ยอมมาโรงเรียน และจำนวนเคสการกลั่นแกล้งกันในโรงเรียนสูงสุดเป็นประวัติการณ์

จากการสำรวจของกระทรวงศึกษาธิการญี่ปุ่นเกี่ยวกับพฤติกรรมที่เป็นปัญหาและการไม่ยอมมาโรงเรียน (ทั้งรัฐบาลและเอกชน) ของเด็กนักเรียนญี่ปุ่นทั่วประเทศ พบว่าจำนวนนักเรียนญี่ปุ่นที่ถูกจัดอยู่ในประเภทไม่ยอมมาเรียนในปีการศึกษา 2022 มีจำนวน 299,048 คน เพิ่มขึ้น 54,108 คนหรือ 22.1% จากปีก่อนหน้า

จำนวนนักเรียนชั้นประถมศึกษาและมัธยมศึกษาตอนต้นที่ไม่ยอมไปโรงเรียนได้เพิ่มขึ้นเป็นเวลา 10 ปีติดต่อกัน ช่วงไม่กี่ปีมานี้มีจำนวนเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วเป็นพิเศษ โดยเพิ่มขึ้นมากกว่า 100,000 คนในช่วงสองปีนับตั้งแต่ปีการศึกษา 2020 ซึ่งมีนักเรียนไม่ยอมมาโรงเรียน 196,127 คน

ในบรรดานักเรียนชั้นประถมศึกษาและมัธยมศึกษาตอนต้นที่ไม่ยอมมาโรงเรียน หรือหลบเลี่ยงการมาเรียน 114,217 คน (38.2%) % ไม่ได้รับการให้คำปรึกษาหรือคำแนะนำทั้งในหรือนอกโรงเรียน

นอกจากนี้ ยังพบเคสการกลั่นแกล้งกันในโรงเรียนประถมศึกษา มัธยมศึกษาตอนต้น และมัธยมปลายมากที่สุดเป็นประวัติการณ์ถึง 681,948 คดี กรณีการกลั่นแกล้งที่ “ร้ายแรง” ซึ่งนักเรียนได้รับความเสียหายทางร่างกายหรือจิตใจอย่างรุนแรง หรือจำเป็นต้องพักการเรียนเป็นเวลานานเพิ่มขึ้นถึง 30.7% รวมทั้งหมด 923 คดี ซึ่งสูงสุดเป็นประวัติการณ์เช่นกัน

รูปแบบการกลั่นแกล้งที่พบบ่อยที่สุดคือ “การเยาะเย้ย ล้อเลียน ใส่ร้าย ข่มขู่ หรือโดนคำพูดหยาบคาย” คิดเป็น 57.4% รองลงมาคือ “ถูกกระแทก ตี หรือเตะ โดยแกล้งทำเป็นว่าหยอกเล่น” คิดเป็น 23.4% และ “ถูกไล่ออกจากกลุ่ม หรือถูกเมินในกลุ่ม” คิดเป็น 11.7%

สำหรับการตอบสนองเบื้องต้นของโรงเรียนในคดีกลั่นแกล้งนั้นถือว่าน่าเป็นห่วงมาก เพราะเจ้าหน้าที่มากถึง 38.7% กล่าวว่าพวกเขา “ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดการกลั่นแกล้งขึ้น” ซึ่งทางกระทรวงชี้ให้เห็นว่านี่เป็นปัญหาที่องค์กรแต่ละโรงเรียนต้องทำการตอบโต้

เรื่องแนะนำ :
– มรดกโลกในเกียวโตติด TOP10 อันดับมรดกโลกของ UNESCO ที่มีเสน่ห์ที่สุด
– Cafe Amazon เตรียมเปิดสาขาที่ชิบะ
– ซัปโปโรอาจถอนตัวการยื่นเป็นเจ้าภาพโอลิมปิกฤดูหนาว 2030
– ญี่ปุ่นเตือนระวังพระปลอมหลอกขายเครื่องรางให้นักท่องเที่ยวต่างชาติ
– บริษัทญี่ปุ่นพัฒนาและวางขาย “หุ่นยนต์ขับได้”

ที่มาและรูปภาพ :
https://mainichi.jp/english/articles/20231004/p2a/00m/0na/015000c

#นักเรียนในญี่ปุ่น

คณะกรรมการการศึกษาเมืองคุมาโมโตะ เตรียมเสนอให้ใช้หุ่นยนต์ทดแทนเพื่อไปเข้าร่วมชั้นเรียน / ทำกิจกรรมในโรงเรียนแทนเด็กนักเรียนที่มีปัญหาด้านสภาพจิตใจจนไม่สามารถเข้าร่วมชั้นเรียนด้วยตนเองได้

คณะกรรมการการศึกษาเมืองคุมาโมโตะ เตรียมเสนอให้ใช้หุ่นยนต์ทดแทนเพื่อไปเข้าร่วมชั้นเรียน / ทำกิจกรรมในโรงเรียนแทนเด็กนักเรียนที่มีปัญหาด้านสภาพจิตใจจนไม่สามารถเข้าร่วมชั้นเรียนด้วยตนเองได้

คณะกรรมการการศึกษาเมืองคุมาโมโตะมีความกังวลเกี่ยวกับจำนวนเด็กวัยประถมศึกษาและมัธยมศึกษาตอนต้นในเมืองที่ไม่ได้เข้าเรียน ตามสถิติโดยประมาณ มีเด็ก 2,760 คนในกลุ่มอายุเหล่านั้นไม่ได้ไปโรงเรียนในช่วงปีการศึกษา 2022 ซึ่งเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าเมื่อเทียบกับปี 2018

ในการประชุมสภาเมืองที่จัดขึ้นเมื่อวันที่ 4 กันยายน คณะกรรมการได้เสนอให้ติดตั้งหุ่นยนต์ในห้องเรียน ซึ่งนักเรียนที่ไม่ได้เข้าชั้นเรียนสามารถควบคุมหุ่นยนต์นี้จากระยะไกลได้ หุ่นยนต์จะมีการติดตั้งกล้อง ไมโครโฟน และลำโพงเพื่อให้นักเรียนที่ควบคุมพวกเขาจากที่บ้านสามารถมองเห็นและได้ยินสิ่งที่เกิดขึ้นในห้องเรียนได้เหมือนมานั่งเรียนจริงๆ

นอกจากนี้ยังสามารถพูดคุยสื่อสารกับเพื่อนร่วมชั้น หรือร่วมอภิปรายเรื่องต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับบทเรียน ยิ่งไปกว่านั้น หุ่นยนต์ซึ่งมีความสูงประมาณ 1 เมตรยังเคลื่อนที่ได้ ทำให้นักเรียนสามารถควบคุมหุ่นยนต์เพื่อเดินไปรอบๆ โรงเรียน และเข้าร่วมกิจกรรมของโรงเรียนที่จัดขึ้นนอกห้องเรียนได้เช่นกัน

เป้าหมายของโครงการคือการช่วยปูทางให้นักเรียนที่ไม่ได้เข้าชั้นเรียนเนื่องจากความเครียด ความวิตกกังวล หรือปัญหาทางสังคม ปัญหาทางสภาพจิตใจ ปัญหาทางสภาพอารมณ์และอื่นๆ สามารถกลับไปเข้าเรียนและมีปฏิสัมพันธ์ทางสังคมกับเพื่อนๆ ได้

โฆษกคณะกรรมการการศึกษากล่าวว่า “มีนักเรียนบางคนที่มีปัญหาในการสื่อสาร แต่พวกเขาไม่ได้ปฏิเสธการเข้าสังคมโดยสิ้นเชิง หุ่นยนต์เหล่านี้ช่วยลดอุปสรรคในการเข้าร่วมชั้นเรียนกับเพื่อนร่วมชั้น และเราหวังว่าสิ่งนี้จะช่วยกระตุ้นให้พวกเขาสามารถก้าวต่อไปข้างหน้า เพื่อกลับไปเข้าชั้นเรียนด้วยตัวเองได้”

ข้อเสนอเรื่องหุ่นยนต์นี้เกิดขึ้นหลังจากโครงการ “ห้องเรียนเสมือนจริง” ที่คณะกรรมการเปิดตัวไปเมื่อเดือนมกราคม โดยที่ห้องเรียนเสมือนจริงโดยจะมีการสตรีมบทเรียนทางอินเทอร์เน็ตเพื่อให้นักเรียนที่ไม่ได้เข้าร่วมสามารถดูได้

อย่างไรก็ตาม วิธีการนี้อาจทำให้นักเรียนบางคนรู้สึกประหม่ามากขึ้นเพราะพวกเขาต้องแสดงตัวตนผ่านหุ่นยนต์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงเริ่มต้นโครงการที่นักเรียนหลายคนอาจรู้สึกสนใจเนื่องจากมีหุ่นยนต์ปะปนในห้องเรียนหรือเดินไปตามทางเดินร่วมกับพวกเขา ซึ่งสิ่งเหล่านั้นดูเหมือนจะตรงกันข้ามกับนักเรียนที่ไม่ต้องการเป็นที่สนใจ หรือมีความวิตกกังวล

ดังนั้น คณะกรรมการการศึกษาจะไม่บังคับให้เด็กที่ไม่เข้าร่วมชั้นเรียนใช้หุ่นยนต์หากพวกเขาไม่ต้องการ และโครงการนี้จะเริ่มต้นจากขนาดเล็ก ในเมืองคุมาโมโต้ที่มีประชากรประมาณ 735,000 คน ทางคณะกรรมการวางแผนว่าจะเริ่มจากหุ่นยนต์เพียง 2 ตัวก่อน ซึ่งหุ่นยนต์จะถูกส่งไปยังโรงเรียนที่ขอใช้งานในวันที่กำหนด หากข้อเสนอได้รับการอนุมัติ หุ่นยนต์จะสามารถให้บริการได้เร็วที่สุดในเดือนพฤศจิกายน

หลังจากนั้น คณะกรรมการจะประเมินผลหลังจากสิ้นปีการศึกษาปัจจุบันในเดือนมีนาคม ก่อนที่จะตัดสินใจว่าจะดำเนินการ/ขยายโครงการต่อไปหรือไม่ หลังจากนี้เอง คณะกรรมการการศึกษาก็จะมองหาวิธีใหม่ๆ เพื่อช่วยเหลือเด็กๆ ที่กำลังเผชิญกับปัญหาสุขภาพจิตจนไม่สามารถเข้าร่วมชั้นเรียนตามปกติได้

เรื่องแนะนำ :
– สำรวจพบชาวญี่ปุ่นกว่า 40% “นอนไม่พอ”
– 10 ประเทศที่ชาวญี่ปุ่นรู้สึกดีใจที่ได้ไปเรียนต่อ
– ญี่ปุ่นทำแบบสำรวจหัวข้อ “คุณต้องการเพื่อนในที่ทำงานหรือไม่”
– บาสฯ​ ชายญี่ปุ่นได้ไปโอลิมปิกในรอบ 48 ปี
– JR Kyushu ให้บริการขบวนรถไฟชินคันเซ็นลาย Disney

ที่มาและรูปภาพ :
https://soranews24.com/2023/09/07/japanese-educators-want-to-allow-students-to-use-robot-substitutes-to-attend-school/
https://mainichi.jp/articles/20230904/k00/00m/100/095000c

#หุ่นยนต์

กระทรวงศึกษาฯ ญี่ปุ่น เปิดเผยข้อมูลเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม 2022 ว่าจำนวนนักเรียนที่ไม่ยอมกลับมาเรียนเพิ่มขึ้นสูงสุดเป็นประวัติการณ์ โดยคาดว่าอาจเกิดจากผลกระทบของ Covid-19

กระทรวงศึกษาฯ ญี่ปุ่น เปิดเผยข้อมูลเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม 2022 ว่าจำนวนนักเรียนที่ไม่ยอมกลับมาเรียนเพิ่มขึ้นสูงสุดเป็นประวัติการณ์ โดยคาดว่าอาจเกิดจากผลกระทบของ Covid-19

เมื่อวันที่ 27 ตุลาคม รัฐบาลญี่ปุ่นเปิดเผยข้อมูลว่านักเรียนเรียนระดับประถมศึกษาและมัธยมศึกษาตอนต้นที่ขาดเรียนมากกว่า 30 วันขึ้นไปทั่วประเทศญี่ปุ่นเพิ่มขึ้นเป็นจำนวน 244,940 คน ในปี 2021 ซึ่งถือว่าเพิ่มขึ้นถึง 24.9% จากปีก่อนหน้า และนับว่าเป็นเปอร์เซ็นต์ที่สูงที่สุดเป็นประวัติการณ์

จากข้อมูลของกระทรวงศึกษาธิการ ในการสำรวจระดับประเทศ จำนวนนักเรียนชั้นประถมศึกษาและมัธยมศึกษาตอนต้นที่ไม่เข้าเรียนในโรงเรียนเกิน 30 วันในปี 2021 เพิ่มขึ้น 24.9% (48,813 คน) จากปีที่แล้ว

นอกจากจำนวนที่กล่าวไปข้างต้น ยังมีนักเรียนอีกกว่า 71,704 คน ที่ขาดเรียนติดต่อกันมากกว่า 1 เดือน มีความกังวลเกี่ยวกับการระบาดของเชื้อ Covid-19 อย่างไรก็ตาม กระทรวงศึกษาธิการเชื่อว่าจำนวนนักเรียน 24.9% ที่ขาดเรียนเพิ่มขึ้นนั้น อาจมาจากผลกระทบของ Covid-19 ด้วยเช่นกัน

อย่างแรกคือ การงดจัดกิจกรรมต่างๆ เช่น กีฬาสี และทัศนศึกษา เชื่อว่าทำให้แรงจูงใจของนักเรียนในการไปโรงเรียนลดลง นอกจากนี้ ยังมีการรายงานถึงความยากลำบากในการกลับคืนสู่ชีวิตปกติหลังจากที่โรงเรียนต้องปิดไปกระทันหันชั่วระยะเวลาหนึ่งด้วย กระทรวงศึกษาธิการวิเคราะห์ว่าความเครียดที่เกิดจากการระบาดของโรคส่งผลกระทบต่อร่างกายและจิตใจของเด็กๆ

จำนวนนักเรียนที่ขาดเรียนในโรงเรียนประถมศึกษาอยู่ที่ 81,498 คน คิดเป็นร้อยละ 1.3 ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาทั้งหมด ในขณะที่โรงเรียนมัธยมศึกษาตอนต้นมีจำนวน 163,442 คน หรือร้อยละ 5 ของนักเรียนมัธยมต้นทั้งหมด

นอกจากนี้ คดีการกลั่นแกล้งกันในปี 2021 กลับมาเพิ่มขึ้นอีกครั้งหลังจากที่ปี 2020 มีคดีการกลั่นแกล้งลดลง ทางกระทรวงคาดว่าเนื่องจากปี 2020 ซึ่งเป็นช่วงระบาดใหญ่ หลายโรงเรียนต้องปิดเรียนชั่วคราว ทำให้นักเรียนมีโอกาสได้เจอกันน้อยลง พอมาถึงปี 2021 โรงเรียนเริ่มกลับมาเปิดเรียนปกติอีกครั้ง จึงทำให้มีการกลั่นแกล้งเพิ่มขึ้นมากกว่าปีก่อนหน้า

เรื่องแนะนำ :
– โตเกียวรอเปิดตัว Harajuku Quest ใหม่อีกครั้งหลังปรับปรุงเสร็จปี 2025
– ญี่ปุ่นสร้างหุ่นยนต์ 4 ขาที่สามารถขี่ได้และเคลื่อนไหวได้เองตัวแรกของโลก
– โตเกียวจัดนิทรรศการสมบัติแห่งชาติญี่ปุ่นครั้งใหญ่สุดในประวัติศาสตร์
– กว่าครึ่งของ​ LGBTQ​ วัยรุ่น​ญี่ปุ่น​ คิดฆ่าตัวตายในช่วงปีที่ผ่านมา
– ผลการสำรวจพบว่าชาวญี่ปุ่นมีความสุขและมีเวลาพักผ่อนเพิ่มขึ้นเมื่อมีวันที่ได้ทำงานจากที่บ้าน

ที่มาและรูปภาพ :
https://news.livedoor.com/article/detail/23096362/
https://mainichi.jp/english/articles/20221027/p2g/00m/0na/061000c

#นักเรียน

นักเรียนมัธยมปลายในโตเกียวจะได้รับสิทธิ์ค่ารักษาพยาบาลฟรีเป็นเวลา 3 ปี นับตั้งแต่ปีหน้าเป็นต้นไป โดยนักการเมืองญี่ปุ่นหวังว่านี่จะเป็นการช่วยลดภาระให้กับบ้านที่มีเด็ก และช่วยแก้ปัญหาอัตราการเกิดต่ำ

นักเรียนมัธยมปลายในโตเกียวจะได้รับสิทธิ์ค่ารักษาพยาบาลฟรีเป็นเวลา 3 ปี นับตั้งแต่ปีหน้าเป็นต้นไป โดยนักการเมืองญี่ปุ่นหวังว่านี่จะเป็นการช่วยลดภาระให้กับบ้านที่มีเด็ก และช่วยแก้ปัญหาอัตราการเกิดต่ำ

โตเกียวประกอบไปด้วยเขตการปกครอง 23 เขต ซึ่งเขตที่ตั้งอยู่ในกลางเมืองมากที่สุด จะทำให้เข้าถึงโรงเรียน สถานที่ทำงาน และสิ่งอำนวยความสะดวกที่จำเป็นอื่นๆ ได้ง่าย แต่ความสะดวกนั้น มาพร้อมกับราคาที่อยู่อาศัยและสินค้าอุปโภคบริโภคที่สูงขึ้น

อย่างไรก็ตาม จากการประชุมนายกเทศมนตรีของแต่ละเขตในโตเกียวเมื่อวันที่ 21 มิถุนายนที่ผ่านมา อาจช่วยทำให้การใช้ชีวิตในโตเกียวทั้ง 23 เขตมีค่าใช้จ่ายที่ถูกลง โดยเฉพาะบ้านที่มีเด็กมัธยมปลาย เพราะ Yamazaki Takaaki นายกเทศมนตรีของเขต Koto ได้ประกาศว่าจะทำให้ค่ารักษาพยาบาลสำหรับนักเรียนมัธยมปลายฟรีตั้งแต่ปีหน้าเป็นต้นไป

ตั้งแต่ปีหน้าเป็นต้นไปเป็นเวลา 3 ปี ทางโตเกียวจะเริ่มโครงการให้เด็กมัธยมศึกษาตอนปลายจากครัวเรือนที่มีรายได้น้อย เสียค่าบริการเพียง 200 เยนต่อการเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลหนึ่งครั้ง อย่างไรก็ตาม คุณ Yamazaki Takaaki ได้ประกาศว่าทั้ง 23 เขตตัดสินใจที่จะไปไกลกว่านี้ โดยจะเพิ่มการครอบคลุมค่ารักษาพยาบาลสำหรับนักเรียนมัธยมปลายโดยไม่มีข้อจำกัดด้านรายได้ของครอบครัว

สำหรับนักเรียนมัธยมต้นนั้น ปัจจุบัน ในโตเกียวทั้ง 23 เขต ได้มีการงดเว้นค่ารักษาพยาบาลสำหรับนักเรียนมัธยมต้นอยู่แล้ว โดยไม่มีข้อจำกัดทางด้านรายได้ของครอบครัวนักเรียน

Yamazaki Takaaki ได้กล่าวว่า “โครงการนี้เป็นโครงการสนับสนุนการเลี้ยงดูเด็กใน 23 เขตของโตเกียว ซึ่งเป็นมมาตรการเพื่อจัดการกับปัญหาอัตราการเกิดที่ลดลง เราตัดสินใจเช่นนี้เพื่อที่จะสร้างให้โตเกียวเป็นสถานที่ที่ให้กำเนิดและเลี้ยงดูบุตรได้ง่าย เราไม่ควรจำกัดรายได้ของผู้รับผลประโยชน์”

เรื่องแนะนำ :
– บริษัทญี่ปุ่นพัฒนาถังขยะที่สามารถแช่แข็งขยะเพื่อลดกลิ่นเหม็น
– พนักงานสาวญี่ปุ่นถูกจับข้อหาผสมอุนจิลงไปในอาหารกลางวันของโรงเรียน
– ญี่ปุ่นเตรียมวางขาย TENGA แบบเย็นในฤดูร้อนนี้
– ญี่ปุ่นสำรวจพบว่าหนุ่มสาวญี่ปุ่นเกินกว่า 50% ยังไม่มีคนรัก
– Yoro Railway จับมือกับ Hello Kitty เปิดตัวขบวนรถไฟลายคิตตี้ขบวนใหม่

ที่มาและรูปภาพ :
https://www3.nhk.or.jp/news/html/20220621/k10013682131000.html
https://www.fnn.jp/articles/-/378291
https://soranews24.com/2022/06/22/medical-bills-to-be-free-in-all-tokyo-wards-for-high-school-students-younger-kids-from-next-year/

#รักษาพยาบาลฟรี #นักเรียนมัธยมปลาย

ผู้อ่านเคยดูการ์ตูนหรือดูหนังใช่ไหมครับ ที่มีคนพากย์ในสนามแข่งขันว่า “เทพีแห่งชัยชนะ จะโปรยยิ้มให้ใคร” และเชื่อไหมครับ มีอย่างน้อยครั้งนึงที่ผมเคยรู้สึกจริงๆ ว่า เทพธิดาหรือเทพีสักองค์ เคยส่งยิ้มให้ผมจริงๆ

สายๆ ของวันที่ 22 กรกฎาคม ท้องฟ้าเป็นสีเทา ฝนตกห่าใหญ่ใน กทม

การต่อสู้อันร้อนระอุ ท่ามกลางสายฝนอันชุ่มฉ่ำเริ่มที่ตรงนี้

ผมไม่ได้พูดถึง เลือกตั้งผู้ว่า กทม นะครับ แต่ผมกำลังพูดถึง “คุณ” ผู้อ่านทุกท่าน หรือลูกหลานของท่านที่กำลังหาโอกาสแห่งการเปลี่ยนแปลงโชคชะตา

ผมไม่ชอบเลย…. ทุกครั้งที่ฝนตกผมไม่เคยทำข้อสอบได้ดีเลย วันที่ผมแข่งตอบปัญหาวิทยาศาสตร์ฝนก็ตก ทีมเราก็แพ้ วันที่ผมสอบโอลิมปิกคณิตศาสตร์ วันฝนตก ผมก็ตกรอบวันนั้นแหล่ะ จริงอยู่เด็กเรียนวิทย์อย่างผม ไม่ควรเอาเรื่องนี้มาอ้างหรือพูดถึงเลย แต่มันมีผลกับจิตใจของผมอย่างช่วยไม่ได้

และวันนี้ ตอนที่ทำข้อสอบเพื่อสอบทุนรัฐบาลญี่ปุ่น ฝนก็ดันตกอีก ตกหนักมากด้วย

ผมยังจำได้ดีว่าวิชาแรกที่ผมต้องสอบคือภาษาอังกฤษ ผมมั่นใจในคำตอบไม่ถึงครึ่ง…. มันก็ดันสอดคล้องกับเรื่องฝนตกอีก

ตอนนั้นอยากกลับบ้านแล้ว แต่เพราะฝนยังตกอยู่และยังรู้สึกว่าโอกาสยังมีอยู่ เราไม่ควรถอดใจง่ายๆ เพราะกะแค่เรื่องฝนตก

ยิ่งหากหันมองกับความพยายามและตั้งใจของตัวเอง หลักปี ผมรู้จักทุนญี่ปุ่น ตั้งแต่อยู่มัธยมปลาย ผมตั้งใจกับทุนนี้อันนี้อย่างมาก ผมลงเรียนกวดวิชาภาษาอังกฤษ วิชาเคมี ที่เชื่อว่าจะช่วยปิดจุดอ่อนตัวเอง ผมฝึกทำข้อสอบเก่าของทุกปีเท่าที่ผมหาได้ ผมไม่เล่นเกมส์ ไม่ยอมดูการ์ตูนโป๊ ไม่ช่วยตัวเองเป็นหลักหลายเดือน เอาเวลาทั้งหมดเพื่อโฟกัสกับการสอบครั้งนี้… เพราะคิดว่าถ้าทำเต็มที่ขนาดนี้แล้ว ถ้าผลลัพธ์มันเละเทะ เราก็ไม่ต้องค้างคาใจ

และฟ้าที่ไม่สดใสกับพอมีใจให้กับผมบ้าง เมื่อข้อสอบคณิตศาสตร์ ผมว่าผมทำได้ดีเลย ดีขนาดที่คิดว่าตัวเองน่าจะทำได้คะแนนเต็มด้วยซ้ำ ในนาทีที่ผมส่งข้อสอบ ผมคิดในใจจริงๆ ว่า ไม่แน่นะ… วันนี้จะมีเทพีแห่งโชคอาจมานั่งข้างๆ เรา ?!

ท้ายที่สุด ผมโชคดีที่สอบได้ทุนรัฐบาลญี่ปุ่น Ministry of Education, Culture, Sports, Science and Technology (เลยมีตัวย่อว่า MEXT ส่วนภาษาญี่ปุ่นเขาเรียกว่า Monbu-kagaku-shō) ทุนนี้จึงมีชื่อเล่นว่า “ทุนมง”

เมื่อวันเวลาผ่านไป อาจตอบไม่ได้ว่า ในวันนั้นคือเทพีแห่งชัยชนะ… เทพีแห่งโชคลาภ หรืออาจจะเป็นเทพแห่งการเปลี่ยนแปลงโชคชะตา (ร้ายหรือดี อันนี้ไม่รู้) เพราะเมื่อไปถึงญี่ปุ่น แน่นอน ชีวิตไม่ได้ง่ายและเที่ยวสนุกแบบนั้น เราจำเป็นต้องเรียนหนัก เพื่อให้ได้มหาลัยที่ดี หากเรายังเชื่อว่าสถาบันที่เราจบการศึกษายังสำคัญกับชีวิตในอนาคต และหากเกรดในมหาลัยไม่ดี เราอาจไม่ได้ทุนต่อปริญญาโทหรือเอก…

วันที่ 5 ธันวาคม ตอนใกล้เที่ยง หิมะโปรยปราย กลางกรุงโตเกียว

นั่นเป็นครั้งแรกในชีวิตของผม ที่ผมได้เห็นและสัมผัสหิมะจริงๆ วันนี้พอหันไปมองตัวเองก็เพิ่งคิดได้นะ ในชีวิตของเราตอนเด็กๆ ไม่เคยมีโอกาสได้ไปเมืองนอกเมืองนาเพื่อไปสัมผัสหิมะกับเขาบ้างเลย จะมีโอกาสครั้งแรกก็เพราะได้ทุนมาญี่ปุ่นนี่แหล่ะ

ผมยังจำความรู้สึกนั้นได้ดี และจำวันเวลาได้แม่นมาก เพราะมันคือวันที่ผมจบการสอบปลายภาค โดยผลการสอบวันนั้นจะเป็นตัวชี้ว่าเราจะได้ไปเรียนที่มหาลัยอะไรในญี่ปุ่น ผมยังบอกกับแม่ตัวเองเลยว่าวันนั้นหิมะตก มันจะเป็นลางเหมือนวันที่ฝนตกหรือเปล่านะ

และท้ายที่สุด… ผมสอบได้มหาวิทยาลัยโตเกียว ในวันนั้น มันคือมหาวิทยาลัยที่ถูกจัดอันดับว่าดีที่สุดในญี่ปุ่นและเอเซีย

อย่างไรก็ตาม ในฐานะที่ตัวเองเป็นศิษย์เก่าทุนมง อันนี้ ถ้าจะต้องมาบอกเหล่าคนที่กำลังจะไปทุนญี่ปุ่นหรือกำลังสนใจทุนญี่ปุ่น กล้าบอกได้เต็มปากว่า

เราไม่ได้ไปแล้วจะสุขสบาย ยิ่งเห็นตัวเลขเงินเดือนที่ให้ตอนนี้ เผลอๆ อาจจะไม่พอใช้ด้วยซ้ำ

ยิ่งช่วงหลังๆ มาประเทศญี่ปุ่นก็ซบเซาไปมาก แทบจะเหมือนกำลังรอให้เกาหลีแซงหน้าหรือเปล่าด้วยซ้ำ นั่นหมายถึงองค์ความรู้ ความตื่นตาตื่นใจ พลังรวมทั้งมนต์ขลังของญี่ปุ่น อาจค่อยๆ จางหายไปหรือเปล่าด้วยซ้ำ
และเป็นไปได้สูงมาก ที่คุณจะมีช่วงเวลาที่เราต้องตั้งคำถามกับตัวเองว่า กูมาที่นี่ทำไมวะ

เผลอๆ วันนึงเราอาจจะร้องไห้เลยด้วยซ้ำ กับชีวิตที่เราเลือก จนแม้แต่จะตั้งคำถามด้วยซ้ำ ว่าเทพีองค์ที่เหมือนจะโปรยยิ้มให้เราในวันนั้นเจตนาอะไรกันแน่ หรือนั่นมันเป็นแค่พลังแห่งการเปลี่ยนโชคชะตา โดยไม่ได้การันตีชีวิตในญี่ปุ่นว่าจะดีหรือร้ายแต่อย่างใด

แต่อย่างไรก็ตาม ความจริงที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงตลอดหลายสิบปี ก็คือ คุณไม่ใช่คนแรกที่เสียน้ำตาเมื่อมาเรียนในถิ่นไกลจากแดนรักดินอุ่นประเทศไทย มีคนนับพันนับหมื่นเคยร้องไห้แบบคุณมาแล้ว และคุณก็จะไม่ใช่คนสุดท้ายด้วย

จะดีจะร้าย การได้ทุน คือการได้ออกจากประเทศที่ชื่อว่าไทย หากคุณอยากรู้ว่าชาติอื่นๆ อย่างเช่นญี่ปุ่น ชาติที่ฟุตบาทเรียบสนิท ขยะไม่เคยเกลื่อนกลาด ประเทศที่เขาเรียกกันว่าชาติที่พัฒนาแล้ว ชาติเหล่านี้มันทำได้อย่างไร หรือชีวิตในประเทศแบบนั้น มันเป็นเช่นไร

วิธีเดียวที่คุณจะรู้… ผมบอกได้เต็มปากว่า มันหาไม่ได้จากกูเกิล… คุณจำเป็นต้องทิ้งอะไรหลายอย่างและเดินไปหามันเท่านั้น

ผมตอบไม่ได้เลยว่า ไทย กรุงเทพ โตเกียว ญี่ปุ่น อะไรดีกว่าอะไร แต่สิ่งนึงที่มั่นใจก็คือ หากใครอยากจะลองมองหาเทพีแห่งโชคชะตาเพื่อจะเปลี่ยนชีวิตตัวเอง นี่คือโอกาส

และสุดท้ายนี้ ในฐานะคนคนนึงที่ได้เป็นเด็กทุนมง ผมขอพูดตรงๆ ว่าผมเสียใจน่าจะเกินสิบครั้งที่มาญี่ปุ่น แต่เชื่อไหม… ผมกับไม่เคยรู้สึกเสียใจเลยแม้แต่วินาทีเดียว ที่โชคชะตาได้ทำให้ผมได้อยู่ในกลุ่มเด็กทุนมง! การได้พบเจอเพื่อน รุ่นพี่ รุ่นน้องเหล่าเด็กทุน MEXT เป็นความทรงจำที่กลมกล่อม และเติมเต็มจิตวิญญาณของผมเสมอมา

เรื่องแนะนำ :
– [18+] 10 วิธี เพื่อ “ซ่อมบำรุงสมอง” ใน 10 นาที ง่ายจนอยากแชร์
– “กล้า” เมสเสจของเกตุวดี ถึง ซาลารี่แมนบ้าพลัง
– การขายของที่แท้จริงน่ะ ต้องใช้คอมพิวเตอร์ขายเท่านั้นไม่รู้เหรอ
– เรื่องตลก Nobel ทำไมคนไทยยังไปไม่ถึงซะที
– โนเบล…(อีกแล้ว)

#[18+] “MEXT” วันแห่งโชคชะตา

วิชายุทธ วิถีเซน by Lordofwar Nick
ตามหาวิชาดาบอิไอ (ตอนพิเศษ) เพื่อนของผม ดาบของผม และการไล่ตามความฝันในวิชาดาบอีกครั้งของเพื่อนผมในวัย 45 ปี!!!

สวัสดีครับท่านผู้อ่าน วันนี้ผมมีเรื่องแทรกที่แบบว่า เขียนไปนี่ก็ขนลุกซู่ด้วยปิติ เรื่องมีอยู่ว่าเพื่อนผมตั้งแต่สมัยมหาลัย “เฮียก๊อบ” นั้น แกมีกำหนดการที่จะไปเรียน “อิไอเฮียวโฮ” ซึ่งมีสอนที่สำนักมุไกริว กรุงเทพฯ ฉะนั้นวันนี้ ผมจะพาท่านผู้อ่าน ย้อนอดีตไปถึงเรื่องราวของเพื่อนผมคนนี้ จุดกำเนิดที่ว่าทำไมผมถึงเลือกเรียนวิชาดาบอิไอที่ญี่ปุ่น ไปจนถึงเรื่องราวของการ “คืนชีพดาบอิไอ” เพื่อที่เพื่อนผมจะนำเอาดาบมาใช้ในการเรียนในปี 2565 นี้ ไม่พูดเยอะละ เข้าเรื่องเลยครับ

อดีตนักกีฬาเคนโด้ทีมชาติ

เฮียก๊อบนั้นแกเป็นเพื่อนผมที่มหาลัยเดียวกันนั่นแหละ ด้วยความที่ได้มารู้จักคนที่ชอบวิชาต่อสู้ ตัวผมเองเลยพลอยมีความสนใจในวิชาต่อสู้ไปด้วย ซึ่งแกก็เรียนมาหลายอย่าง เคยเรียนมาทั้งคาราเต้ ยูโด ไอคิโด ไปๆ มาๆ ก็ได้เรียนเคนโด้ด้วยในยุคที่ชมรมเคนโด้แห่งประเทศไทยยังซ้อมที่จุฬาฯ แถมยังเคยได้เป็นนักกีฬาทีมชาติไปแข่งระดับอาเซียนที่สิงคโปร์เสียด้วย (ไม่ธรรมดาเลยนะครับเนี่ย)

อื้อหือ ไปแข่งตอนปี 2001 พูดอีกทีคือ 21 ปีก่อนเลยนะเนี่ยยย

นั่นแหละครับ เพราะผมมีเพื่อนเป็นนักเคนโด้ทีมชาติ (ถึงจะ Team B ก็เหอะ 55) พอผมได้ไปเรียนต่อที่ญี่ปุ่นในปลายปี 2003 เฮียก๊อบแกก็เลยคุยกับผมผ่าน msn (เก่าสัส) ว่า ไหนๆ เอ็งก็ได้ข้ามน้ำข้ามทะเลไปเรียนถึงญี่ปุ่นละ ไปหาเรียนวิชา “ดาบอิไอ” หน่อยเถอะ เผื่อจะได้เอาวิชามาบอกต่อกัน

และผมก็เลยได้ไปเรียนดาบอิไอจนได้โชดังเมื่อปี 2005 นี่แหละ

สรุปก็คือ เป็นเพราะผมมีเฮียก๊อบเป็นเพื่อนแท้ๆ เลย ผมถึงได้มาเรียนดาบอิไอ

ฝึกพิเศษ “วิชาดาบอิไอ” ณ “แผ่นดินของพระเจ้า”

หลังจากผมเรียนจบจากที่ญี่ปุ่นในปี 2006 ผมก็กลับมาเมืองไทย มาทำงานบริษัทได้สักพักก็รู้สึกว่ามันไม่ใช่ ก็ออกมาอยู่ว่างๆ เดินทางค้นหาตัวตนอยู่พักหนึ่ง ในปี 2007 ผมได้เขียนจดหมายติดต่อกับอาจารย์ดาบอิไอที่สมาคมอิไอโดอำเภอมิโน่ อาจารย์นิชิดะ (ไม่แน่ใจว่าจำชื่อถูกไหม) แกบอกว่าอาจารย์โอคาดะ ซึ่งก็เคยสอนที่สมาคมฯ ซึ่งผมก็เคยเจออยู่พักหนึ่งนั้น แกมาลองสเตย์ที่เชียงใหม่ ถ้ายังอยากฝึกอยากเรียนก็ลองติดต่อดู ผมก็เคยลองติดต่อไปว่าอยากจะพาเพื่อน (ซึ่งก็คือเฮียก๊อบ) ไปขอเรียนวิชาสักหน่อย ก็เลยกลายเป็นว่าผมกับเฮียก๊อบพากันนั่งเครื่องบินไปเชียงใหม่เพื่อไปหาอาจารย์ ซึ่งในการ “ฝึกพิเศษ” คราวนี้ อาจารย์แกหาสถานที่ให้เป็นคริสตจักรแห่งหนึ่ง ชื่อว่าคริสตจักร “แผ่นดินของพระเจ้า” โอ นี่เรากำลังฝึกฝนตนเองอยู่ในแผ่นดินพระเจ้าหรือนี่ 55

ภาพนี้ผ่านมาเกินสิบปีละ เอาให้เยาวชนรุ่นหลังดู (ฮา)

สำหรับเนื้อหาการฝึก ไม่มีไรมาก ก็แค่ว่าผมแสดงกระบวนท่าให้อาจารย์ดูว่า ผมได้รับการสอนกระบวนท่าโบราณของสำนักในส่วนที่เป็นท่าจากท่านั่งเซสะ (正座の部) ซึ่งเป็นท่าที่จะได้เรียนเมื่อขึ้นโชดังแล้ว ส่วนเฮียก๊อบก็เรียนท่าพื้นฐาน (ท่าบัญญัติ) ของสมาพันธ์เคนโด้ญี่ปุ่น ในการไปฝึกพิเศษครั้งนี้ เฮียก๊อบก็ได้ดาบเก่าจากอาจารย์โอคาดะมาหนึ่งเล่ม

ท่าฟันดาบลงมา เป็นท่วงท่าหนึ่งในกระบวนท่าจากท่านั่งเซสะ

เรื่องที่ฮาจริงๆ ในทริปนี้ ไม่ใช่เรื่องเรียนวิชาดาบเล้ย แต่เป็นเรื่องที่ว่าผมกับเฮียแก นึกไงไม่รู้ ไปเข้าร้านอาหารที่แบบ เป็นร้านคาราโอเกะสด ชื่อร้าน “เอื้องฟ้าล้านนา” ครับ (ซึ่งปัจจุบันเจ๊งไปละ พื้นที่เดิมกลายเป็นร้านทำป้ายไปเสียฉิบ) แล้วผมก็กินเหล้าอะไรก็ไม่รู้ผสมกัน ไม่แน่ใจ เลยนอนแบบว่า เฮียบ่นว่ามึงนอนกรนดังชิบหายเลย 555

แต่เชื่อไหมครับว่า มีสิ่งที่โคตรพีคยิ่งกว่านั้นอีก คือโรงแรมที่อาจารย์แนะให้มานอนนั้น ชื่อโรงแรมเซ็นเตอร์ปาร์ค (ตอนหลังกลายเป็น B2 resort) ที่พีคก็คือ หลังจากนั้นอีกหนึ่งปีให้หลัง ผมที่เป็นคนกรุงเทพฯ ได้พบรักกับสาวเชียงใหม่ ซึ่งดันมีบ้านอยู่ในซอยแถวๆ ไอ้โรงแรมที่ไปนอนเพื่อมาฝึกวิชาดาบนี่แหละ อะไรจะโคตรบังเอิญขนาดนี้ พอแต่งงานกันแล้ว สุดท้ายมาก็ได้ย้ายมาอยู่กับเมียและลูก ณ บ้านที่ก็อยู่ใกล้ๆ โรงแรมนั่นน่ะแหละ อยู่มาเจ็ดปีจนกลายเป็นคนเชียงใหม่ไปแล้วผมน่ะ…

หรือว่านี่เป็น “ชะตาฟ้าลิขิต” (เสียงเฮียก๊อบ)

ผจญภัยถนนบาร์เกย์ ตามหาวิชาดาบที่พัทยา

ต่อมาหลังจากนั้น ไม่รู้ว่าเฮียก๊อบแกไปหามายังไง แกว่ามีอาจารย์ญี่ปุ่นท่านหนึ่ง ชื่อว่าอาจารย์ฮัตโตริ (ไม่ใช่ฮัตโตริ ฮันโซ นะ) แกมาสอนไอคิโดที่ยิมแห่งหนึ่งในพัทยา แต่ว่าแกมีวิชาดาบด้วย (จำไม่ได้ว่าเป็นดาบสำนักอะไร) แกก็ชวนผมไปพัทยา เอ้า เป็นไงเป็นกัน ตอนนั้นผมมันว่าง (งาน) อยู่แล้ว ไปพัทยาซะหน่อย พอดีเพื่อนรุ่นพี่ชื่อ “พี่เอก” โทรมา พอผมบอกพี่ครับตอนนี้ผมอยู่พัทยา พี่แกก็บอกว่าไป…สิ มี…สาวเชียงราย อย่างงี้เลย ผมก็ เอิ่ม พี่เอกครับผมมาตามหาวิชาดาบครับไม่ได้มาตามหาหอย (ฮ่าๆๆ)

ไปตอนนั้นจำไม่ได้ว่าคุยอะไรหรือได้ลองเรียนลองหัดอะไรบ้าง แต่การผจญภัยของจริงมีอยู่ว่า เดินๆ จะไปหาขึ้นรถกลับบ้านเนี่ย ผ่านซอยบาร์เกย์ด้วยนะเว้ยเห้ย เฮียบอกระวังอย่าหลุดเข้าไปนะ (ก๊ากๆๆ) สรุปว่าไปพัทยาคราวนี้นอกจากจะต้องระวังมาเฟียรัสเซียแล้วยังต้องระวังบาร์เกย์อีกด้วย (ฮ่าๆๆๆ)

หลังจากนั้นการตามหาวิชาดาบของผมกับเฮียก๊อบก็จางๆ ไป ในเมื่อหาที่เรียนเป็นประจำเป็นกิจจะลักษณะไม่ได้ ก็เลยไม่ได้เรียนอะไรต่อ และพอผมแต่งงานและก็ทำงาน เรื่องวิชาต่อสู้ทั้งหลายก็เลยจางๆ ไป

หลังจากนั้น ด้วยเหตุผลเรื่องความเชื่อบางประการ ผมได้ยกดาบอิไอของผมให้เฮียก๊อบ ซึ่งเฮียก๊อบก็บอกว่าจะเก็บไว้อย่างดี

คืนชีพดาบอิไอ 2021

เมื่อเวลาผ่านไปอีก หลายปี หลายปีทีเดียว ในขณะที่ผมตัดสินใจละจากวิชาดาบและไม่คิดจะถือดาบอีกต่อไป กระแสคลื่นแห่งกาลเวลาก็ได้พัดพาผมไปยังสภาวะต่างๆ ทั้งอ้วนหนักเกินร้อยโลเพราะกินเบียร์เกินขนาด (เกินขนาดแบบที่ตอนทำงานที่ระยองนั้นเคยทำสถิตินั่งกินเบียร์ที่กรุงเทพฯ แล้วซิ่งรถไปศรีราชาแล้วไปนั่งกินเบียร์ต่อมาแล้ว) และผมก็ได้ตัดสินใจพยายามดึงตัวเองกลับมาด้วยบราซิลเลียนยูยิตสู ซึ่งมาถึงเดือนธันวาคม ปี 2021 นี่ผมก็ถือว่าประสบความสำเร็จมากแล้วกับการลดน้ำหนักได้จนถึงต่ำสุดที่ 80.7 กก. คือแทบจะเท่ากับตอนที่เรียนจบจากญี่ปุ่นมาใหม่ๆ เลย อย่างน้อยก็มีรูปร่างใกล้เคียงตอนหนุ่ม ส่วนความแข็งแรงก็ต้องฝึกกันต่อไป

หันกลับมาที่เฮียก๊อบ เพื่อนที่อยู่เป็นเพื่อนผมมายาวนานตลอดยี่สิบกว่าปี หลังจากที่ต้องฟันฝ่ากับปัญหาสุขภาพตามประสาคนวัยสี่สิบอัพ ในเดือนธันวานี้พี่แกก็ตัดสินใจที่จะไปเรียนวิชาดาบที่สำนักมุไกริว กรุงเทพฯ ด้วยเหตุผลที่ว่า “มันใกล้บ้านดี” ซึ่งการเรียนดาบอิไอนั้น มันต้องมีอุปกรณ์ คือ “ดาบอิไอ” (อิไอโต 居合刀) เน้นย้ำว่าต้องใช้ดาบอิไอที่เมดอินเจแปน ที่เขาทำมาเพื่อฝึกชักดาบโดยเฉพาะ เช่นของยี่ห้อ TOZANDO (ดาบอิไอของผมก็เป็นยี่ห้อนี้) ห้ามเอาดาบซามูไรจากจีนแดงที่เขาเอาไว้เป็นเครื่องประดับวางหิ้งสวยๆ มาใช้ฝึกเป็นอันขาด (ผมเคยจับแล้ว สัดส่วนของด้ามจับก็ใช้ไม่ได้ ศูนย์ถ่วงน้ำหนัก ทดสอบเวลาฟันลมนี่ โคตรไม่ได้) ชุดคงไม่มีปัญหาอยู่แล้ว (ใช้ชุดเคนโด้ได้) สายโอบิคาดเอวใช้สอดเหน็บดาบแกก็มีอยู่แล้ว ที่เหลือคือสนับเข่า

ประเด็นก็คือดาบแหละครับ พูดถึงดาบอิไอ แกมีสองเล่ม เล่มหนึ่งได้รับมอบมาจากอาจารย์โอคาดะ อีกเล่มหนึ่งเป็นดาบของผมเองแหละแต่ยกให้เฮียไปแล้ว ซึ่งสภาพก็เก่าโทรมไปตามเวลา ทีแรกก็คิดว่าจะใช้ดีไหม ใช้อันไหนดี

ดาบสองเล่มนี้ อันที่ประกับดาบเป็นลายดอกเบญจมาศนั่นน่ะ ดาบของผมเอง ส่วนอีกอันก็มาจากอาจารย์โอคาดะ

ซึ่งเมื่อดูแล้ว หากคิดถึงสภาพการใช้งาน (คือฟันแล้วไม่กลายเป็นดาบบิน แบบว่า คมดาบหลุดจากด้าม) ละก็ ของผมยังน่าจะใช้งานได้มากกว่า แต่ว่าด้วยสภาพที่เก่าโทรมไม่สวยงาม เฮียแกก็เลยจัดการถอดชิ้นส่วนดาบซะ

นี่คือดาบที่ถูกถอดแยกชิ้นส่วนแล้ว มีใบดาบ ประกับดาบ (ทสึบะ 鍔) ด้ามดาบ (ทสึกะ 柄) และก็แหวนรองประกับดาบกับด้ามดาบ

อันนี้เป็นชุดเครื่องมือใช้ถอดชิ้นส่วนดาบ ไม่รู้แกไปหามาจากไหน

ประกับดาบสภาพโทรม สีที่ทาไว้หลุดลอก

หัวด้ามดาบ (ทสึกะกาชิระ 柄頭) เชียวเลย (ต้องขัด)

รูปแมลงปอในด้ามดาบ เป็นทองเหลือง สภาพเขียวปี๋เช่นกัน

แมลงปอทองเหลือข้างในก็ขัดเท่าที่ทำได้

อะไหล่ที่ซ่อมให้ดูดีแล้ว ประกับดาบพ่นสีใหม่ หัวด้ามดาบขัดใหม่

อันนี้คือน้ำมันทาดาบ ใช้ทาใบดาบนะครับ อันนี้ก็ของผมอีกละ ซึ่งยกให้เฮียพร้อมกับดาบ ไม่น่าเชื่อว่ายังข้ามกาลเวลามาได้ตั้งสิบกว่าปีแน่ะ

เพียงเท่านี้ก็มีดาบที่ (เกือบๆ จะ) เหมือนใหม่ เอาไปใช้เรียนได้แล้ว (อย่างน้อยก็อีกระยะหนึ่ง)

สำหรับตัวผมผมดีใจมากที่ดาบของผมได้คืนชีพอีกครั้งเพื่อให้เพื่อนผมได้ทำตามฝันอีกครั้งหนึ่ง (ตอนนี้พี่แกตั้งชื่อให้แล้วว่า “ดาบแมลงปอเขียว”)

ไม่มีอะไรน่าดีใจมากกว่านี้อีกแล้ว

ตัวผมเองก็ยังทำตามความฝันอยู่ ถึงผมไม่มีดาบและก็ไม่นึกจะจับดาบอีก อย่างน้อยผมก็มีร่างกาย ผมก็พยายามวิดพื้นบ้าง ฝึกดึงเส้นยางบ้าง เท่าที่เวลาจะมี อย่างน้อยก็ให้ร่างกายแข็งแรงขึ้น

ผมดีใจที่ตัวเองยังมีโอกาสทำตามความฝัน และเห็นตัวเองพัฒนาขึ้นไปเรื่อยๆ ตามทางตัวเอง และผมก็ดีใจที่เพื่อนผมได้กลับมาทำตามความฝัน ชีวิตคนเราไม่ยืนยาวสักเท่าไหร่หรอก ในเมื่อมาถึงวัยกลางคนแล้ว อยากทำอะไร “ให้ลงมือทำเลย”

อาทิตย์หน้าเราจะมาอ่าน “คำภีร์ห้าห่วง” ของมูซาชิกันแบบ แกะจากภาษาญี่ปุ่นกันคำต่อคำ ประโยคต่อประโยค กันไปเลยนะครับ ขอท่านผู้อ่านเป็นกำลังใจให้ด้วยนะครับผม

เรื่องแนะนำ :
– Free Talk ต้อนรับปีใหม่ 2565 จากใจคน Gen X ที่โตมากับยุค JAPAN BOOM!!!
– เซนกับบราซิลเลียนยูยิตสู (12) ถึงทุกสิ่งล้วนเป็น “อนิจจัง” (มุโจ 無常) ก็ยังต้องเดินหน้าต่อไป
– เซนกับบราซิลเลียนยูยิตสู (11) ฝึกวิชาต่อสู้เพื่อ “ชีวิต” ฝึกสมาธิจิตเพื่อ “เตรียมตัวตาย”
– เซนกับบราซิลเลียนยูยิตสู (10) “พลังลมปราณ” 気 (คิ) กับการจัดการกับความกลัว
– เซนกับบราซิลเลียนยูยิตสู (9) ว่าด้วยการฝึกฝน “กระบวนท่า” 形 (คาตะ) และการดำรงกายใจให้มั่นในโลกที่บูดๆ เบี้ยวๆ

#ตามหาวิชาดาบอิไอ (ตอนพิเศษ) เพื่อนของผม ดาบของผม และการไล่ตามความฝันในวิชาดาบอีกครั้งของเพื่อนผมในวัย 45 ปี!!!

คั่นรายการ by Lordofwar Nick
Free Talk ต้อนรับปีใหม่ 2565 จากใจคน Gen X ที่โตมากับยุค JAPAN BOOM!!!

สวัสดีปีใหม่ 2565 กันนะครับท่านผู้อ่านทุกท่าน เนื่องในโอกาสปีใหม่นี้ผมเองก็ถือว่าเป็นช่วงของการพักสมอง ปล่อยวางจากกิจการงานหน้าที่ต่างๆ ที่เราต้องยุ่งอยู่กับมันตลอดทั้งปี พอเราปล่อยวางแล้ว มันก็เลยมีช่องว่างที่ทำให้เราควรมาคิดถึงสิ่งที่เคยผ่านมาในอดีต ก็คิดว่าเป็นโอกาสอันดีที่จะทบทวนมันเพื่อที่จะมองไปข้างหน้าว่าจากนี้ไปมันจะไปทางไหน เราควรจะไปทางไหน นะครับ

ฉะนั้นวันนี้ผมก็ขอ Free talk สัก 1 วันนะครับมาพูดถึงเรื่องของชีวิตและแรงจูงใจและความรู้สึกต่างๆ สิ่งที่เข้ามาในชีวิต สิ่งที่รู้สึกต่างๆ จากการที่จุดเริ่มต้นของเราคือเป็นแค่ว่า เป็นเด็กคนหนึ่งซึ่งโตมากับกระแสวัฒนธรรมญี่ปุ่น ซึ่งก็ถูกกระแสพัดพาจนกระทั่งชีวิตก็มาเป็นอย่างที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน ไม่พูดเยอะและเข้าเรื่องเลยดีกว่าครับ

เด็ก 5 ขวบกับการ์ตูนโดราเอมอน

ผมจำได้ว่าตอนอายุ 5 ขวบผมชอบดูการ์ตูนเรื่องโดราเอมอนมาก (จริงๆ ต้องบอกว่าสมัยนั้นเขาเรียกเพี้ยนเป็น “โดเรม่อน” นะ) ซึ่งพ่อผมก็ไม่ได้ว่าอะไรแต่เขาจะชอบสอนว่าให้ดูโนบิตะเอาไว้ว่าเป็นตัวอย่างที่ไม่ดี เป็นเด็กขี้เกียจไม่ตั้งใจเรียนแล้วก็จะเรียนห่วย แล้วก็จะกลายเป็นคนห่วยๆ ที่ต้องคอยพึ่งของวิเศษของโดเรม่อน (ซึ่งบางทีก็เป็นของวิเศษที่ทำให้สิ่งต่างๆ มันแย่ลงมากกว่าจะดีขึ้น) อย่าทำตัวแบบนั้น เพราะฉะนั้นคำสอนของพ่อผมเลยกลายเป็นตัวที่เปลี่ยนการ์ตูนจากการดูเพื่อความบันเทิงอย่างเดียว กลายเป็นแบบอย่างทางจริยธรรมไปซะอย่างนั้น!!!

(เรื่องราวในการ์ตูนโดราเอมอนนั้นไม่มีตอนไหนที่ฝังใจผมเท่ากับตอนที่พูดถึงขนมปังที่เอาไปแปะหน้าหนังสือแล้วกินเข้าไปคุณจะจำเนื้อหาในหนังสือหน้านั้นได้ ซึ่งโนบิตะก็ตั้งใจกินแบบว่าเอาขนมปังมาแปะหน้าหนังสือทั้งเล่มเพื่อจะได้ไปสอบวันรุ่งขึ้น ปรากฏว่ากินเยอะไปหน่อยขี้แตกเลย แล้วความรู้ที่กินมาก็หายลงโถส้วมหมด 555)

พอตัดกลับมาที่การ์ตูนอีกเรื่องต่อมา คือเรื่องอิคคิวซัง คราวนี้กลายเป็นหนังคนละม้วนเลยครับ พ่อบอกว่าเนี่ยเห็นไหมคนเราต้องใช้หมองนั่งสมาธิแล้วจะเกิดปัญญาจะคิดอะไรต่างๆ ออกว่าเราควรจะทำยังไงเวลาเจอปัญหา

พอโตมาอีกนิดเรียนประมาณป. 1 ป. 2 ผมชอบดูหนังพวกขบวนการ 5 สีมาก พ่อผม (อีกละ) ก็บอกว่าเนี่ยดูเอาไว้เป็นตัวอย่างนะ คนญี่ปุ่นเนี่ยที่เขาพัฒนาบ้านเมืองให้เจริญได้ ก็เพราะเขารู้จัก “รวมพลัง” กัน

พออยู่ชั้นประถมปลายเริ่มประมาณ ป.5 ป.6 เด็กผู้ชายยุคผมต้องดูเรื่อง “หมัดเทพเจ้าดาวเหนือ” การ์ตูนเรื่องนี้สอนให้ผมรู้ว่า ในโลกที่ไม่มีความยุติธรรม มีแต่การใช้อำนาจกดขี่ ใช้ความรุนแรง เราต้องมี “พลัง” เพื่อปกป้องคนที่อ่อนแอกว่า ต้องมีวิชาต่อสู้ติดตัว การ์ตูนอีกเรื่องที่เพื่อนๆวัยเดียวกันกับผมชอบอ่านมากก็คือเรื่อง Black Angel ถึงพระเอกจะทำในสิ่งที่ผิดกฎหมาย ทำตัวเป็นศาลเตี้ย แต่มันก็คือการกระทำเพื่อทวงความยุติธรรมให้กับคนอ่อนแอ ที่ถูกผู้มีอำนาจ (บางทีก็เป็นคนที่ถือกฎหมายอยู่ในมือด้วย) ข่มเหงรังแก อีกเรื่องนึงก็ต้องนี่เลยครับ “วีรบุรุษจากลหุโทษ” พระเอกหนุ่มผู้ได้ชื่อว่าคนขี้คุกลุกขึ้นสู้กับอำนาจเถื่อนที่หวังครอบงำสังคม!!!

การ์ตูนเหล่านี้ถึงตอนนั้นยังเด็กอาจจะอ่านหรือดูเพียงเพื่อความบันเทิงเท่านั้น แต่เมื่อมองย้อนกลับไป ผมเชื่อว่าการ์ตูนเหล่านี้น่าจะมีส่วนในการสร้าง “ค่านิยม” อย่างหนึ่งซึ่งมีอิทธิพลต่อชีวิตผมมาถึงแม้กระทั่งตอนนี้นั่นคือ “การฝึกวิชาต่อสู้” มันอาจจะมีอิทธิพลเข้าไปถึงระดับจิตใต้สำนึก เลยทีเดียว

พอผมอยู่มอต้น เพื่อนเอาการ์ตูนเรื่อง Video girl มาให้อ่าน โอ้โห ทำไมช่างน่ารักอย่างนี้ ไม่ว่าจะเป็นไอจัง โมเอมิจัง หรือโนบุโกะจัง คนไหนก็ได้ให้เป็นแฟนผมผมเอาหมด 55 เนื้อเรื่องที่มีพระเอกเป็นหนุ่มหล่อสาวไม่แลที่อยากจะหาความรักแท้สักทีเนี่ย มันก็ช่างโดนใจหนุ่มน้อยมอต้นที่ยังหาแฟนไม่ได้ (เพราะเ-ือกไปอยู่โรงเรียนชายล้วน) เสียจริงๆ มันเลยกลายเป็นว่าผู้หญิงสวยน่ารักในอุดมคติของผมต้อง ขาว หัวกลมๆ น่ารักสไตล์ญี่ปุ่น ซึ่งสเปกสาวในอุดมคติของผมนี่แหละมีผลต่อการเลือกเมียในอนาคตอีกหลายปีให้หลังได้จริงๆ นะครับ (ฮา)

Video Girl Ai สาวน่ารักในการ์ตูน ขาวๆ หัวกลมๆ

สาวน่ารักใน “ชีวิตจริง” ไม่ต้องพูดเยอะ (ฮา)

สรุปก็คือแค่การ์ตูนญี่ปุ่นอย่างเดียวนี่ก็มีอิทธิพลต่อชีวิตของผมมาถึงทุกวันนี้ ตั้งแต่เรื่องการที่ต้องเป็นคนตั้งใจศึกษาเรียนรู้สิ่งต่างๆ การพยายามทำใจเป็นสมาธิ การฝึกวิชาต่อสู้ ไปจนถึงการจีบหญิงมาเป็นเมีย เลยทีเดียว นี่แทบจะทุกด้านของชีวิตแล้วนะ (เหวอ)

ส่วนการ์ตูนเรื่องล่าสุดที่ได้มีโอกาสกลับไปอ่านผ่านๆ ใหม่คือการ์ตูน “ไข่กวน” ครับ 555

อันนี้การ์ตูน “ไข่กวน” ฮ่ะ เผื่อเด็กสมัยนี้ไม่รู้จัก 555 อันนี้เอาที่มันซอฟๆ หน่อยมาลงแล้วนะ เกรงใจ บก. 555

เล่นเกมมาริโอ้จนนิ้วโป้งห้อเลือด

สมัยตอนผมอยู่ราว ป. 5 ป. 6 ก็เป็นครั้งแรกที่ได้รู้จักเครื่องเล่นเกมส์แฟมิคอม แน่นอนเกมแรกที่เล่นในชีวิตก็ต้องมาริโอ้สิ ไม่อยากจะบอกว่าผมเคยเล่นทั้งวันทั้งคืนเสียจนนิ้วโป้งขวาที่เอาไว้กดปุ่ม A ปุ่ม B น่ะถึงกับห้อเลือดเลยทีเดียว

การเล่นวิดีโอเกมเนี่ยผู้ใหญ่สมัยนั้นเขาก็มองไม่ค่อยดีเหมือนกัน ก็พอๆ กับที่ผู้ใหญ่สมัยนี้มองเด็กที่เล่นเกมคอมพิวเตอร์นั่นแหละครับ ผู้ใหญ่บางคนก็บอกว่ามันเป็นของที่พวกญี่ปุ่นสร้างขึ้นมาเพื่อล้างสมองเด็ก (?) ถ้าผมจะมองจากมุมมอง ณ ปัจจุบันมองย้อนกลับไป ผมคิดว่าแค่การเล่นวิดีโอเกมมันไม่ใช่ปัญหานะ ปัญหาคือ “การเล่นไม่รู้จักหยุดหย่อนต่างหาก” จริงๆ เกมสมัยก่อนน่ะ ถ้าเล่นดีๆ เอาจริงๆ 1 ชั่วโมงครึ่งชั่วโมงก็เล่นจบแล้ว (สมัยผมเรียกว่า น๊อค knock) ผมว่าเกมคอมพิวเตอร์สมัยนี้โดยเฉพาะเกมออนไลน์น่ากลัวกว่าอีก เพราะมันเป็นเกมที่ “ไม่มีจุดจบ” ไม่มีเส้นชัย เล่นเรื่อยเปื่อยไปเรื่อยๆ Video game สมัยผมยังเด็กนั้นเล่นจบแล้วก็แล้วกัน (แล้วก็เอาตลับเกมเก่าไปเทิร์นเป็นเกมใหม่)

นี่แหละครับคือเหตุผลที่ว่า ทำไมทั้งๆ ที่ผมเองก็โตมากับวีดีโอเกมนะ แต่ผมก็แอนตี้และไม่เล่นเกมออนไลน์ครับ เกมที่ไม่มีจุดจบอ่ะเล่นไปก็เสียเวลาในชีวิตดึงเอาเวลาในชีวิต (ที่ควรจะเอาไปทำอย่างอื่นได้) เสียเปล่าๆ

ผมก็ยังเล่นวีดีโอเกมมาเรื่อยๆ ผ่านยุคสมัยต่อๆ มาทั้ง Mega drive ซุปเปอร์แฟมิคอม มาจนถึง Playstation ซึ่งพอหลังจากนั้นผมเองก็เริ่มเข้าสู่วัยผู้ใหญ่แล้วคืออายุเกิน 20 แล้ว จบ ป.ตรีแล้ว มันก็มีเรื่องอย่างอื่นให้ทำเยอะแยะเสียจนห่างหายไปจากการเล่นวิดีโอเกม แต่หนังสือการ์ตูนผมยังอ่านมาเรื่อยๆ จนถึงอายุ 30 กว่าๆ (อาศัยเช่าการ์ตูนอ่านเอา)

กระแส J-POP กับความรำคาญ “ติ่งญี่ปุ่น”

ผมจำได้ว่าตั้งแต่ช่วงรอยต่อระหว่างม.ปลายกับมหาลัยนั้น กระแส J-POP และ J-ROCK กำลังมาแรง เอาเท่าที่จำได้นะแน่ๆ ก็ X Japan แล้วก็นามิเอะ อามุโร่ แล้วก็นานาเซะ ไอคาวะ (ที่ผมจำได้มีแค่นั้นแหละ) สมัยนั้นจะมีรายการวิทยุที่เขาเปิดเพลงญี่ปุ่นตาม Oricon chart ด้วย ซึ่งผมชอบฟังเพลงญี่ปุ่นที่เขาเปิดนะ แต่ไม่ชอบพวกติ่งญี่ปุ่นที่โทรเข้ารายการมาหน้าไมค์ แสดงความวอนนาบีอยากเป็นญี่ปุ่นเสียจนต้องอุปโลกน์ชื่อญี่ปุ่นให้ตัวเองด้วย เช่น “มิชิโกะค่าาาา” อะไรประมาณนี้

ในช่วงผมอยู่มหาลัยถ้าพูดเรื่อง J-POP หรือ J-ROCK ข่าวไหนก็ไม่ดังเท่า HIDE แห่งวง X Japan เสียชีวิตกระทันหัน ติ่งเมืองไทยอาการหนักมากขนาดที่ว่าต้องเอารูปฮิเดะมาตั้ง จัดงานนิมนต์พระมาสวดให้เลยทีเดียว คนฟังสวดก็พนมมือฟังไปร้องไห้ไป (จริงๆ นะ ผมจำได้เพราะเป็นข่าวออกทีวีเลย) ส่วนที่ญี่ปุ่นมีข่าวว่ามีวัยรุ่นฆ่าตัวตายตามไปถึงสามคน (ถ้าจำไม่ผิดนะ) ผมไม่ติ่งขนาดนั้นแต่ก็ตกใจเหมือนกันเพราะที่ผ่านมาผมยังซื้อเทป (เด็กสมัยนี้ได้ยินแล้วต้องสบถแน่ๆ) อัลบั้ม DAHLIA อยู่เลย แถมนั่นแกะเนื้อร้องภาษาญี่ปุ่นแปลเป็นไทยให้เพื่อน (แก๊งโรงเรียนเก่า) ที่ชอบ X Japan อีก แค่เรื่องตอนนั้นยุบวงก็เหวอแล้ว ฮิเดะยังมาด่วนตายอีกนี่ โอ้ ชีวิต

หลังจากนั้นมาผมก็ไม่ได้ฟังเพลงญี่ปุ่นอย่างจริงๆ จังๆ เท่าไหร่ มาถึงวันนี้อาจจะฟังผ่านๆ บ้างตามยูทูปซึ่งโดยมากก็เป็นเพลงเปิดของอนิเมะ แน่นอน GURENGE ผมก็ฟังนะ ผมชอบอนิเมะเรื่องไหนก็ฟัง OP ของมันหมด ส่วนวงที่ทำเพลง OP ถ้าให้นึกสักหนึ่งชื่อ ก็คงเป็นวง Fear and Loathing in Las Vegas ที่โดนๆ ก็คงเป็น OP ในอนิเมะ “คิเซจู” (ปรสิตเดรัจฉาน) กับ “บากิ” นั่นหละครับ

“มองอย่างตะวันออก”

ช่วงที่ผมอยู่ ม. ปลายถึงตอนเพิ่งเข้ามหาลัย มีกระแสของการเห่อ “ภูมิปัญญาญี่ปุ่น” ขึ้นมาซึ่งในด้านหนึ่งก็เหมือนจะโผล่มาเพื่อเป็นคู่แข่งของ “ภูมิปัญญาฝรั่ง” (ซึ่งจริงๆ แล้วหมายถึงองค์ความรู้และวิธีการคิดและทำอย่างฝรั่ง หรือจะพูดให้เจาะจงคืออย่างฝรั่ง “อเมริกัน”) ตั้งแต่เรื่องการบริหารจัดการ เช่น KAIZEN หรือ LEAN ไปจนถึงเรื่องของสังคม บอกว่าเนี่ยคนไทยควรเอา “ญี่ปุ่น” เป็นแบบอย่างในเรื่องความเจริญ ญี่ปุ่นขยัน คนไทยขี้เกียจ ญี่ปุ่นทำงานเป็นทีมได้ดี คนไทยทำงานเป็นทีมไม่เป็นชอบตีกันเอง (บ้านเมืองถึงไม่เจริญ) ญี่ปุ่นมีระเบียบวินัย ตรงต่อเวลา คนไทยไม่มีระเบียบ ไม่รู้จักรักษาเวลา ฯลฯ บางคนแทบจะตีขลุมเลยว่าคนไทยเมืองไทยต้องทำตัวอย่างญี่ปุ่นแล้วจะได้เจริญอย่างญี่ปุ่นเขาบ้าง แต่เมื่อผมมองจากมุมของปัจจุบัน ซึ่งเทียบกับตอนนั้นคือ “อนาคตอีกยี่สิบกว่าปีข้างหน้า” ก็อดตั้งคำถามไม่ได้ว่า เราอยากให้สังคมไทยเป็นสังคมที่….

…คนทำงานบริษัททำงานหนักหัวไม่วางหางไม่เว้น ตกเย็นก็ต้องกินเหล้ากับเจ้านาย จนไม่มีเวลาออกกำลังกาย พักผ่อน หรือให้เวลากับครอบครัว ทำงานจนหัวใจวายตายหรือฆ่าตัวตาย (เป็นประเทศที่ Work-life balance เลวมาก)

…ชีวิตในโรงเรียนกลั่นแกล้งกันจนถ้าคนโดนแกล้งไม่กลายเป็นไอ้บ้า ประสาทเสียจนเรียนหนังสือหรือทำการทำงานไม่ได้ ก็กลายเป็นตามไปล้างแค้นไปไล่ฆ่าคนอื่นกลับ

…คนอยู่อย่างไม่ไว้ใจกัน ปฏิสัมพันธ์ในฐานะเพื่อนมนุษย์หายาก มีแต่การเว้นระยะห่าง หาเพื่อนที่เชื่อใจกันยังยากเลย นับประสาอะไรกับหาคู่หาผัวหาเมีย อยู่เป็นโสดไปเถอะ

อยากให้สังคมไทย เป็นอย่างที่ว่ามา เหมือนสังคมญี่ปุ่น จริงเหรอครับ (แลกกับ “ความเจริญ” “ประสิทธิภาพ” ห่าเหวอะไรสักอย่าง) พวกคุณๆ “ด๊อกเตอร์” ทั้งหลาย?

ผมพอผ่านชีวิตมามากเข้า ได้ทุนไปเรียนต่อญี่ปุ่น เคยทำงานบริษัทญี่ปุ่น บอกตรงๆ จากเคยชอบทุกอย่างที่เป็นญี่ปุ่น ตอนนี้มีทั้งสิ่งที่ชอบและไม่ชอบครับ

วัฒนธรรมไอดอล

หลายคนอาจเข้าใจว่าวัฒนธรรมไอดอลเข้ามาในไทยตอนที่เมืองไทยมีวง BNK48 แต่ผมอยากจะบอกว่าวัฒนธรรมไอดอลน่ะเข้ามาในไทยก่อนหน้านั้นนานมาก เอาจริงๆ คือตั้งแต่เบเกอรี่มิวสิคตั้งค่ายเพลง DOJO CITY แล้วก็ออกนิตยสาร KATCH กับ MANGA KATCH ต่างหาก นั่นแหละครับคือจุดเริ่มของการนำเข้าวัฒนธรรมการเสพนักร้องไอดอล คือร้องเพลงไม่ต้องดีมาก แต่ต้องเน้นขายภาพความเด็ก ความน่ารักสดใส (ยิ่งต่ำกว่า 15 นะ แม่เจ้าโว้ย!!!) ให้คนไปดูภาพแล้วเสพความน่ารักให้ชื่นใจ (แต่ก็ต้องระวังสายตาสังคมด้วย ตอนนั้นเพื่อนที่มหาลัยบอกว่าเวลาถือนิตยสารต้องหาไรมาปิดปกไว้ กลัวคนเขาเห็นปกเขาจะนินทาได้ว่าเป็นพวกบ้าเด็ก 555) โดยส่วนตัวผมคิดว่าวัฒนธรรมไอดอลถูกสร้างขึ้นเพื่อตอบสนองรสนิยมองคนที่รับเอาค่านิยมของ “ผู้หญิงสวยน่ารัก” มาจากการ์ตูน (คือต้องขาว น่ารัก ดูเป็นเด็กวัยรุ่น) นั่นแหละครับ

Katch เล่มแรก จริงๆ ผมเคยสะสม KATCH กับ MANGA KATCH หลายเล่มอยู่นะ แต่ยกให้เพื่อนไปหมดซะงั้น

คน Gen X เหลียวไปมองคน Gen Alpha

ผมเป็นคน Gen X ซึ่งมีลูกชายตอนนี้แปดขวบ เป็นคน Gen Alpha แน่นอน เมื่อมองแล้วเปรียบเทียบกัน ผมก็เห็นความแตกต่างในการรับเอาวัฒนธรรมหรือค่านิยมดังนี้

1. ลูกชายผมไม่ได้อินกับการ์ตูนญี่ปุ่นเท่ากับผมตอนที่อายุเท่ากันอีกแล้ว ลูกผมโตมากับพวกสัตว์ประหลาดน่าเกลียดน่ากลัวของ Trevor Henderson เช่นไซเรนเฮอด หนอนสะพาน อะไรงี้ ถึงจะเคยเห่อ “ดาบพิฆาตอสูร” ก็เถอะแต่ก็ไม่ได้มาจากการดูอนิเมะโดยตรง เห่อเพราะตามกระแสจากการนำเอาดาบพิฆาตอสูรมา “เล่าซ้ำ” ตามรายการในยูทูปต่างหาก (บวกกับกระแสเห่อของเพื่อนๆ ในห้องเรียนตอน ป. 1) และลูกผมก็ไม่ได้อินขนาดชอบดูอนิเมะต้นฉบับด้วยซ้ำ (เคยชวนลูกดูในเน็ตฟลิกซ์ตอนสองตอนก็เลิก ลูกดูพวกสปอยล์เนื้อเรื่องในยูทูปจนไม่สนใจดูต้นฉบับละ) และตอนนี้ก็เลิกเห่อไปแล้วเรียบร้อย ในขณะที่ผมคือนั่งดูการ์ตูนทีวีพากษ์ไทยช่อง 9 ทุกอาทิตย์ อ้อ ลูกผมก็ไม่ได้อินกับขบวนการห้าสีด้วย

2. ลูกชายผมไม่รู้จักเกมคอนโซล เล่นแต่เกมในไอแพด ชอบเล่น Among Us (แถมสอนให้ผมเล่นด้วย) ผมยังเคยเปิดคลิปที่เขาเล่นเกมคอนทร้าแล้วบอกลูกว่า “นี่คือเกมที่พ่อเล่นตอนเด็ก” โอ้ชีวิต

3. ลูกชายผมตอนเด็กๆ ชอบดูช่องยูทูปฝรั่ง เช่น Ryan Toys TV หรือ Extreme Toys TV แต่ตอนนี้ดูช่องละครสั้นแบบไทยๆ อย่าง Happy Channel แทน

ดูเหมือนว่าในยุคนี้วัฒนธรรมอะไรที่มาจากญี่ปุ่นจะไม่ใช่กระแสหลักอีกต่อไปแล้ว (หมดยุค JAPAN BOOM ไปแล้ว) ดูเหมือนฝรั่งจะกลับมาทวงพื้นที่การเผยแผ่วัฒนธรรมสำหรับเด็กๆ ไปละ ลูกๆ ผมทั้งลูกชายลูกสาวโตมากับเพลงเด็กฝรั่งจำพวก Wheel on the bus พร้อมๆ กับเพลงเด็กไทยๆ จำพวก ก เอ๋ย ก ไก่ ไปซะละ การที่ลูกๆ ของผมโตมากับกระแสวัฒนธรรมที่ต่างจากยุคของผม ก็จะทำให้มีรสนิยม ค่านิยม และทางเดินชีวิตที่ต่างไปจากผมแน่นอน

ฉะนั้นสรุปได้ว่ การที่เรารับอะไรเสพสื่ออะไร มันจะมีผลต่อชีวิตที่เหลือทั้งหมดของเราครับ แต่ไม่ว่าจะอะไรก็ตาม พึงเสพอย่างใช้วิจารณญาณ “ทิ้งสั้นหยิบยาว” (捨短取長 ฉะทันชุโจ) อะไรไม่ดีก็ทิ้งไป อะไรที่ดีก็เอาไว้ สัปดาห์หน้ามีคอนเทนต์แทรก (ขอลัดคิวลงก่อนเรื่องคำภีร์ห้าห่วงของมูซาชิ) ที่แบบว่าท่านที่ตามอ่านบทความของผมมานานต้องอึ้งและทึ่งกันแน่นอนครับ วันนี้ขอสวัสดีปีใหม่ท่านผู้อ่านทุกท่านนะครับ สวัสดีปีใหม่ 2565 ครับ

เรื่องแนะนำ :
– เซนกับบราซิลเลียนยูยิตสู (12) ถึงทุกสิ่งล้วนเป็น “อนิจจัง” (มุโจ 無常) ก็ยังต้องเดินหน้าต่อไป
– เซนกับบราซิลเลียนยูยิตสู (11) ฝึกวิชาต่อสู้เพื่อ “ชีวิต” ฝึกสมาธิจิตเพื่อ “เตรียมตัวตาย”
– เซนกับบราซิลเลียนยูยิตสู (10) “พลังลมปราณ” 気 (คิ) กับการจัดการกับความกลัว
– เซนกับบราซิลเลียนยูยิตสู (9) ว่าด้วยการฝึกฝน “กระบวนท่า” 形 (คาตะ) และการดำรงกายใจให้มั่นในโลกที่บูดๆ เบี้ยวๆ
– เซนกับบราซิลเลียนยูยิตสู (8) “ล้มให้เป็น” ว่าด้วยความหมายที่แท้ของคำว่า “สุเตมิ” 捨て身

#Free Talk ต้อนรับปีใหม่ 2565 จากใจคน Gen X ที่โตมากับยุค JAPAN BOOM!!!

โอซาก้าเมืองเก่าที่ข้าพเจ้าคิดถึง by Lordofwar Nick
ฉบับพิเศษ! พาภรรยาสุดที่รักย้อนรอย โอซาก้า นารา เกียวโต ณ ปี 2014 (4) ไปนารา ย้อนมาอุเมะดะ คืนสุดท้ายในญี่ปุ่นกับซูชิหมุนและซานุกิอุด้ง

สวัสดีครับท่านผู้อ่าน โอ้ ในที่สุด เรื่องราวการท่องเที่ยวย้อนรอยโอซาก้าของผมกับภรรยาที่รักก็ได้มาถึงวันคืนสุดท้ายละ เอาเป็นว่ารีบไปดูกันแบบจุกๆ ดีกว่านะครับ

วันนี้ก็เข้าสู่วันที่สี่ซึ่งเป็นวันสุดท้ายที่จะได้นอนอยู่ในญี่ปุ่นละ วันนี้ก็ไปไกลหน่อยไปถึงเมืองนารา นั่งรถไฟฟ้าสายฮอนมาจิยาวแล้วไปต่อรถไฟฟ้าสายเคย์ฮันนะ (คือโยงถึงกันสามเมือง เกียวโต โอซาก้า นารา) ไปสุดสายที่สถานีเคย์ฮันนาระ ผมแวะซื้อของดีอย่างหนึ่งของเมืองนาราซึ่งเห็นมีขายอยู่หลายร้านนั่นคือ “คาคิโนะฮะซูชิ” (ซูชิห่อใบพลับ) หน้าปลาซาบะ และปลาแซลมอน แพกเกจดูดีเกินจนไม่อยากแกะกิน แต่กินแล้วเมียผมไม่ปลื้มเท่าไหร่ ส่วนผมเองกินแล้วมันไม่ได้อร่อยน่าประทับใจเท่าที่เคยกินสมัยเรียนอยู่เมื่อแปดเก้าปีก่อน

แถวบนคือ ซูชิห่อใบพลับ ข้างล่างคือซูชิปลาซาบะย่าง

พอขึ้นมาจากสถานีมายังระดับพื้นดิน เจอเรื่องแปลกแต่ฮาอยู่สองอย่าง คือเห็นพระยืนรอคนถวายปัจจัย เห็นอยู่สองรูป กับเห็นเด็กๆ ราวอนุบาลหรือประถมต้นมายืนเข้าแถวร้องให้คนช่วยบริจาคอะไรสักอย่างเพื่อสิ่งแวดล้อม เมียผมหยอดสตางค์ใส่กล่องบริจาค เด็กๆ ก็ตะโกนร้องว่าขอบคุณค่า ผมเอาสตางค์ให้พระ รูปหนึ่งให้ขนมเซมเบ้ผมตอบ อีกรูปสวดให้พรผม ผมเห็นแล้วก็นึกไปว่า การเป็นพระในประเทศที่คนส่วนใหญ่เขาไม่เอาศาสนานี่ ความเป็นอยู่ลำบากจังเลยหนอ ถ้าเป็นพระเมืองไทยนี่สบายไปแล้ว บางทีมีคนเอาข้าวให้ถึงวัดเหลือกินเหลือใช้ (ฮา)

ทำบุญกับพระ (ญี่ปุ่น)

เสร็จแล้วก็เข้าเซเว่นฯ ลองซื้อซาลาเปาไส้พิซซ่าให้เมียกิน มันแปลกดีแต่เมียผมว่าก็ไม่ได้อร่อยเท่าไหร่ เราเดินเท้ากันหกร้อยเมตรจากแถวสถานีไปยังวัดโคฟูกูจิ เริ่มจะฮากับสัญลักษณ์บนท้องถนน “ระวังกวาง” และฝูงกวางที่เดินเพ่นพ่านขุดดินกินหญ้า คอยมองหานักท่องเที่ยวที่จะให้อาหารมันกิน ซึ่งอาหารที่เขาเร่ขายก็ไม่พ้น “ข้าวเกรียบกวาง” (ชิกะเซมเบ้) ชุดละ 150 เยน เห็นแล้วก็อดนึกถึงลิงที่เขาตะเกียบ (ซึ่งเคยขึ้นปีนหัวผมจนเมียกรี๊ดมาแล้ว) และช้างที่เขาพาเดินตามถนนเก็บสตางค์ขายกล้วยอ้อยให้มันกิน (พอเราจะเอากล้วยอ้อยของเราเองให้ช้างกินเขาก็ไม่ยอมเพราะเขาไม่ได้สตางค์) ไม่ได้ กวางพวกนี้ก็เช่นกัน พวกมันอยู่ตามถนนจะอยู่อย่างอิ่มหรืออย่างอดก็ไม่ทราบ ทราบแต่ว่าพอเมียผมซื้อข้าวเกรียบกวางจะเอาให้พวกมันกิน บางตัวถึงกับเอาหัวชนก้นเมียผม ไล่งับก้นงับกระโปรงกันเลยทีเดียว คงอยากกินข้าวเกรียบเต็มแก่ เล่นเอาเมียผมเหวอ ไม่กล้าเข้าใกล้กวางอีกเลย

ป้ายบอกว่า ระวังกวางกระโดดออกมา เดี๋ยวกวางจะชนรถ เอ้ย รถจะชนกวาง

เข้าไปที่วัดโคฟุกุจิ ไปที่หอพระไปดูไหว้พระ แล้วก็ไปหอเก็บสมบัติของวัด สมัยที่ผมเรียนอยู่ผมเคยมา เข้าไปเป็นโรงเก่าๆ มืดๆ ไม่มีเครื่องปรับอากาศ เหล่ารูปปั้นรูปแกะไม้ก็อยู่กันมืดๆ ทึบๆ ออกแนวน่ากลัว อารมณ์เหมือนเข้าไปพิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติพระนครแต่มันมืดทึมยิ่งกว่า มาวันนี้เขาปรับปรุงใหม่ ข้างในเป็นห้องแอร์มีไฟส่องสลัวๆ ผมซาบซึ้งกับรูปแกะไม้เก่าๆ เหล่านี้มาก มีทั้งแปดเทพอสูรอันได้แก่ ครุฑ คนธรรพ์ รูปอัครสาวกทั้งสิบได้แก่พระโมคคัลลานะ พระราหุล (บอกตรงๆ ว่า ชื่อเหล่านี้เวลาที่ถูกแปลงเป็นสำเนียงญี่ปุ่นสะกดด้วยตัวจีนแล้ว ถ้าไม่อ่านประวัติก็คงเดาได้ยาก อย่างพระราหุลเขาเรียก “ราโกร่า” ครุฑก็เรียก “การุร่า”) เด่นที่สุดในโรงก็คือรูปแกะไม้พระโพธิสัตว์กวนอิมพันมือ ถ้ายิ่งได้รู้ประวัติว่ารูปแกะไม้เหล่านี้ล้วนผ่านร้อนผ่านหนาว ผ่านไฟไหม้ สงคราม มาแล้วอย่างไร แล้วยังเหลือรอดมาให้คนรุ่นหลังได้ชื่นชมว่านี่คือสมบัติของชาติ เป็นวัตถุที่แสดงออกถึงภูมิปัญญา อารยธรรมและวัฒนธรรมของชนชาติญี่ปุ่นมาได้อย่างไร จะยิ่งรู้สึกซาบซึ้งในคุณค่าของมันยิ่งขึ้นไปอีก ผมชอบมากประทับใจขนาดที่ตอนก่อนออกมาต้องแวะซื้อหนังสือภาพราคาเกือบสองพันเยนหอบเอามาถึงเมืองไทยเลยทีเดียว

แถวในวัดโคฟุกุจิ

เราออกจากวัดโคฟุกุจิแล้ว ก็ข้ามไปนั่งรถเมล์วิ่งวนรอบสถานที่เที่ยวในตัวเมืองนารา ค่าตั๋ว 100 เยน (อยากบอกว่า ตั๋ว Kansai Thru Pass ใช้กับรถเมล์ฮันคิวในโอซาก้าได้ ใช้กับรถเมล์ในเกียวโตได้บางพื้นที่ ส่วนรถเมล์ในนาราไม่ร่วมรายการนะครับ ต้องจ่ายเพิ่มเอา) ผ่านหน้าพิพิธภัณฑ์เมืองนาราซึ่งใหญ่เอาการและมีของเก่าโชว์น่าจะมากอยู่ แต่ไม่มีเวลาลงไปชม ไปลงหน้าวัดโทไดจิ โอ้โฮ คนก็เยอะ กวางก็แยะ กวางบางตัวเป็นขี้เรื้อนด้วย ดูแล้วก็สงสารแล้วก็คิดไปว่าพวกกวางเหล่านี้มีไว้ดึงดูดนักท่องเที่ยว แต่ความเป็นอยู่ของมันคงไม่มีใครดูแลจริงๆ จังๆ เท่าไหร่ ปล่อยมันนอนกลางดินกินกลางทรายกันไปเที่ยวกินข้าวเกรียบจากมือนักท่องเที่ยวไปตามมีตามเกิด ก็ได้แต่ปลง วันนี้วันอาทิตย์นักเรียนมาเป็นหมู่คณะมากมายจริงๆ ครับ นักเรียนมัธยมเด็กสาวๆ เล่นกับกวางแบบไม่กลัวกวางขวิด เช่นเอาปากคาบข้าวเกรียบกวางแล้วให้กวางมันงับกินแบบ mouth to mouth แล้วก็แหย่กันหัวเราะสนุกสนาน นักเรียนชายก็แกล้งเอ็ดใส่กวาง เราหิวแล้วแบบภาวะจำยอมต้องนั่งกินข้าวร้านข้างทางที่ขายนักท่องเที่ยว ประเทศญี่ปุ่นก็ไม่ต่างจากไทยตรงที่ว่าของกินขายตามแหล่งท่องเที่ยวมักจะแพงกว่าปกติ แต่เราก็ต้องกินเพราะหิวแล้ว ผมสั่งคัตสึด้ง (ข้าวหน้าหมูทอด) แล้วก็สั่งเทมปุระอุด้งให้เมีย โหชามนึงแปดเก้าร้อยเยนก่อน ก็นั่งกินๆ ไป ดูท่าทางเมียผมจะถูกกับอุด้ง บอกว่าอร่อยดี ส่วนผมข้าวหน้าหมูทอดยังไงก็กินได้อยู่แล้ว

อุด้งกับคัตสึด้งที่ร้านขายของที่ระลึกหน้าวัดโทไดจิ

เราเดินเข้าวัดโทไดจิท่ามกลางฝูงชนมหาศาล ประตูไม้ทางเข้าใหญ่และเก่า รูปปั้นนิโอยักษ์ทวารบาลตั้งตระหง่านซ้ายขวา ไม่ทราบว่ากลัวคนไปขีดเขียนเล่นหรืออย่างไรจึงเอามุ้งลวดกางกันไว้หมด (ที่วัดโทไดจิเก่ามากจนไม่เห็นสีสันอะไร แต่ที่วัดชิเทนโนจิกลางเมืองโอซาก้านั้นเขาทาสียักษ์ทวารบาลเป็นสีเขียวสีแดงชัดเจน) เข้าไปแล้วก็จะพบกับระเบียงคดที่ล้อมวิหารไว้ เข้าไปตรงประตูข้างจะเป็นที่ขายตั๋ว เดินผ่านที่ตรวจตั๋วจะเป็นทางเดินไปสู่วิหาร (ที่จริงมีประตูที่พุ่งเข้าหน้าวิหารโดยตรงแต่เขาปิดไว้) เมื่อเข้าไปในวิหาร ก็ต้องพบกับความใหญ่โตมโหฬารของหลวงพ่อโต ในวิหารคนเต็มเอี๊ยดโดยเฉพาะนักเรียนที่มาทัศนศึกษา แต่ไม่เห็นมีใครที่จะไหว้พระจริงๆ จังๆ กลายเป็นว่ามาดูพระกันเฉยๆ เสียอย่างนั้น แต่ผมมาคราวนี้ตั้งใจมาไหว้ท่าน ไม่มีธูปขายมีแต่เทียนให้จุด เล่มละห้าสิบเยน เมื่อไหว้อธิษฐานเสร็จแล้วผมกับเมียก็เดินไปทางข้างหลัง มีโต๊ะบอกบุญให้ทำบุญกระเบื้องมุงหลังคาวัด แผ่นละพันเยน ทำบุญถวายปัจจัยแล้วเขียนชื่อลงแผ่นกระเบื้องได้ โหนี่เหมือนเมืองไทยเลยอ่ะ (ฮา) ที่ยิ่งกว่านั้นคือผมเหลือบไปเห็นกระเบื้องอยู่แผ่นหนึ่งเขียนชื่อเป็นภาษาไทยตัวหนังสือไทยด้วย เยี่ยมเลยครับทำบุญกระเบื้องมุงหลังคาวัดถึงที่ญี่ปุ่นเนี่ย

รูปปั้นทวารบาลประตูเข้าวัดโทไดจิยังอยู่เหมือนเดิม เพิ่มเติมคือ…(ดูดเสียง)

จะเข้าวิหารแล้ว วันอาทิตย์ นักเรียนจากไหนไม่รู้มากันแน่นวัด

เชิญชวนท่านผู้มีจิตศรัทธา ทำบุญถวายกระเบื้องมุงหลังคาวิหารวัด

ญาติโยมท่านใดจะเขียนป้ายขอพร อันละหกร้อยเยนเท่านั้น

จากนั้นเราก็ไปดูเสามีรูที่เด็กๆ หรือคนตัวเล็กชอบมาลอด ประมาณว่าลอดออกมาได้แล้วจะโชคดีมีชัย อารมณ์คล้ายๆ แบบ ลอดใต้โบสถ์ตามวัดบางแห่งในเมืองไทยเลย (ฮา) งานนี้ผมหมดสิทธิลอดแน่นอน แล้วก็เดินผ่านหน้าร้านขายเครื่องราง ของที่ระลึกป๊อกแป๊กขายนักท่องเที่ยวจำพวกพัด รูป เครื่องรางของขลังไปเรื่อย

ก่อนจะออกมาจากระเบียงคด ผมแวะทำ “เหรียญที่ระลึก” แบบเป็นเครื่องหยอดสตางค์ลงไปจะได้เหรียญสีทองออกมา มีลายพิมพ์รูปวัด แล้วเราก็เอาเข้าเครื่องให้มันตอกชื่อเรา ผมทำให้เมียเสร็จสรรพ หยอดเหรียญซื้อพวงกุญแจด้วยจะได้ใส่เป็นพวงกุญแจเก๋ๆ แต่ไม่รู้จะมีลอกมีดำบ้างหรือเปล่า (ฮา)

เราเดินออกมาจากวัดมาถึงริมถนนแบบเมื่อยเจ็บขามากๆ อาการที่สะสมมาหลายวันนี่มันสุดยอดจริงๆ ด้วยเวลาและความเจ็บความเมื่อย เราเลยตัดสินใจไม่ไปศาลเจ้าคาซึงะต่อละ กลับไปโอซาก้าไปเดินย่านอุเมะดะไปชอปปิ้งดีกว่า ด้วยความขี้เกียจคอยรถเมล์และมีแท็กซี่จอดรอพอดี เราเลยนั่งแท็กซี่ญี่ปุ่นไปสถานีในราคายุติธรรมคือหกร้อยกว่าเยน ซึ่งแท็กซี่เขาดูดีมากๆ น่าใช้บริการ เขียนบอกชัดเจนว่าไปตรงไหนในแถวนี้ใกล้ๆ ราคาเท่าไหร่ เมียผมก็เลยได้ประสบการณ์ใหม่คือนั่งแท็กซี่ญี่ปุ่นที่สบาย สะอาด คนขับรถแต่งกายสุภาพ นั่งแป๊บเดียวถึงหน้าสถานีรถไฟฟ้าเคย์ฮันนาระแล้ว ประตูรถเปิดให้เองอัตโนมัติเลย เยี่ยมจริงๆ

นั่งรอรถเมล์ที่นาราแป๊บนึง ตรงข้ามวัดโทไดจิ ก่อนจะตัดสินใจขึ้นแท็กซี่แทน

นั่งรถไฟไปถึงอุเมะดะ เดินกันขาลากอีกครั้งโผล่หน้าห้างโยโดบาชิคาเมร่าสาขาอุเมะดะ แล้วก็ต้องเดินกันไปตามทางไปถึงอุเมะดะสกายบิลดิ้ง เพื่อไปชมวิวสุดสูงของเมืองโอซาก้า กว่าจะเดินไปถึงก็ต้องเดินลอดอุโมงค์ใต้ทางรถยนต์กันอีก ซึ่งก็ออกแนวโทรมๆ เก่าๆ ถ้าให้ผู้หญิงสาวๆ เดินตอนกลางคืนเปลี่ยวๆ ก็น่ากลัวอยู่ พอไปถึงแล้วเราก็ขึ้นบันไดเลื่อนเพื่อไปขึ้นลิฟท์กระจกความเร็วสูงซึ่งความเร็วสูงจริงๆ จนตอนขาขึ้นผมต้องสวดนะโมพุทโธไปด้วยเพราะผมกลัวความสูง และลิฟท์วิ่งขึ้นเร็วมาก 38 ชั้นภายในเวลาแค่ 40 กว่าวินาที (ตีว่าชั้นละหนึ่งวินาที) เสร็จแล้วต้องขึ้นบันไดเลื่อนสุดยาวสุดเสียวเพราะมันลอยเท้งเต้งกลางเวหาระหว่างตึกแฝดสองตึกซึ่งมีจุดร่วมแค่ตรงชั้นชมวิวลอยฟ้าที่อยู่บนสุดสามชั้นสุดท้ายแค่นั้น พอรอดมาถึงชั้นบนแล้วก็ไปที่เคาน์เตอร์ขายตั๋ว แล้วขึ้นไปอีก จะเป็นชั้นนั่งมองผ่านกระจกชมวิวได้ มีร้านขายขนมเครื่องดื่มเล็กๆ น้อยๆ ขึ้นลิฟท์เล็กๆ ไปอีกจะเป็นชั้นดาดฟ้าซึ่งผมเดินไปต้องเกาะราวไปตลอดทางเพราะมันสูง และเป็นดาดฟ้ารูปวงแหวนโดนัท ตรงกลางมองลงไปแล้วเสียวจนขาพับ เดินๆ ไปจะเห็นรั้วเหล็กที่มีคู่รักเขาเอากุญแจมาคล้องกันไว้เต็ม เราได้เห็นคู่บ่าวสาวแต่งชุดมาถ่ายรูปแถวนี้ด้วย ลงมาจากจุดชมวิว ลงลิฟท์ความเร็วสูงจากชั้น 38 ดิ่งลงมาชั้น 3 เนื่องจากเมียผมยังถ่ายคลิปตอนลิฟท์ลงไม่สะใจ เลยขอให้ผมขึ้นลิฟท์ไปใหม่แล้วลงมาใหม่อีกรอบ เป็นอันว่าผมได้สวดมนต์เกินหนึ่งรอบละ

ภรรยาผมประกาศชัยชนะเหนือการขึ้นลิฟท์และบันไดเลื่อนมาถึงชั้นบนสุดโอเพ่นแอร์ของตึก ใครกลัวความสูงมองลงไปข้างล่างรับรองมีเฮ

ทิวทัศน์นครโอซาก้า+เมีย

อื้อหือ

มองจากข้างล่างตึกแหงนมองขึ้นไปแล้ว โอ้โห

ลงมาที่ชั้นล่าง เราเจ็บขามาก แต่เมียผมดันมี mission impossible นั่นก็คือ เจ้านาย (เก่า) คุณเธอเล่นฝากให้ซื้อที่ดัดขนตาของยี่ห้อ SHU UEMURA ซึ่งยี่ห้อนี้ดันไฮโซเกินจนไม่มีขายตามร้านทั่วไป ถ้าอย่าง Shiseido อะไรเทือกนี้ยังพอหาได้ตามร้านขายเครื่องสำอางทั่วไป แต่ SHU UEMURA เป็นยี่ห้อขึ้นห้างระดับที่ว่าทั้งเมืองโอซาก้ามีร้านอยู่แปดร้าน แถวย่านอุเมะดะมีอยู่แค่สองร้าน ร้านหนึ่งอยู่ในห้างฮันคิวฮอนเทน อีกร้านอยู่ที่ห้างไดมารุอุเมะดะ แต่ระดับนี้แล้ว ทำได้แน่นอน ผมเสิร์จข้อมูลในเนตโดยอาศัยคอมพิวเตอร์และเน็ตฟรีที่ตรงที่พักผู้โดยสารรถบัสความเร็วสูงใต้ตึกอุเมะดะสกายบิลดิ้ง จนได้รู้ข้อมูลที่ตั้งของร้าน และตัดสินใจไปที่ห้างฮันคิว เราเดินอย่างยากลำบาก เจ็บขาและปวดฉี่ไปยังแถวโยโดบาชิคาเมร่า แวะกินเบอร์เกอร์กุ้งกับใบกะเพราและสปาเก็ตตี้ผักดองญี่ปุ่นที่ร้าน first kitchen ฟาสฟู้ดยี่ห้อญี่ปุ่นซึ่งคนแน่นร้านแทบไม่มีที่จะเดิน ห้องน้ำก็ไม่ว่าง เราเดินไปถึงห้างฮันคิว ไปชั้นขายเครื่องสำอางแล้วก็ตะลึงกับความไฮโซของห้างนี้ที่เต็มไปด้วยเครื่องสำอางและกระเป๋าแบรนด์เนม พนักงานขายของ SHU UEMURA เราสัมผัสได้ถึงรังสีแห่งความเนี้ยบ เริ่ด เชิด อันมีแต่ลูกค้าไฮโซไฮซ้อ คุณหญิงคุณนายเท่านั้นที่คุณคู่ควร เมื่อจะซื้อของก่อนอื่นจะต้องรับบัตรคิว (โอ้ว) พอถึงคิวแล้วพนักงานเขาก็จะสอบถามถึงสินค้าที่เราต้องการโดยเทคแคร์เราแบบ one by one เมื่อเราบอกว่าต้องการสินค้าตัวนี้ๆ เขาก็จัดใส่ถุง คิดเงิน รับเงินให้อย่างเรียบร้อย ด้วยการบริการอย่างมีระดับประทับใจ บอกตรงๆ ผมเรียนอยู่ในญี่ปุ่นมาสามปีไม่เคยเดินเข้าห้างไฮโซเยี่ยงนี้มาก่อน เจอแบบนี้เล่นเอาทำตัวแทบไม่ถูก และห้างนี้มองไปรอบๆ นี่ลูกค้าคนที่มาเดินนี่ไฮโซไฮซ้อจริงๆ แบบว่าห้างคนรวยเดินชอปของแบรนด์เนมแท้ๆ เข้าห้องน้ำไปทำใจก่อน แล้วออกจากห้างฮันคิวไปโยโดบาชิคาเมร่าดีกว่า

ว่าไปก็ไปเดินชอป+หาข้าวเย็นกิน ที่โยโดบาชิคาเมร่า ดีกว่า

ที่โยโดบาชิคาเมร่า ชื่อมันว่าคาเมร่า แต่ตึกแปดชั้นของมันห้าชั้นขายเครื่องใช้ของใช้ไฟฟ้าแทบทุกชนิด ตั้งแต่ไอโฟน ไอแพด นาฬิกา วิทยุ คอมพิวเตอร์ อุปกรณ์ไอที ของเล่น เครื่องเล่นวิดีโอเกม เมียผมได้นาฬิกาข้อมือหนึ่งเรือน ผมเดินไปดูนินเทนโดดีเอสแล้วก็พบว่าราคาแพงกว่าเมืองไทยอีกนะครับ การซื้อของแล้วได้คืนภาษีสำหรับนักท่องเที่ยวต่างชาตินั้นยอดซื้อจะต้องหนึ่งหมื่นเยนขึ้นไป อีกสามชั้นจะเป็นพลาซ่าให้เช่าพื้นที่ ขายเสื้อผ้า ที่เด่นสุดคือชั้นแปด ทั้งชันจะมีแต่ร้านอาหาร อาหารจีน อาหารเกาหลี อาหารอิตาเลียน อาหารอเมริกัน ทุกร้านเต็มไปด้วยผู้คนมหาศาลเพราะวันนี้เป็นเย็นวันอาทิตย์ เมียผมจะกินซูชิหมุน ปรากฏว่ามีคิวห้าหกคิว เลยจองไว้ก่อนแต่ก็ไปเดินดูร้านอื่น ทีแรกจะดูร้านติ่มซำบุฟเฟต์หัวละสองพันเยน ขอโทษครับ คิวยาวออกมาสักสิบเมตรได้ ส่วนร้านอื่นๆ ก็ไม่น่าสนใจเท่าไหร่ กลับไปกินซูชิหมุนดีกว่า ผมสั่งเหล้าเย็น (เรชุ) เมียผมดมกลิ่นแล้วบอกว่าอย่างกับเหล้าขาว ก็มันคือเหล้าขาวนั่นแหละแต่เขากลั่นเหล้าประณีตกว่าเราเท่านั้นเอง ใจจริงอยากพาเมียไปลองกินซูชิหมุนร้อยเยนแต่มันไกลเกินไป ก็ได้กินแล้วก็โอเคล่ะ

อาหารเย็นวันนี้ ซูชิหมุน

แน่นๆ

แหม่ ของมันต้องมี

กลับมาโรงแรมที่พัก เราต้องเตรียมจัดของเพราะพรุ่งนี้เราต้องไปสนามบินแต่เช้า แต่ ผมดันเหลือบไปเห็นว่าตรงเยื้องๆ โรงแรมน่ะ มีร้านซานุกิอุด้งสไตล์ราคาถูกอยู่ร้านหนึ่ง ขอเมียว่า เราไปกินกันเถิดเป็นประสบการณ์ชีวิต พรุ่งนี้เราก็ต้องกลับบ้านกันแล้ว นะๆ เลยพากันเข้าร้าน สั่งอาหารสไตล์ฟาสฟู้ด เริ่มด้วยการบอกว่าจะเอาอุด้งแบบไหน ชามใหญ่ชามเล็ก แล้วเราก็คีบเอาของทอด เครื่องเคียงที่อยากกินแกล้ม ราคาก็ตามแต่ของที่จะใส่เพิ่ม มีกุ้งเทมปุระ ไก่เทมปุระ ผักทอด ตามแต่จะเลือก คีบใส่จานในถาด แล้วเขาก็จะตักอุด้งกับน้ำใส่ชามให้ คิดสตางค์เรียบร้อย ช้อนส้อมหยิบเอาคนเดียว ขิงขูด ไชเท้าขูด เศษแป้งทอด ตักเอาเองตามสบาย บางคนก็ชอบอุด้งใส่เศษแป้งทอดลอยหน้า ผมก็ชอบ ผมกับเมียก็นั่งกินกันสองคน เมียผมชอบกินอุด้ง บอกว่าอร่อยดี ร้านราคาถูกพวกนี้ความสะอาดไม่ค่อยเรียบร้อยเท่าไหร่ และตามริมถนนใหญ่บางที่ก็ขายตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ประมาณว่าคนขับรถบรรทุกทำงานกะดึกก็กินได้ มาถึงที่ห้อง พนักงานโรงแรมเขาใส่ใจมากในการดูแลเล็กๆ น้อยๆ เช่นเอาผ้าเช็ดตัวมาเปลี่ยนให้ก็มีที่โกนหนวดแถมมาให้ด้วย เมียผมบอกว่าคนญี่ปุ่นนี่ใส่ใจกับเรื่องรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ดีจัง

ซานุกิอุด้ง ร้านริมถนนหน้าปากซอยเข้าโรงแรม

ตั๋ว Kansai Thru Pass ใช้ครบสามวันแล้ว ตอนสอดตั๋วผ่านด่านที่สถานีเอซากะ นั่นคือการใช้ครั้งสุดท้ายละ ผมบอกเมียว่าให้เก็บไว้เป็นที่ระลึกนะ ก่อนจะนอนเอาแรง วันรุ่งขึ้นต้องปิ๊กเจียงใหม่บ้านเฮาละ (ฮา)

…รุ่งเช้า…

ตื่นขึ้นมา ล้างหน้าแปรงฟัน เก็บข้าวของลากกระเป๋าลงลิฟท์ บอกเช็กเอาท์ บ๊ายบายจากโรงแรมแล้วก็ลากกระเป๋าถือกระเป๋าขึ้นรถไฟฟ้าไปอุเมะดะ เพื่อไปต่อรถลีมูซีนบัสไปถึงสนามบิน อารามรีบมากขนาดที่ว่าซื้อทงคัตซึแซนวิชจากลอว์สัน แทบไม่มีเวลากิน น้ำเปล่าผมกินจนถึงวินาทีสุดท้ายก่อนจะต้องผ่านด่านตรวจความปลอดภัยหลังเช็คอิน ไม่มีเวลาได้นั่งกินข้าวร้านอาหารในสนามบินเลยด้วย ผ่านด่าน ตม. ขาออกแล้ว เรารีบแวะดูร้านขายของปลอดภาษี ไปเจอของดีเอานาทีสุดท้าย นั่นคือ…

งื้อ อาหย่อย (เสียงเมียผมพูด)

…ชอกโกแลต Royce ชอกโกแลตผสมครีมสดคลุกผงชอกโกแลต (นามะชอกโก) กล่องละหกร้อยหกสิบเยน ตีเป็นเงินไทยแค่สองร้อยกว่าบาท ผมเจอแล้วต้องซื้อ ต้องให้เมียได้กิน แบบว่าไม่อยากให้พลาดของดีจริงๆ ซื้อพกไปกินเมืองไทยด้วย (ต้องใส่ถุงเก็บความเย็น) เมียกินแล้วบอกว่าอร่อยจริงๆ อร่อยถูกใจราคาไม่แพงด้วย เอาเป็นว่าสำหรับผมกับเมียแล้วของดีเมืองญี่ปุ่นอย่างหนึ่งแน่ๆ คือชอกโกแลตยี่ห้อ Royce นี่แหละ ที่เป็นของเชิดหน้าชูตารับรองแขกบ้านแขกเมืองได้ไม่อายชาวโลกแน่ๆ

พอจะขึ้นเครื่อง ผมเกิดอยากกินทงคัตซึแซนวิช อุตส่าห์วิ่งไปร้านสะดวกซื้อใกล้เกท อนิจจา ไม่มีแซนวิชทงคัตซึ เศร้า คาใจ จะต้องจากแผ่นดินญี่ปุ่นไปโดยไม่ได้กินทงคัตซึแซนวิชอีกแล้วหรือนี่

ได้ขึ้นเครื่องแล้ว ก็เพิ่งรู้ว่า ผมกับเมียไม่ได้นั่งที่ติดกัน (เวรละ) เพราะเช็กอินช้าหรืออย่างไรนี่หละที่นั่งติดกันสองที่เลยไม่มี เซ็งมาก เมียผมนั่งเหงาหงอย ใส่ชุดที่ดูเผินๆ เหมือนคนท้อง สงสัยพนักงานเข้าใจว่าท้องหรือเปล่า เลยจับมานั่งที่เบาะแบบที่ไม่มีเบาะคนอื่นอยู่ข้างหน้า (ไม่ได้ท้องนะจ๊ะ) อาหารก็พอได้ เบียร์อาซาฮีกระป๋องก็ได้อยู่

เครื่องมาถึงสนามบินฮ่องกง หลังจากที่ต้องลากกระเป๋าจากเกทมาอย่างไกลเพื่อจะต่อเครื่องคาเธ่ย์แปซิฟิก เราแวะกินอาหารจีนเพื่อเป็นที่ระลึกที่ร้าน 一面粥 สั่งบะหมี่เกี๊ยวกุ้งน้ำหนึ่ง บะหมี่หมูแดงแห้งหนึ่ง พระเจ้าช่วยอาหารฮ่องกงนี่มาเต็มจริงๆ จานยักษ์จานมาร ปริมาณหนึ่งจานหนึ่งชามของเขาเท่ากับของเราคูณสี่คูณห้าของผมมาเป็นชุดพร้อมชามะลิกับผักกาดขาวลวกราดน้ำมันหอย ส่วนของเมียผมมีน้ำซุป อาหารฮ่องกงนี่ ราคาแพง ปริมาณมาก ผมเห็นโต๊ะข้างๆ กินข้าวผัดแล้วมันน่ากินมากเขากินไม่หมดด้วย แต่ร้านแบบนี้ห้ามนั่งนาน เพราะมีคนคอยคิวจะนั่งต่อจากเราตลอด คนมันเยอะ รีบกินรีบไปไวๆ เมียผมกินบะหมี่แห้งบ่นว่าน้ำราดให้น้อยไม่พอหมี่ ผมเลยเอาน้ำพริกเผาใส่ให้ กลายเป็นเผ็ดอีก สุดท้ายเมียผมกินครึ่งจานผมกินชามครึ่งอีกแล้ว

บะหมี่หมูแดงคุณพระคุณเจ้า อิ่ม อร่อย จัดเต็ม

เราลากกระเป๋าไปต่อเครื่อง ผ่านด่านตรวจ ขึ้นๆ ลงๆ ไปพบกับความอลังการร้านค้าปลอดภาษีที่มีสินค้าแบรนด์เนมมากมาย SHU UEMURA ก็มีนะ (ฮึ่ม) จากเกทเราต้องนั่งรถบัสไปขึ้นเครื่องของดราก้อนแอร์เพื่อกลับเชียงใหม่ บนเครื่องเราได้กินติ่มซำอาหารว่างเพราะเวลาไม่ตรงมื้ออาหารหลัก มีขนมจีบ ฮะเก๋า ขนมผักกาด ก็กินพอเพลินๆ คราวนี้ได้นั่งติดกันละ นั่งเครื่องสองชั่วโมงกว่าก็ถึงท่าอากาศยานเชียงใหม่ ยืนบัตรขาเข้าและพาสปอร์ต เคลมกระเป๋า เดินผ่านด่านศุลกากรแบบสบายๆ แล้วพ่อตาแม่ยายน้องเมียและลูกชายตัวเล็กก็มาในรถกันพร้อมหน้า ผมกับเมียก็นั่งรถกลับบ้าน เป็นอันสิ้นสุดการเดินทางข้ามสองประเทศในครั้งนี้ละ

ครับ คราวนี้ภาพชีวิตในโอซาก้าของผมก็หมดแต่เพียงเท่านี้ หมดแบบไม่มีอะไรกั้น จริงๆ แล้วล่ะครับ มันอาจจะเป็นอะไรที่ธรรมดาในยุคนั้นที่คนไทยไปเที่ยวญี่ปุ่นกันตูมๆ แต่มายุคนี้แล้วมันก็เป็นอะไรที่น่าระลึกถึงจริงๆ ซึ่งก็ไม่รู้ว่าจะได้มีโอกาสแบบนี้อีกไหม อ่านกันนานๆ นะครับ อาทิตย์หน้าพบกันใหม่สวัสดีครับ

เรื่องแนะนำ :
– ฉบับพิเศษ! พาภรรยาสุดที่รักย้อนรอย โอซาก้า นารา เกียวโต ณ ปี 2014 (3) เกียวโต วันเดียวก็เที่ยวได้ (จริงเหรอ)
– ฉบับพิเศษ! พาภรรยาสุดที่รักย้อนรอย โอซาก้า นารา เกียวโต ณ ปี 2014 (2) หนึ่งวันในโอซาก้า เยี่ยมบ้านคุณป้าเซ็ตสึโกะ
– ฉบับพิเศษ! พาภรรยาสุดที่รักย้อนรอย โอซาก้า นารา เกียวโต ณ ปี 2014 (1) กว่าจะถึงโอซาก้า
– “บะหมี่สาวจ้าวนักสู้” (そばっかす！) จงหา “ข้อดี” ในตัวเรา แล้ว “เอาดี” ให้ได้!!!
– เซนกับบราซิลเลียนยูยิตสู (8) “ล้มให้เป็น” ว่าด้วยความหมายที่แท้ของคำว่า “สุเตมิ” 捨て身

#ฉบับพิเศษ! พาภรรยาสุดที่รักย้อนรอย โอซาก้า นารา เกียวโต ณ ปี 2014 (4) ไปนารา ย้อนมาอุเมะดะ คืนสุดท้ายในญี่ปุ่นกับซูชิหมุนและซานุกิอุด้ง

โอซาก้าเมืองเก่าที่ข้าพเจ้าคิดถึง by Lordofwar Nick
ฉบับพิเศษ! พาภรรยาสุดที่รักย้อนรอย โอซาก้า นารา เกียวโต ณ ปี 2014 (3) เกียวโต วันเดียวก็เที่ยวได้ (จริงเหรอ)

สวัสดีครับท่านผู้อ่าน เข้าสู่วันที่สามในญี่ปุ่นแล้วนะครับ

วันที่สามในญี่ปุ่นนี้เป็นวันเสาร์ ซึ่งเรากะจะไปเกียวโตแต่เช้า วันนี้ไม่เข้าเซเว่นฯ ละ ลองไปเข้าลอว์สันแทน มีแซนวิชทงคัตซึซึ่งน่ากินมากและพอกลับจากญี่ปุ่นรู้สึกเจ็บใจกับตัวเองที่ยังรู้สึกว่ากินไม่พอ (ฮา) ส่วนเมียก็กินแต่ขนมหวานเช่นเดิม นั่งรถไฟฟ้าจากเอซะกะไปตั้งต้นที่เซนริจูโอ ก็พาเมียเดินชมแถวนั้นแปปนึง ร้านรวงส่วนใหญ่ยังไม่เปิดเพราะเช้าอยู่มาก เลยพาเข้าร้านสตาร์บัค ได้ชาเขียวลาเต้แก้วใหญ่ใส่วิปครีมออกมา

จากนั้นเราก็นั่งรถไฟฟ้าโมโนเรล จากเซนริจูโอไปต่อรถไฟฟ้าสายฮันคิวที่สถานีมินามิอิบารากิ นั่งข้ามจังหวัดไปถึงเกียวโตลงที่สถานีคาราซุมะ งานนี้ไม่ได้ไปอาราชิยามะอย่างที่ตั้งใจเพราะว่าขาของเราสองคนชักไม่ค่อยมั่นใจกับการเดิน และต้องทำเวลาด้วย ซึ่งในที่สุดก็คิดถูกแล้วที่ไม่ไปอาราชิยามะเพราะว่าการจะไปอาราชิยามะมันต้องไปเพื่อชมบรรยากาศความงามของธรรมชาติ สะพาน แม่น้ำ ป่าไผ่ ไปนั่งรถไฟทัศนาจร “โทโรโกะ” ซึ่งวิ่งผ่านลำธารที่สวยงาม ซึ่งการเที่ยวแบบนั้น อากาศต้องดี เย็นกำลังสบายน่าเดิน แต่วันนี้เกียวโตร้อนครับ ร้อนมาก แค่จุดแรกที่เราไป “ปราสาทนิโจ” ก็เดินตากแดดแทบแย่แล้วครับ อะไรมันจะร้อนขนาดนั้นญี่ปุ่นเนี่ย

รถไฟฟ้ามาหานะเธอ

เข้าเขตเมืองเกียวโต รถไฟฟ้าจะลงใต้ดิน ซึ่งประตูก็ยังแดงเหมือนเดิม

จุดแรกที่เราไปคือปราสาทนิโจ (二条城) นั้น เราต่อรถไฟฟ้าจากคาราซุมะไปยังสถานี “นิโจโจมะเอะ” (หน้าปราสาทนิโจ) แล้วเราก็เดินไปยังปราสาท วันนี้รถทัวร์มาจอดเต็มหน้าทางเข้า นักเรียนมาทัศนศึกษากันเพียบ คนเยอะมันก็เลยไม่ค่อยสบายเท่าไหร่เทียบกับตอนที่เคยมาเที่ยวสมัยเรียน เราถอดรองเท้าเข้าไปชมอาคารตำหนักรับรอง ซึ่งเขาร่ำลือเรื่องพื้นเสียงนกไนติงเกล ประมาณว่าพื้นไม้ที่นี่เหยียบแล้วต้องมีเสียงดังให้โชกุนรู้ว่ามีคนเดินเข้ามา แต่ระดับนี้แล้วก็ต้องทำเสียงออดแอดให้เป็นเสียงดั่งนกไนติงเกลจะได้เสนาะหูท่านผู้เป็นใหญ่เสียหน่อย ผมเคยประทับใจมากกับรูปหุ่นจำลองพวกไดเมียวเจ้าเมืองต่างๆ มาหมอบกราบท่านโชกุน มาดูคราวนี้แล้วต้องกลับไปเล่นเกม Shogun Total War ให้จบเลยทีเดียว (อินเนอร์มาก) เดินชมจนครบรอบแล้วก็ออกมาข้างหน้า ใส่รองเท้าแล้วเดินไปต่อ

หน้าปราสาทนิโจ วันนั้นนักเรียนมาทัศนศึกษาเยอะมาก

ซามูไรที่เฝ้าดูคนเข้าออกแถวประตูปราสาทก็ยังอยู่เหมือนเดิม เพิ่มเติมคือผมพาเมียมาด้วย

ร้อนมาก ดูสีแสงแดงสิครับ

โห แดด

แดดร้อน คนเยอะมากๆ วันเสาร์นี่

วันนี้อากาศร้อนจริงๆ ผมกับเมียต้องนั่งพักตรงที่มีเครื่องขายน้ำขวดหยอดเหรียญ ในการเดินไปตามที่ต่างๆ พวกน้ำดื่มเครื่องดื่มนี่แหละได้สตางค์นักท่องเที่ยวดีจริง ผมดื่ม Coke Zero แล้วก็รู้สึกเหมือนว่ามันอร่อยกว่าเมืองไทยหรือเปล่า (ฮา) แล้วก็เดินไปตามทาง ไมมีอารมณ์โรแมนติคที่อยากจะชมสวนหรือทิวทัศน์ทางเดินในปราสาทเอาเสียเลยเพราะแดดมันร้อนจริงๆ ถ้าอากาศยังเย็นอยู่และซากุระบานมันคงดีกว่านี้น่ะนะ แล้วก็ออกจากประตูปราสาทอีกครั้ง รูปหุ่นซามูไรที่เฝ้ายามหน้าปราสาทก็ยังอยู่เช่นเดิม (ใครอยากอ่านตอนที่ผมไปเที่ยวอ่าน ณ ปี 2006 ได้ ที่นี่ นะจ๊ะ)

เรานั่งรถเมล์ต่อไปยังคินคาคุจิ (ศาลาทอง) ที่นี่คนก็มหาศาลเบียดเสียดกันยิ่งกว่าที่ปราสาทนิโจอีก ไหนจะนักเรียนทัศนศึกษา ไหนจะกรุ๊ปทัวร์ เล่นเอาบรรยากาศโรแมนติคหายหมด อากาศร้อนด้วย ศาลาทองยังสวยเหมือนเดิมแต่อากาศที่ร้อน คนเยอะ ขาเมื่อยและเจ็บก็ทำให้อารมณ์หดได้เช่นกัน เราลองโยนเหรียญไปที่รูปพระหินตามที่เขาโยนกัน โยนอย่างไรก็ไม่ลงขันลงจานเลย (หลอกให้โยนนิหว่า) แวะที่พักริมทางหยอดตู้หาเครื่องดื่มกิน ปรากฏว่าเมียผมบอกอยากลอง “เมลอนโซดา” ว่าเป็นอย่างไร กินแล้วก็นะ “น้ำเขียว” ดีๆ นี่เอง 555 นี่ยังน้อยไปผมเจอเรื่อง “เยลลี่หญ้าเซียน” ที่จริงๆ มันคือ “เฉาก๊วย” ยิ่งกว่านี้อีก ทั้งอายทั้งเจ็บใจ 555 (ใครอยากอ่านตอนที่ผมไปเที่ยวอ่าน ณ ปี 2006 ได้ ที่นี่ นะจ๊ะ)

ไอ้ตรงนี้เขาหลอกให้เราโยนเหรียญนาจา

แล้วเราก็ออกจากที่ศาลาทอง นั่งรถเมล์หาทางไป “วัดคิโยมิซึ” ซึ่งเป็นจุดหมายสุดท้ายอันชวนเจ็บขาที่สุด เริ่มจากลงรถเมล์แล้วเดินเรื่อยเปื่อย ข้ามสะพาน ไปแถวใกล้ๆ กิออน แถวนั้นคึกคักมากน่าเดินน่าเที่ยวร้านรวงมากมายแต่ไม่มีเวลาไม่มีแรงเดิน แถมริมแม่น้ำตรงตลิ่งด้านล่างมีคนนั่งหย่อนใจ ส่วนฝั่งบนสูงขึ้นไปมีภัตตาคารที่มีชานโอเพ่นแอร์ให้คนมานั่งเสพบรรยากาศ (แต่ผมไม่กล้านั่ง เกรงว่าร้านพวกนี้ราคาคงจะแพงตามบรรยากาศ) ย่านกิออนนี่คึกคักมาก ร้านรวงสีสันสมเป็นย่านท่องเที่ยวจริงๆ

เรานั่งรถเมล์ไปถึงทางจะขึ้นเขาไปวัดคิโยมิซึ ลงแล้วเมียผมก็ได้อาศัยศูนย์บริการนักท่องเที่ยวได้เข้าห้องน้ำ อยากบอกว่าพนักงานที่ศูนย์นี้อัธยาศัยดีและดูท่าทางจะคล่องภาษาอังกฤษ มีความกระตือรือร้นในการให้บริการนักท่องเที่ยว ก็เป็นความประทับใจดีๆ กับการมาเที่ยวประเทศญี่ปุ่น

…เอาละต้องกลั้นใจเดินขึ้นไปละ…

สองข้างทางร้านรวงก็ยังเปิดขายอยู่ ตลาดยังไม่วายเสียทีเดียว ร้านขายอาหารอาจปิดแล้วแต่ร้านขนม ร้านของฝากยังขายอยู่ ผมกับเมียแวะร้านขายผักดอง กินไอติมกับขนมดังโงะซึ่งเมียผมเห็นคนญี่ปุ่นกินดูท่าน่าอร่อย แต่กินจริงๆ แล้วไม่ค่อยอร่อยเท่าไหร่สำหรับเมียผม เพราะมันคือลูกชิ้นแป้งเหนียวๆ ชุบน้ำตาลเคี่ยว เดินขึ้นไปอีก เจอร้านขายขนม “นามายัตสึฮาชิ” (生八つ橋) ที่กำลังขายอย่างคึกคัก เขาเข้าใจขายด้วยการทำโชว์สดๆ แจกให้กินฟรี แถมน้ำชาให้ฟรีด้วย เราชิมเข้าไปคนสิบอันอันละรสแล้วจะไม่ซื้อของเขาเลยก็น่าเกลียด ซื้อแล้วก็ต้องซื้อหลายๆ กล่องเอาไปฝากคนที่เมืองไทย มันเป็นขนมแป้งเหนียวๆ นุ่มๆ แผ่แล้วใส่ไส้แล้วพับ มีหลายรสไปเรื่อยทั้งรสชอกโกบานาน่า รสพีช รสลามูเน่ (เลมอเนต) เขาขายกันคึกคักดีจังราคาก็ไม่ได้แพงอะไรมาก กล่องลงสองร้อยกว่าเยนห้าร้อยกว่าเยน หีบห่อดูดีเอาไปฝากคนที่เมืองไทยได้ไม่อายใคร

ขนมดังโงะจ้ะ ตรงร้านแถวทางขึ้นวัดคิโยมิซึ

นี่คือถนนทางขึ้นวัด ตอนนั้นยังไม่เย็นมากคนเดินเที่ยวเยอะจริงๆ

เดินมาถึงวัดจนได้ ฟู่ว วันนี้ไม่รู้เป็นวันอะไร ตั้งแต่เดินขึ้นมาตามทางแล้วจะเดินสาวๆ ญี่ปุ่นใส่กิโมโนเดินลงมาเป็นกลุ่มๆ กลุ่มละสามคนบ้างห้าคนบ้าง หน้าตาสวยมากสวยน้อยก็แล้วแต่ แต่แต่งตัวสวยมันก็ดูสวยกันทั้งนั้นแหละ มีฝรั่งเข้าไปขอถ่ายรูปด้วย ผมเดาว่าสาวๆ พวกนี้น่าจะกลับลงมาจากไหว้พระที่วัดเนื่องในการเฉลิมฉลองอะไรสักอย่าง คนญี่ปุ่นนั้นชีวิตประจำวันทุกวันนี้เขาก็ใส่ชุดสากลตามสมัย ดังนั้นการใส่ชุดแต่งกายแบบดั้งเดิมก็น่าจะมีอะไรเกี่ยวกับประเพณีและศาสนา ทำนองเดียวกับคนเหนือซึ่งทุกวันนี้นุ่งกางเกงบ้างกระโปรงบ้างแต่เวลาไปทำบุญที่วัดในวันสำคัญก็ยังนุ่งซิ่นอยู่

ระเบียงวัดคิโยมิซึยังอยู่เหมือนเดิม เพิ่มเติมคือ…(พอได้แล้วมุกนี้ 55)

กินแล้วจะมีโชคชัย เมียผมเลยขอแบบเป็นที่ระลึกหน่อย

วัดคิโยมิซึวันนี้มีคนมาพอสมควร สาวๆ ในชุดกิโมโนนี่แหละมีมาก วันนี้บางส่วนของวัดมีการปิดซ่อมทำให้ความงามอาจลดลงไปบ้าง แต่อาคารระเบียงไม้ขนาดใหญ่บนเขาก็ยังน่าทึ่งอยู่ ผมกับเมียลงมาคอยคิวเขาตักน้ำสามสายที่ไหลลงมา ซึ่งเขาเชื่อกันว่ากินแล้วมีโชคการงาน โชคอะไรต่างๆ ซึ่งที่ผ่านมาไม่เคยเข้าคิวกับเขาหรอกแต่คราวนี้เมียบอกว่าไหนๆ ก็ข้ามน้ำข้ามทะเลมาละต้องลองหน่อย เลยได้ถ่ายรูปเป็นที่ระลึกครั้งหนึ่งในชีวิต แล้วเราก็เดินลงจากวัดกลับทางเก่า ผู้คนทยอยลงมากมาย ย่านสะพานใกล้กับกิออนยามเย็นมีดนตรีเปิดหมวก เจ๋งจริงๆ เป็นย่านที่คนเดินเที่ยวคึกคักขวักไขว่ อยากเดินชมมากกว่านี้แต่เวลาและขาแข้งไม่อำนวย ต้องรีบไปขึ้นรถไฟฮันคิวย้อนกลับไปเพื่อไปต่อรถโมโนเรลย้อนกลับไปเซ็นริจูโอ

เกียวโตนี่บรรยากาศมันมีความไฮโซบอกไม่ถูก ดูเขาใส่กิโมโนอลังการมาก

มีทั้งคนนั่งริมน้ำ ภัตตาคารชมวิวแม่น้ำ

แถวสถานีรถไฟ มีนักดนตรีเปิดหมวกเสียด้วย

ถึงเซนริจูโอ มืดแล้ว พาเมียเดินซื้อของที่ร้าน DAISO ซึ่งอลังการสินค้าน่าดูชมยิ่งกว่าของเมืองไทยเป็นล้านเท่า (เมียผมบอก) เพราะของเขายกระดับร้านเป็นแนว “Life Coordinate Shop” คือมีของแทบทุกอย่างสำหรับชีวิตประจำวัน เช่นถ้วยชาม เครื่องใช้ในครัว เครื่องเขียน ถุงเท้า ขนม ฯลฯ ยอมรับเลยว่าของมีหลากหลายกว่าสมัยที่ผมเรียนอยู่มากจนผมเองก็ยังทึ่ง คือเราฝากทั้งชีวิตให้ร้านไดโซช่วยดูแลได้เลย (เกินจริงไปนิดๆ ครับ) เมียผมซื้อของกระจายเลยทั้งพวกสินค้าคิตตี้ หมอนจิ๋วให้ลูกเล่น พัดจีบ (พัดจีบที่เขาขายแถววัดคิโยมิซึมันแพง อันละพันเยน ซื้อพัดจีบร้าน DAISO ไปฝากคนทางบ้านละกัน (ฮา)) และอื่นๆ จนผมเห็นถุงแล้ว โอ นี่จะให้แบกกลับประเทศไทยจริงๆ เหรอ ไม่สงสารคนหิ้วบ้างเลย (ฮา)

วันนี้ทั้งวันไม่ได้กินอาหารเป็นมื้อเป็นชิ้นเป็นอันเลย เช้าก็ลอว์สัน กลางวันซื้อแซนวิชในสถานีรถไฟใต้ดินเดินไปกินไปในปราสาทนิโจ ดังนั้นมื้อเย็นกินเยอะหน่อย พาเมียไปกินราเม็งร้าน “เทมปูโด” สั่งชุดราเม็งกับข้าวสวยและไก่ทอดคาราอะเกะ ข้าวผัด เกี๊ยวซ่า เบียร์สด กินให้อิ่ม เสร็จแล้วพาเมียไปดูร้าน “มิสเตอร์โดนัท” ดูเฉยๆ ไม่ได้ต้องซื้อบ้าง เข้าคิวก็ยอม พอดีมันมีโปรโมชั่น แบบชิ้นละ 100 เยน อารมณ์เดียวกับชิ้นละ 10 บาทของบ้านเรา แต่ของเขามีพอนเดอริงอยู่ในโปรโมชั่นด้วย สั่งซื้อสามชิ้นตามแบบที่เขาว่าขายดี ผมได้กินคำเดียว นอกนั้นเมียผมกินเรียบ เรื่องข้าวไม่ค่อยเท่าไหร่แต่เรื่องขนมขอให้บอก

ข้าวผัด ราเม็ง คาราอะเกะ ร้านเทมปูโด

มิสเตอร์โดนัทเรียงกันในตู้กระจก

เสร็จแล้วก็พากันไปดูร้าน UNIQLO อยากจะบอกว่า ซื้อที่เมืองไทยก็ราคาพอๆ กันนั่นแหละ (ฮา) นั่งรถไฟฟ้ากลับไปเอซะกะ แวะ MaxValu ที่นี่ของเยอะ เกี๊ยวซ่าแช่แข็งสามสิบชิ้นแค่ร้อยเยน ถูกกว่าเมืองไทยหลายเท่า (เมืองไทยถูกสุดของแม็คโครสามสิบชิ้นราวร้อยกว่าบาท เห็นราคานี้ถ้าไม่กลัวเน่าว่าจะซื้อหอบกลับมาเมืองไทย) ซื้อขนมป๊อกแป๊กฝากเด็กๆ แถวบ้านเมีย และซื้อไว้กินเอง แล้วจะแบกยังไงหมดเนี่ย

เสร็จแล้วก็กลับไปโรงแรม เมียคุยสไคป์กับลูก สไคป์นี่ดีจริงๆ เห็นหน้ากันไปได้ด้วย ดีว่ามีไวไฟฟรีให้ใช้ไม่ต้องเสียเงิน (ฮา) แล้วก็ นอนดีกว่า

ตอนหน้า ไปเที่ยวนารา แล้วย้อนกลับมาอุเมะดะ คืนสุดท้ายในญี่ปุ่นแล้วนะครับ อย่าลืมติดตามนะครับ

เรื่องแนะนำ :
– ฉบับพิเศษ! พาภรรยาสุดที่รักย้อนรอย โอซาก้า นารา เกียวโต ณ ปี 2014 (2) หนึ่งวันในโอซาก้า เยี่ยมบ้านคุณป้าเซ็ตสึโกะ
– ฉบับพิเศษ! พาภรรยาสุดที่รักย้อนรอย โอซาก้า นารา เกียวโต ณ ปี 2014 (1) กว่าจะถึงโอซาก้า
– “บะหมี่สาวจ้าวนักสู้” (そばっかす！) จงหา “ข้อดี” ในตัวเรา แล้ว “เอาดี” ให้ได้!!!
– เซนกับบราซิลเลียนยูยิตสู (8) “ล้มให้เป็น” ว่าด้วยความหมายที่แท้ของคำว่า “สุเตมิ” 捨て身
– เซนกับบราซิลเลียนยูยิตสู (7) ประชุมวิทยายุทธแมว

#ฉบับพิเศษ! พาภรรยาสุดที่รักย้อนรอย โอซาก้า นารา เกียวโต ณ ปี 2014 (3) เกียวโต วันเดียวก็เที่ยวได้ (จริงเหรอ)

โอซาก้าเมืองเก่าที่ข้าพเจ้าคิดถึง by Lordofwar Nick
ฉบับพิเศษ! พาภรรยาสุดที่รักย้อนรอย โอซาก้า นารา เกียวโต ณ ปี 2014 (2) หนึ่งวันในโอซาก้า เยี่ยมบ้านคุณป้าเซ็ตสึโกะ

สวัสดีครับท่านผู้อ่าน เข้าสู่ “วันที่สองในญี่ปุ่น” กันนะครับ

หลังจากที่เมื่อคืนไปกินปูกันมาแล้ว พอตื่นเช้ามา ผมก็เตรียมเอาของฝากใส่เป้ เอาไปฝากคุณป้าเซ็ตสึโกะ มื้อเช้าวันนี้ซื้อที่เซเว่นฯ ครับ ซื้อสปาเกตตี้หอยลาย ข้าวปั้น กาแฟร้อน เมียผมซื้อขนมปังเล็กๆ น้อยๆ กิน นั่งรถไฟจากเอซากะ (江坂) ไปสุดเหนือสุดสายที่เซนริจูโอ (千里中央) (ซึ่งท่านผู้อ่านเคยได้ดูรูปอ่านเรื่องตอนที่ผมยังเรียนอยู่ที่ญี่ปุ่นกันไปเต็มๆ แล้ว)

อันนี้ไม่เกี่ยวกับเซเว่นนะ แต่ภรรยาผมเห็นขนมนี่ อดไม่ได้ 555

มาเที่ยวญี่ปุ่นคราวนี้ สิ่งที่ผมเจอเลยในเซเว่นฯ ก็คือ ภาษีบริโภค (ทำนองเดียวกับภาษีมูลค่าเพิ่ม) นั้นขึ้นจาก 5% สมัยผมเรียนหนังสือ เป็น 8% ซะแล้ว ฉะนั้นเมื่อผมซื้อข้าวปั้นราคา100 เยน ผมจะต้องจ่ายเงินเพิ่มขึ้น จากแต่ก่อนจ่าย 105 เยน มาตอนนี้ต้องจ่าย 108 เยนเสียแล้ว เท่ากับราคาข้าวของแพงขึ้นไปอีก

ผมพาเมียขึ้นรถเมล์ไปที่อาโอดันจิ (粟生団地) ระหว่างทางรถเมล์ผ่านแถบมิโน่ ผมก็ได้เห็นว่า ห้างคาร์ฟูร์ที่ผมเคยไปเดินซื้อของอยู่ครั้งหนึ่งนั้น มาบัดนี้กลายเป็นห้าง AEON ไปเสียแล้ว…

มาถึงอาโอดันจิ ก่อนลงจ่ายค่ารถเมล์คนละ 230 เยน แถวนั้นก็ยังเงียบๆ สงบๆ เหมือนเดิม ตอนนี้แปดโมงครึ่ง ไปรษณีย์ยังไม่เปิด ตรงที่เคยเป็นซูเปอร์มาเก็ต “พีค๊อก” ซึ่งก่อนที่ผมจะเรียนจบกลับเมืองไทยได้สองสามเดือนได้ปิดกิจการลง ตอนนี้กลายเป็นซูเปอร์มาเก็ตยี่ห้ออื่นไปละ ผมพาเมียเดินข้ามถนน ลัดเลาะทางลัดในซอยเลียบคลองระบายน้ำ ผ่านบ้านคน ผ่านศาลเจ้า โผล่ออกมา ข้ามถนนอีก (ไปดูวิวที่ผมว่านี่ได้ในตอนสุดท้ายของชีวิตนักเรียนในญี่ปุ่นได้ ที่นี่ >> https://www.marumura.com/bye-bye-osaka/ ครับ) แล้วเดินเข้าซอยไปเยี่ยมคุณป้า ถึงหน้าบ้าน กดกิ๊งก่อง

คุณป้าเซ็ตสึโกะออกมาต้อนรับอย่างดีใจ แกคอยผมอยู่ตั้งแต่เมื่อวานเพราะรู้ว่ากำหนดการผมถึงญี่ปุ่นเมื่อวาน แต่เมื่อวานด้วยความที่มืดแล้วเลยคิดว่าเข้าไปเยี่ยมพรุ่งนี้ตอนเช้าๆ จะดีกว่า ผมไม่ได้เจอคุณป้ามาแปดปี แล้วคุณป้าก็ยังดูเหมือนจะแข็งแรงอยู่เมื่อเทียบกับอายุ 78 ปี เพราะคุณป้ายังสามารถพาผมกับเมียเดินขึ้นชั้นสามของอพาร์ทเมนต์ไปดูห้องที่ว่างได้อยู่ คือแกอยากให้เมียผมดูว่าสมัยก่อนผมอยู่ห้องประมาณนี้แหละ ซึ่งเมียผมก็ยอมรับว่าห้องอพาร์ทเมนต์ของคุณป้าเซทสึโกะนั้นสะอาดดูดีเรียบร้อยจริงไม่มีแบบเก่าๆ โทรมๆ มีตู้เสื้อผ้าบิลท์อิน มีเตาไฟฟ้าเล็กๆ และซิงค์ล้านจาน มีระบบจ่ายแก๊สทำความร้อนสำหรับน้ำอาบ เรียกว่าดีจริงๆ สมัยผมเรียนอยู่นั้นเช่าเดือนละสี่หมื่นเยน มันก็โอเคนะห้องดีและอยู่ไม่ไกลจากมหาลัยนัก พอเดินไปได้ (ซึ่งเดี๋ยวผมจะพาเมียเดินจริงๆ ละ)

ได้คุยกับคุณป้าแล้วก็ได้รู้เรื่องอะไรหลายๆ อย่างที่เปลี่ยนไป หลังจากที่มหาวิทยาลัยที่ผมเรียนจบมานั้นได้ควบรวมกับมหาวิทยาลัยโอซาก้า คือลดฐานะลงจากมหาวิทยาลัยเอกเทศกลายเป็นเพียงคณะหนึ่งวิทยาเขตหนึ่งของมหาวิทยาลัยโอซาก้า คนเข้าเรียนก็ลดน้อยลง ทำให้คนมาเช่าห้องไม่เต็ม จะว่าไปอพาร์ทเมนต์ของคุณป้าก็เล็กๆ มีเพียงสามชั้น ชั้นละสี่ห้องรวมเป็นสิบสองห้อง แต่กระนั้นห้องก็ไม่เต็ม คุณป้าเซ็ตสึโกะนั้นมีลูกสามคนเป็นชายล้วน คนโตอายุราวห้าสิบกว่าแล้ว (สงสัยว่าเมียผมคงต้องเรียกคุณยายแทน เพราะลูกคนโตของคุณป้านั้น ไล่เลี่ยกับแม่ยายผมพอดี) ส่วนคนเล็กอายุเท่าผมนี่หละ ผมเลยนึกได้ว่า ตอนนั้นคุณป้าเคยให้พวงกุญแจรูปงูกับผมโดยบอกว่าผมน่ะเกิดปีมะเส็งเหมือนกับลูกชายของคุณป้า คงหมายถึงลูกชายคนเล็ก คุณป้าก็บอกต่อไปว่าลูกชายคนเล็กนั้นแต่งงานแล้วและมีลูกยังเป็นทารกซึ่งเกิดมาไล่เลี่ยกับลูกชายตัวเล็กของผมเลย

พูดถึงลูกชายตัวเล็กของผม (ซึ่งตอนนี้กลายเป็นพี่ชายไปแล้ว) ก่อนผมมาผมส่งอัลบั้มรูปตั้งแต่แรกเกิดถึงสี่เดือน คุณป้าเขาเอาขาตั้งใส่โชว์ไว้อย่างดี ผมก็เลยมอบแผ่นดีวีดีทำเองซึ่งใส่คลิปวิดีโอไว้ให้คุณป้าด้วย ก็นั่งคุยกันพักใหญ่ผมกับเมียก็ขอตัวไปเที่ยวชมมหาลัยก่อน แล้วจะย้อนกลับมาทานข้าวกลางวันกับคุณป้า

พอออกมาแล้ว ว่าจะไปคอยรถเมล์ ทีแรกดูป้ายตารางเวลา ยังอีกหลายสิบนาทีกว่ารถจะมา ก็เลยชวนเมียเข้าไปทัศนศึกษาซูเปอร์มาเก็ต MARUYASU ซึ่งบรรยากาศการจัดวางสินค้าก็ยังเหมือนกับสมัยที่ผมเรียนอยู่ทุกประการ มีแผนกอาหารสำเร็จรูป ของทอดต่างๆ นานา มุมขายชีส ขายนมและนมเปรี้ยว เบียร์และเครื่องดื่มแอกอฮอล์ มุมอาหารสด ผักผลไม้ ผมซื้อเบียร์กระป๋องหนึ่ง ชีสราคาถูกยี่ห้อ S&B เบบี้ชีสที่เคยกินประจำสมัยเรียน ซื้อขนมป๊อกแป๊กให้เมียกิน

พอออกมาที่ป้ายรถเมล์ ผมเหลือบไปเห็นป้ายอันหนึ่งบอกว่า ป้ายรถเมล์นี้ยกเลิกแล้ว อ้าว ตายละ ทำไงดี เลยบอกเมียว่า เอาน่าลองมีประสบการณ์แบบเดียวกับผมสักครั้งละกัน จะได้รู้ว่าชีวิตการไปเรียนของผมนั้นเป็นอย่างไร เดินขึ้นเขาไปถึงมหาลัยมันเสียเลย (จุเมียขึ้นดอย) ซึ่งก็นะครับ บ้านเรือนก็ยังเหมือนเดิม ถนนหนทางก็ยังเหมือนเดิม ที่ไม่เหมือนเดิมคือขาผมตอนนั้นน่ะแหละ กว่าจะขึ้นไปถึงมหาลัยได้ก็ขาลากกันเลยทีเดียว ดินชมมหาลัยแบบพอผ่านๆ ผมอธิบายให้เมียฟังว่าอันนี้ตึกห้องสมุด อันนี้ตึกนี้มีห้องเฉพาะปริญญาเอก ตรงนั้นเป็นตึกศูนย์ภาษา ฯลฯ แล้วก็ชวนกันไปนั่งโรงอาหารของมหาลัย

อาคารมหาลัยก็ยังเดิมๆ

โรงอาหารก็ยังเหมือนเดิม กับข้าวราคาถูกเช่นเดิม แต่ไม่ได้กินหรอกครับ ผมกับเมียแวะเข้าร้านสะดวกซื้อในโรงอาหาร ซื้อขนมพวกพุดดิ้งอะไรมานั่งกิน นั่งคุยกันได้สักพักก็คิดว่าเราต้องกลับไปหาคุณป้าละ แต่คราวนี้ไม่เดินลงเขาแล้วนะ นั่งรถเมล์ดีกว่า มีรถเมล์มาตรงป้ายใกล้มหาลัยคือป้าย “มะดานิจูทากุ 4” ก็นั่งไปลงป้าย “มิยะโนะมะเอะ” แล้วเดินไปบ้านคุณป้าต่อ

ของกินเล็กๆ น้อยๆ ณ โรงอาหารมหาลัย

อนิจจังไม่เที่ยง ตึกยังเดิมๆ แต่ป้ายชื่อมหาลัยเปลี่ยนไปแล้ว

ที่บ้านคุณป้า เรากินอาหารกลางวันจำพวกโอโคโนมิยากิ ซูชิ มันเยอะมากจนเรากินไม่หมดจริงๆ ต้องขออภัยด้วย กินเสร็จแล้วก็คุยกับคุณป้าเรื่องครอบครัวต่อ คุณป้าก็พูดถึงเรื่องของลูกชายคนรอง ลูกชายคนนี้แต่งงานมีลูกสามคน ได้ยินว่าหลานบางคนชอบใจสนใจเมืองไทย อยากมาเที่ยวเมืองไทย ผมก็เลยบอกว่าอยากมาเที่ยวไทยอยากให้มาเที่ยวเชียงใหม่นะครับ เสียดายไม่มีเที่ยวบินตรง ผมเองบินมาก็ต้องมาต่อเครื่องที่ฮ่องกง ก็เห็นว่าถ้ามีเวลาเขาก็อยากมาพร้อมกันทั้งครอบครัว ก็อยากให้มานะครับ คุณป้าก็บอกว่าถ้าได้มาเยี่ยมแกอีกก็อยากให้เอาน้องพอร์ชมาด้วย (ก็อยากนะ แต่มาดูสถานการณ์โลก ณ ตอนนี้แล้ว เห้อ)

อาหารกลางวันที่บ้านคุณป้าเซ็ตสึโกะ

ภรรยาผมถ่ายรูปกับคุณป้าไว้เป็นที่ระลึก

สุดท้าย ตอนจากลา คุณป้าโบกมือบ๊ายบายให้ผมหน้าบ้าน ผมกับเมียก็เดินจากไป แล้วหันกลับไปมอง คุณป้ายังยืนอยู่ที่เดิม ผมโบกมือให้อีกครั้ง เดินห่างออกไป แล้วหันกลับไปมอง คุณป้ายังยืนอยู่ที่เดิม ผมโบกมือให้อีกครั้ง เดินห่างออกไปอีก แล้วหันกลับไปมอง คุณป้าก็ยังยืนอยู่ที่เดิม ผมก็ยังโบกมือให้อีกครั้ง จนเดินลับตาไป ผมกับเมียเดินคุยกันไปเรื่อย ทันใดนั้น คุณป้าก็ขี่จักรยานตามผมมา บอกว่าผมลืมขวดน้ำ แล้วบอกว่าจะไปส่งผมถึงป้ายรถเมล์ แถมแซวว่าจะตามไปถึงเชียงใหม่เลย ผมอยากจะร้องไห้ เมียผมก็หยอกว่าสงสัยชาติที่แล้วแกคงเป็นแม่ผม (ฮา) ก็เดินกันไปคุยกันไป จนผมข้ามถนนไปป้ายรถเมล์ คุณป้าก็ยังยืนโบกมือให้ผม ผมโบกมือตอบด้วยความรู้สึกตื้นตันอย่างบอกไม่ถูก จนกระทั่งรถเมล์พาผมออกไปจนสุดสายตานั่นแหละ

ใจจริงทีแรกวันนี้ว่าจะไปเกียวโต แต่ดูเวลาแล้วท่าจะไม่ไหว เลยว่าจะเที่ยวในเมืองโอซาก้าแทน ผมกับเมียนั่งรถเมล์ของฮันคิวไปจนถึงคิตะเซ็นริ (北千里) ทีแรกตกใจมากมันขึ้นป้ายไฟว่าค่ารถเมล์ 700 เยน โอ้มายก๊อด กำลังอึ้งๆ ก็เลยยื่นตั๋ว Kansai Thru Pass ให้คนขับดู ถามว่าใช้ได้ไหม ปรากฏว่าใช้ได้ครับไม่ต้องเสียเงินเพิ่ม แต่….พอมานึกเรื่องที่ว่า ตอนขามาบ้านคุณป้าและนั่งรถเมล์ลงจากมหาลัยน่ะ จ่ายเงินไปเกือบพันเยนแล้วก็…อ๊า เอาพันเยนฉานคืนมา 555

ลงรถที่คิตะเซ็นริ ดูๆ ไปก็อะไรๆ ก็ยังเหมือนเดิม พากันไปไปรษณีย์ เพราะผมจะส่งของฝากพวกขนมจากเมืองไทยไปให้ญาติทางเมียที่เขากำลังทำวิจัยอยู่ที่ฮอกไกโดโน่นแหนะ พอส่งของเสร็จแล้วก็นั่งรถไฟจากคิตะเซ็นริ ไปต่อรถไฟที่ฮอนมาจิ (本町) ไปสถานีฮอนมาจิยงโจเมะ (本町四丁目) แล้วขึ้นบนดินเพื่อเดินไปปราสาทโอซาก้าต่อ

ถึงตอนนี้ต้องบอกว่า ขาเริ่มเจ็บแล้ว ไม่น่าเล้ย แค่เดินขึ้นเขาไปมหาลัยเองแต่ก่อนยังเดินทุกวันๆ ได้ มาเดี๋ยวนี้ร่างกายมันเจ็บซะละ ก็ต้องกัดฟันเดินไป ทำเวลา ไปปราสาทโอซาก้า ผ่านประตูอันใหญ่โตโอฬาร ไปอยู่ปราสาทที่เขาจำลองขึ้นมาใหม่ ที่ใครมาโอซาก้าก็ต้องมาที่ตรงนี้ เปรียบดั่งใครไปปารีส ก็ต้องไปเที่ยวไปชมหอไอเฟล กันเลยทีเดียว ทั้งๆ ที่มันก็ไม่ใช่ของเก่าโบราณแท้เพราะของเก่าโบราณนั้นถูกเผาในการศึกฤดูร้อนซึ่งกลายเป็นจุดจบของลูกหลานตระกูลโทโยโทมิ (ดังที่เคยเขียนถึงมาแล้ว อ่านต่อได้ที่นี่) แถมยังเคยถูกระเบิดสมัยสงครามโลกครั้งที่สองอีก ขึ้นไปที่ตัวปราสาท ข้างในก็ยังเหมือนเดิม คือเป็นพิพิธภัณฑ์โชว์ประวัติของปราสาท ประวัติของเจ้าของปราสาทคือโทโยโทมิ ฮิเดะโยชิ รวมทั้งจัดแสดงของเก่าจำพวกดาบ อานม้า เสื้อเกราะ หมวกเกราะ ชั้นบนสุดก็ยังเป็นที่ชมวิวและขายของที่ระลึกเช่นเดิม

ทางเดินเข้าปราสาท ยาวไกล

เข้าประตูมาได้หนึ่งชั้น

ปราสาทโอซาก้ายังอยู่เหมือนเดิม เพิ่มเติมคือมีเมียมาด้วย

จะเดินเข้าปราสาทแล้วค่ะ

บ่อน้ำหน้าปราสาท

นิทรรศการถาวรแสดงภาพศึกฤดูร้อน

ชั้นบนสุดเดินออกมาข้างนอกจะเป็นระเบียงชมวิว

ปลาทองตรงจั่วหลังคาปราสาทยังอยู่เหมือนเดิม

เดินกลับออกมา ผ่านหน้าพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์โอซาก้า ซึ่งก็อยากพาเมียไปดูนะแต่เวลาไม่มี เราต้องรีบไปไคยูคัง (โอซาก้าอควอเรียม) ก่อนที่มันจะปิด (ปิดสองทุ่ม) ก็เลยต้องลงสถานีรถไฟใต้ดินสถานีเดิมคือฮอนมาจิยงโจเมะ เจอลุงแก่ๆ ที่เขากำลังลำบากกับการขนกระเป๋าเดินทางลงบันไดทางลงสถานี ซึ่งจากระดับพื้นดินไปลงสถานีนั้น ลงไปลึก ไม่มีทั้งบันไดเลื่อนและลิฟท์ ผมทำความดีหนึ่งครั้ง ช่วยคุณตายกกระเป๋าลงให้ แกก็ขอบอกขอบใจตามเรื่อง

ผมกับเมียนั่งรถไฟใต้ดินจากที่นั่นไปลงสถานี “โอซาก้าโค” (大阪港 ท่าเรือโอซาก้า) แล้วก็เดินเท้าต่อไปไกลพอควรกว่าจะพบกับ “เทมโปซันมาร์เก็ตเพลส” ซึ่งมีชิงช้าสวรรค์ขนาดใหญ่ยักษ์ ใหญ่กว่าชิงช้าสวรรค์ตามงานวัดบ้านเราสักสี่เท่าได้ (ฮา) ซึ่งพอเดินไปต่อก็จะถึงไคยูคังพอดี

ไคยูคังยังอยู่เหมือนเดิม เพิ่มเติมคือมีเมียมาด้วย

ถึงไคยูคัง จ่ายค่าตั๋วแล้ว เอา QR code ที่ตั๋วสแกนที่ทางเข้า ก็จะเข้ามาได้ บรรยากาศยามเย็นนี่เหงาจริงๆ แทบไม่มีคนเลย พระอาทิตย์ก็จะลับฟ้าละ เข้าไปก็เจอร้านขายของที่ระลึกดักนักท่องเที่ยวก่อนเลย มีตุ๊กตารักโกะ (นากทะเล) เพนกวิน ใครจูงลูกเล็กมาชะตากระเป๋าสตางค์ของท่านอาจขาดได้ (ฮา)

เราก็เดินชมไปตามทางที่เขาจัดไว้ให้ มีนากทะเลให้ดู เพนกวิน ปลากระเบน ปลาฉลาม ถ่ายรูปได้แต่ห้ามใช้แฟลช แต่มือถือผมถ่ายรูปไปก็เท่านั้น และภาพนิ่งผมเคยถ่ายไว้สมัยเรียนเมื่อแปดเก้าปีก่อนแล้ว เลยถ่ายคลิปวิดีโอแทนดีกว่า มีทั้งเพนกวินดำดิ่งในน้ำ ปลาฉลาม แมงกะพรุน ปูยักษ์ ดูไปเรื่อยจนถึงสิงโตทะเล ที่จริงเดินๆ ไปก็หวั่นๆ ใจเพราะมันใกล้ปิดทำการ คนก็น้อยมากบางจังหวะเหมือนมีแค่สองคน แต่เอาเป็นว่าก็ทันเวลาจนได้ ได้ความเพลิดเพลินดีพอใช้

ออกมาเกือบสองทุ่ม โฉบไปดูเทมโปซันมาร์เก็ตเพลสซึ่งก็ไม่มีอะไรเพราะตลาดวาย เขาจะเก็บของปิดร้านแล้ว ได้แต่เดินย้อนกลับไปทางเดิม ก่อนถึงสถานีรถไฟฟ้าเจอกับร้าน “สุคิยะ” ซึ่งเพื่อนผมคนหนึ่งชอบยี่ห้อนี้มาก พาไปกินที่เอสพลานาดรัชดาประจำ (ซึ่งตอนนี้ไม่มีละ) คราวนี้กินที่ญี่ปุ่นเสียเลย ที่นี่มันเป็นร้านราคาถูกนะครับ ผมสั่งข้าวหน้าเนื้อธรรมดาให้เมีย ส่วนตัวเองกินข้าวหน้าเนื้อกิมจิ แถมยังสั่งเอาไข่ออนเซ็น (ไข่ลวก) จะกินให้อร่อยก็ต้องเอาไข่ลวกมาใส่ข้าวแล้วคลุกให้เข้ากัน มื้อนี้รวมกันแค่เจ็ดร้อยกว่าเยนเท่านั้น พระเจ้าช่วย เมื่อคืนกินมื้อละหมื่นกว่าเยน คืนนี้กินมื้อละเจ็ดร้อยกว่าเยนค่า (ฮา) เมียผมบ่นว่าเนื้อในข้าวหน้าเนื้อมีแต่มัน สรุปเมียกินครึ่งชามผมกินชามครึ่ง คือผมต้องช่วยเมียกินด้วย

อื้อหือออ

เสร็จแล้วก็นั่งรถไฟกลับโรงแรมที่เอซะกะ ก่อนถึงโรงแรมก็เจอร้านแนวบ้านๆ ขายเทปปังยากิ ทะโกะยากิ ก็เลยให้เมียได้สัมผัสกับวัฒนธรรมอาหารของญี่ปุ่นอีกสักนิด (ฮา) สั่งเทปปันยากิเนื้อวัวผัดถั่วงอก ทะโกะยากิ คุชิคัตซึ (เสียบไม้ชุบเกล็ดขนมปังทอด นี่แหละกับแกล้มชั้นยอด) เบียร์สดซันโตรี่ (ส่วนตัวแล้วผมชอบเบียร์ญี่ปุ่นอยู่สองยี่ห้อคือคิรินและซันโตรี่) กินพอรู้รสวัฒนธรรมญี่ปุ่น (ฮา) แล้วก็ไปยังโรงแรม เมียก็คุยสไคป์กับลูก แล้วก็ได้เวลานอนเอาแรงไว้เที่ยวต่อวันพรุ่งนี้

กับแกล้มที่ดี

ตอนหน้าขยับไปเที่ยวเกียวโตแล้วนะครับ อย่าลืมติดตามอ่านล่ะ เอิ้ก อิ่ม

เรื่องแนะนำ :
– ฉบับพิเศษ! พาภรรยาสุดที่รักย้อนรอย โอซาก้า นารา เกียวโต ณ ปี 2014 (1) กว่าจะถึงโอซาก้า
– “บะหมี่สาวจ้าวนักสู้” (そばっかす！) จงหา “ข้อดี” ในตัวเรา แล้ว “เอาดี” ให้ได้!!!
– เซนกับบราซิลเลียนยูยิตสู (8) “ล้มให้เป็น” ว่าด้วยความหมายที่แท้ของคำว่า “สุเตมิ” 捨て身
– เซนกับบราซิลเลียนยูยิตสู (7) ประชุมวิทยายุทธแมว
– เซนกับบราซิลเลียนยูยิตสู (6) การบำบัดใจด้วย “กายคตาสติปัฏฐาน” ผ่านการฝึก BJJ

#ฉบับพิเศษ! พาภรรยาสุดที่รักย้อนรอย โอซาก้า นารา เกียวโต ณ ปี 2014 (2) หนึ่งวันในโอซาก้า เยี่ยมบ้านคุณป้าเซ็ตสึโกะ