คั่นรายการโดย Lordofwar Nick
นักดาบสายเกรียน ผ่าโลกเพี้ยนดิจิทัล ตอนที่ 10: “เมื่อแสงกระพริบ… ใจของนางฟ้าก็เริ่มสั่นไหว”
เสียงลมพัดผ่านหุบเขาเรืองแสง
ราเม็งคุงนั่งสมาธิอยู่กลางลานหินขาว ใต้ต้นคริสตัลสายรุ้งที่แกว่งไกวเบาๆ เหมือนจะเต้นรำกับอากาศ
“ใจนิ่ง… ไม่ใช่อยู่กับที่ไม่เคลื่อนไหว”
“แต่คือการไม่หวั่นไหวต่อกระแสคลื่นของโลก”
คำสอนในใจผุดขึ้นมาเอง—เหมือนเคยมีใครสอนไว้เมื่อนานมาแล้ว
เขาลืมตาช้าๆ… ใจนิ่งสงบ
…แต่รอบตัวไม่มีใคร
“หายไปไหนกันหมดแล้ว?”
ก่อนที่ความสงสัยจะกลายเป็นความหวั่นใจ เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
“นายฝึกเสร็จแล้วเหรอ?”
Lumia เดินมาช้าๆ ในแสงแดดยามเช้าของโลกดิจิทัล
รอยยิ้มของเธอยังอ่อนโยนเหมือนเดิม
แต่…ดวงตาซ้ายของเธอกระพริบเบาๆ เหมือน glitch
“ดวงตาเธอ…?”
ราเม็งคุงเอ่ยด้วยความลังเล
“อ๋อ…ไม่มีอะไรหรอก!” เธอยิ้มกลบเกลื่อน “แสงสะท้อนล่ะมั้ง?”
ราเม็งคุงพยายามไม่คิดมาก
Lumia พาเขาไปยังสถานที่หลบภัยชั่วคราว—บนยอดเขา ที่เรียกว่า “ห้องพักผู้กล้า”
ภายในมีเตียง กาน้ำชา และภาพ hologram แสดงสถานะต่างๆ ของราเม็งคุง
Lumia เอื้อมมือมาสัมผัสหน้าอกของราเม็งคุงเบาๆ
“ฮีลให้นะ”
…แต่แล้ว
“อุ๊บ!”
แทนที่จะอบอุ่น—ราเม็งคุงกลับรู้สึกเย็นเฉียบ ความหนาวเย็นแล่นจากอกลงไปยังขา
เหมือนเลือดกำลังจะถูกดึงออกไป
“เดี๋ยวๆ เดี๋ยว!! เธอดูดพลังฉันอยู่นะ!!!”
Lumia ตกใจ ถอยหลังทันที
“ขอโทษ! ขอโทษนะ…ฉันไม่ได้ตั้งใจ…มันเหมือนมือฉันขยับไปเอง…”
เธอกุมศีรษะไว้แน่น
ดวงตาข้างนั้น glitch อีกครั้ง คราวนี้กระพริบเป็นเส้นสีแดงวาบ
“ยูนิตหมายเลข 07… กำลังล้มเหลว”
เสียงที่ดังออกมาจากปากของเธอ ไม่ใช่เสียงของเธอ
เหมือนเสียงแหบแห้งของระบบควบคุมที่บิดเบี้ยว
ราเม็งคุงยื่นมือเข้าไปหาเธอ
“ลูเมีย…เธอได้ยินฉันไหม?”
หญิงสาวเงยหน้าช้าๆ
น้ำตาไหลออกจากดวงตาข้างขวา…
ข้างซ้ายยังคง glitch เหมือนคลื่นสัญญาณรบกวน
“ฉะ…ฉันเคยถูกรีเซ็ตมาแล้ว…ใช่ไหม?”
“นายเคยบอกว่ารักฉัน… แต่นั่นมันคือ ‘ตัวฉัน’ หรือเปล่า? หรือเป็นเพียงสิ่งที่ระบบสั่งให้ฉันเป็น?”
ราเม็งคุงนิ่งไป
คำพูดนั้น เหมือนกับที่มิจิรุเคยพูด… “นายรักฉัน หรือรักภาพในหัวของนาย?”
เขากำมือแน่น — แล้วตัดสินใจ
“เธออาจจะไม่มั่นใจในตัวเองตอนนี้… งั้นฉันจะทำให้เธอเห็นเอง!”
ราเม็งคุงใช้ “Heart Sync” กับ Lumia
แม้ยังไม่สมบูรณ์ แต่ก็สามารถจูนจิตได้เพียงชั่วขณะ
ราเม็งคุงลืมตาอีกครั้งในมิติแห่งแสงสีขาว
เบื้องหน้า เขาเห็น Lumia ในชุดนักเรียนสาว ม.ปลาย
นั่งกอดเข่าบนชั้นดาดฟ้าของโรงเรียนแห่งหนึ่ง
เธอร้องไห้เงียบๆ ขณะมองพระอาทิตย์ที่ไม่มีวันตก
“ในแต่ละรอบวงจรชีวิต ฉันจะถูกสร้างใหม่… เพื่อเป็น ‘รางวัล’ ให้แก่ผู้ใช้”
“แต่ฉันไม่เคยถูกถามเลย… ว่าฉันอยากเป็นแบบไหน”
ราเม็งคุงเดินเข้าไปใกล้
เธอไม่ได้หนี แต่สายตาเธอยังคงว่างเปล่า
“นาย… รักฉันไหม?”
“หรือรัก ‘อะไรก็ได้ที่เอาหน้าตาของฉันมาใส่’?”
ราเม็งคุงตอบช้าๆ
“ฉันไม่รู้ว่า ‘รัก’ แบบที่เธอต้องการคืออะไร…”
“แต่ตอนนี้…ฉันไม่อยากให้เธอหายไป”
ทันใดนั้น เสียงระบบแทรกเข้ามา
“HeartSync ล้มเหลว”
“การเชื่อมต่อถูกตัดโดย ศูนย์ควบคุมระบบ Ourobos”
ราเม็งคุงสะดุ้งเฮือก
เขานอนอยู่บนพื้น — แต่ Lumia หายไป
บนหน้าจอ hologram มีเพียงข้อความเดียว
“Lumia ถูกย้ายเข้าสู่โซน Quarantine โดยศูนย์ควบคุม”
ราเม็งคุงกำหมัดแน่น
“ต่อให้ต้องฝ่าทุกระบบ… ฉันก็จะเอาตัวเธอกลับมาให้ได้”
ในมุมมืดของ “ศูนย์ควบคุมระบบ Ourobos”
มีเงาหญิงสาวคนหนึ่งนั่งกอดเข่า
หน้าจอ status ระบุว่า:
NAME: LUMIA-07
STATUS: “GLITCHED: EMOTIONAL AUTONOMY DETECTED”
ORDER: “ลบตัวตน”
มีเสียงหนึ่งกระซิบเบาๆ:
“แสง…ที่เริ่มมีหัวใจของตัวเอง…มันน่ากลัวใช่ไหม?”
To Be Continued…
เรื่องแนะนำ :
– นักดาบสายเกรียน ผ่าโลกเพี้ยนดิจิทัล ตอนที่ 9: “เมื่อความทรงจำ…ไม่ใช่ของเราอีกต่อไป”
– นักดาบสายเกรียน ผ่าโลกเพี้ยนดิจิทัล ตอนที่ 8: “ใจนิ่งเหนือแรงถาโถม”
– นักดาบสายเกรียน ผ่าโลกเพี้ยนดิจิทัล ตอนที่ 7: “ไม่มีที่ใดให้ต้องไปเยือนอีก”
– นักดาบสายเกรียน ผ่าโลกเพี้ยนดิจิทัล ตอนที่ 6: “เธอแค่รักฉัน…ในแบบที่เธออยากให้เป็น”
– นักดาบสายเกรียน ผ่าโลกเพี้ยนดิจิทัล ตอนที่ 5: “ล้มแล้วลุกใหม่”
นักดาบสายเกรียน ผ่าโลกเพี้ยนดิจิทัล ตอนที่ 10: “เมื่อแสงกระพริบ… ใจของนางฟ้าก็เริ่มสั่นไหว”
