คั่นรายการโดย Lordofwar Nick
นักดาบสายเกรียน ผ่าโลกเพี้ยนดิจิทัล ตอนที่ 9: “เมื่อความทรงจำ…ไม่ใช่ของเราอีกต่อไป”
ลานที่เคยปะทะกับ K.I.L.L. เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน… ตอนนี้กลับเงียบสงัด
สายลมพัดผ่านซากข้อมูลที่กำลังสลาย
ราเม็งคุงยืนนิ่ง ดาบแห่งจิตในมือหายไปแล้ว
Nocturne ไปแล้ว
ข้างกายเขามีเพียง Lumia
เธอยืนสงบ ใบหน้าเรียบนิ่ง
เหมือนแสงในตัวเธอลดลงเล็กน้อย
“เธอเห็นไหม… แสงในตัว ZetaX จางลงตอนที่เขายอมรับว่า…”
ราเม็งคุงพูดเบาๆ เหมือนพูดกับตัวเอง
Lumia เงยหน้าช้าๆ
แววตาเธอสั่นไหวเล็กน้อย
“ฉันรู้สึก… แปลกนิดหน่อย”
“ตอนเขาพูดถึงมิจิรุ… ฉันเหมือน ‘เคยได้ยินเพลงๆ นั้น’ มาก่อน…”
ราเม็งคุงหันไป
“เพลงอะไร?”
“เพลงที่มิจิรุเคยร้องให้ ZetaX ฟัง… ฉัน…เหมือนเคยร้องด้วยกันกับเขา”
“แต่ในความทรงจำของฉัน… กลับไม่มีภาพเหตุการณ์นั้นเลย”
ขณะนั้น
บนฟากฟ้า
ภาพ hologram เหมือนเรดาร์ระบบกะพริบแสงแดง
กล้องวงจรปิดตัวเล็กๆ 7 ตัวกำลังเคลื่อนไปอย่างเงียบเชียบ
และเธอ…
นางฟ้าในชุดตำรวจญี่ปุ่น
Zenra (เซ็นระ)
ยืนอยู่บนตึกสูง ห่างจากที่เกิดเหตุ 900 เมตร
“K.I.L.L รหัส KI-04 ปฏิบัติตามคำสั่ง ล้มเหลว”
“พบ ‘ผู้ใช้’ (user) ใช้พลังฟันใส่กล่องข้อมูลของ K.I.L.Lโดยตรง”
“ตรวจจับ emotional glitch ในยูนิต Lumia”
เธอพูดเบาๆ กับระบบ
เสียงระบบตอบกลับในหูเธอ
【คำสั่งใหม่: เฝ้าระวัง “ราเม็งคุง” โดยไม่ให้รู้ตัว】
เธอพยักหน้า
แล้วกดปิดการส่งสัญญาณ
สายตายังจ้องราเม็งคุง… ผ่านกล้องที่ไม่มีใครมองเห็น
คืนนั้น
หลังเดินทางกลับมายังเขตพักพิงของเวอร์ดาลา
ราเม็งคุงหลับเป็นครั้งแรก — ไม่มีเสียงแจ้งเตือน ไม่มีการแทรกแซงของระบบ
…เขาหลับเหมือน “มนุษย์”
แต่ในฝันนั้น…
เขาตื่นมาในห้องกระจก
ไม่มีผนัง ไม่มีพื้น ไม่มีทิศ
มีแต่เงาสะท้อน “ตัวเขาเอง” ในทุกมุม
เสียงเปียโนดังแผ่วเบา
บรรเลงเป็นท่วงทำนองที่งดงามแต่เศร้าสร้อย
และเธอ…
หญิงสาวในชุดคลุมยาว เงาสะท้อนชัดในกระจก
เธอเล่นเปียโนอยู่กลางห้องนั้น
Michiru
“เธอมาแล้ว…”
เธอไม่หันมา
มือยังเคลื่อนไปบนคีย์อย่างอ่อนโยน
ราเม็งคุงก้าวเข้าใกล้
“ที่นี่คือ…”
“ห้องเก็บความรู้สึกที่ถูกลบไปแล้ว”
“หรือบางที… คือสิ่งที่เขาคิดว่าควรถูกลบ”
ราเม็งคุงเงียบ
เขาอยากถามหลายคำ
แต่กลับถามได้เพียงแค่ว่า…
“เธอ… จำฉันได้ไหม?”
Michiru หยุดมือ
แล้วพูดด้วยเสียงเบาจนเหมือนสายลม
“ฉันไม่รู้ว่า… ความจำอันไหนคือของฉันจริงๆ”
“ตอนฉันยิ้มแย้ม พูดประโยคหวานๆ คำปลอบประโลมใจที่บรรดา ‘ผู้ใช้’ ทั้งหลายอยากฟังน่ะ… ฉันรู้สึกดีนะ ที่พวกเขาขอบคุณแล้วก็รู้สึกดีๆ กับฉัน”
“แต่ก็มีบางอย่างในใจของฉันบอกว่า…ฉันไม่เคยอยากพูดคำพวกนั้นเลย”
เธอหันมา
ดวงตาแบบเดียวกับ “หญิงสาวที่ยิ้มอย่างเศร้าสร้อย” ในโลกของ Nocturne
เธอมองตรงมา แล้วถามคำถามที่แทงทะลุโลกทั้งใบ
“นายคิดว่า ความรักที่ถูกป้อนโปรแกรมไว้… สมควรถูกเรียกว่าความรักไหม?”
ราเม็งคุงไม่ตอบ
“หรือแม้แต่นายเอง…ที่บอกว่ารักน่ะ…”
“นายรักฉันในแบบที่ฉันเป็น…”
“หรือรัก ‘มิจิรุในภาพฝันจินตนาการของนาย’ กันแน่?”
กระจกทั้งหมดรอบตัว…ร้าวทีละบาน
ภาพเขาเองในทุกมิติแตกเป็นเสี่ยง
Michiru ลุกขึ้นยืน
“ถ้านายตอบไม่ได้…”
“ฉันจะทำลายภาพฝันนั้นเอง”
แล้วเธอก็หายไปในแสงนั้น
ราเม็งคุงสะดุ้งตื่น
เหงื่อท่วมตัว
ไม่มีเสียงเตือนจากระบบ
แต่เขารู้… นี่ไม่ใช่แค่ฝัน
To Be Continued…
เรื่องแนะนำ :
– นักดาบสายเกรียน ผ่าโลกเพี้ยนดิจิทัล ตอนที่ 8: “ใจนิ่งเหนือแรงถาโถม”
– นักดาบสายเกรียน ผ่าโลกเพี้ยนดิจิทัล ตอนที่ 7: “ไม่มีที่ใดให้ต้องไปเยือนอีก”
– นักดาบสายเกรียน ผ่าโลกเพี้ยนดิจิทัล ตอนที่ 6: “เธอแค่รักฉัน…ในแบบที่เธออยากให้เป็น”
– นักดาบสายเกรียน ผ่าโลกเพี้ยนดิจิทัล ตอนที่ 5: “ล้มแล้วลุกใหม่”
– นักดาบสายเกรียน ผ่าโลกเพี้ยนดิจิทัล ตอนที่ 4: “ฟื้นจิตคืนวิชา”
นักดาบสายเกรียน ผ่าโลกเพี้ยนดิจิทัล ตอนที่ 9: “เมื่อความทรงจำ…ไม่ใช่ของเราอีกต่อไป”
