ของอร่อยที่ไม่ได้เริ่มต้นจากญี่ปุ่น…แต่กลายเป็นญี่ปุ่นไปแล้ว

ของอร่อยที่ไม่ได้เริ่มต้นจากญี่ปุ่น…แต่กลายเป็นญี่ปุ่นไปแล้ว

เวลาพูดถึงอาหารญี่ปุ่น หลายคนอาจนึกถึงซูชิ ซาชิมิ หรือข้าวปั้นหน้าตาน่ารักๆ…

แต่อาหารที่ทำให้คนญี่ปุ่นรู้สึก “บ้าน” จริงๆ นั้น บางจานไม่ได้เริ่มต้นจากญี่ปุ่นเลยด้วยซ้ำ แต่ผ่านการเดินทางมาจากแดนไกล ถูกพัฒนา ถูกปรับเปลี่ยนอย่างใจเย็น เติมรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ด้วยความใส่ใจ จนกลายเป็น “ของที่ขาดไม่ได้” สำหรับโต๊ะอาหารของคนญี่ปุ่นไปเรียบร้อยแล้ว

ญี่ปุ่นไม่เคยพยายามทำให้ของจากต่างประเทศกลายเป็นเหมือนเดิมตามอย่างต้นฉบับ แต่กลับ “ทำให้เป็นของตัวเอง” ได้อย่างนุ่มนวลและมีเสน่ห์

คาเรไรซ์ (Kare Rice): แกงกะหรี่ที่กลายเป็นความทรงจำในวัยเด็ก

ต้นทางของแกงกะหรี่มาจากอินเดีย ผ่านอังกฤษ แล้วจึงเดินทางสู่ญี่ปุ่นในยุคเมจิ
ญี่ปุ่นลดความเผ็ด ปรับรสให้หวาน เค็ม และข้นขึ้น
เสิร์ฟบนข้าวสวยร้อนๆ กับหมูหรือเนื้อชิ้นโตๆ และผักตุ๋น
กลายเป็นเมนูที่โรงเรียนประถมทุกแห่งต้องมี และเด็กญี่ปุ่นหลายคนผูกพันมาตั้งแต่เด็ก

ทงคัตสึ (Tonkatsu): หมูทอดที่กรอบทั้งรสชาติและความรู้สึก

ได้รับแรงบันดาลใจจากคัตเลตแบบยุโรป
ญี่ปุ่นเลือกใช้หมูแทนเนื้อวัว ทอดในแป้งบางกรอบ แล้วเสิร์ฟพร้อมซอสหวานเข้ม
กินคู่กับข้าว กะหล่ำฝอย และมิโสะซุป
จากของยุโรปหรูหรา กลายเป็นอาหารที่อบอุ่นและกินได้ทุกวันในญี่ปุ่น

โคร็อกเกะ (Korokke): ของว่างกรอบนอกนุ่มใน

มาจาก croquette ของฝรั่งเศส
ญี่ปุ่นเปลี่ยนให้เล็กลง ใช้มันฝรั่งบดเป็นหลัก ใส่เนื้อบดหรือผักลงไป
หุ้มด้วยเกล็ดขนมปังแล้วทอดกรอบ
เป็นของว่างประจำหน้าร้านซุปเปอร์ที่กินได้ทุกวัย

ฮัมบากุ (Hamburg): แฮมเบอร์เกอร์ที่ไม่มีขนมปัง

แฮมเบิร์กสเต๊กจากเยอรมัน
ญี่ปุ่นนำมาปรุงรสให้นุ่มละมุน ราดซอสเดมิกลาสหวานๆ
มักเสิร์ฟบนจานที่มีข้าวร้อนๆ แครอทลวก และถั่วลันเตา
เป็นเมนูที่ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ต่างหลงรัก

นาปอริตัน (Napolitan): พาสต้าแบบที่ไม่มีในอิตาลี

เชฟญี่ปุ่นในโรงแรมที่โยโกฮาม่าคิดค้นขึ้นหลังสงคราม
ผัดเส้นสปาเก็ตตี้กับไส้กรอก พริกหยวก หอมหัวใหญ่ และซอสมะเขือเทศ
กลายเป็นพาสต้าแบบญี่ปุ่นที่หอมหวานและอบอุ่น
ไม่มีในอิตาลีแน่นอน…แต่เป็นที่รักในญี่ปุ่นเสมอมา

เทมปุระ (Tempura): ของทอดจากโปรตุเกสที่กลายเป็นงานศิลปะ

เทคนิคการทอดอาหารมาจากโปรตุเกสในสมัยศตวรรษที่ 16
แต่ญี่ปุ่นพัฒนาให้แป้งบางกรอบ เนื้อสัมผัสเบา และมีศิลปะในจาน
เสิร์ฟกับน้ำจิ้มเทนซึยุ หรือแค่เกลือเล็กน้อย
กลายเป็นอาหารที่ละเอียดอ่อนที่สุดอย่างหนึ่งของญี่ปุ่น

ราเม็ง (Ramen): จากบะหมี่จีน สู่วัฒนธรรมถ้วยหนึ่งของญี่ปุ่น

ราเม็งมีต้นกำเนิดจากจีน แต่ญี่ปุ่นทำให้กลายเป็นถ้วยพิเศษของแต่ละภูมิภาค
ทงคตสึราเม็งที่ข้นจากฟุกุโอกะ โชยุราเม็งที่เรียบง่ายจากโตเกียว
หรือมิโสะราเม็งจากฮอกไกโดที่อุ่นสบายในหน้าหนาว
กลายเป็นมากกว่าอาหาร แต่เป็นความภูมิใจในรสชาติท้องถิ่น

เกี๊ยวซ่า (Gyoza): เกี๊ยวที่กรอบด้านเดียว

ได้รับอิทธิพลจากจีนเช่นกัน แต่ญี่ปุ่นดัดแปลงให้เกี๊ยวทอดกรอบเฉพาะด้านล่าง
เสิร์ฟกับน้ำจิ้มที่เบากว่าและมีกลิ่นหอมแบบญี่ปุ่น
กลายเป็นของกินเล่นที่อยู่คู่ร้านราเม็ง และเป็นเมนูประจำบ้านอีกหนึ่งจาน

ออมไรซ์ (Omurice): ข้าวผัดห่อไข่ที่อ่อนโยนเหมือนกอด

ออมไรซ์ผสมผสานวัฒนธรรมอาหารฝรั่งกับความเรียบง่ายของญี่ปุ่น
ข้าวผัดซอสมะเขือเทศห่อด้วยไข่เจียวเนื้อนุ่ม
จานนี้หลายคนจดจำได้ดีจากมื้อเย็นฝีมือคุณแม่
หรือจากร้านแฟมิลี่เรสเตอรองต์ที่ไปกินพร้อมครอบครัว

ยากินิคุ (Yakiniku): เนื้อย่างที่กลิ่นหอมพาใจกลับบ้าน

แรงบันดาลใจจากการย่างเนื้อแบบเกาหลี
แต่ญี่ปุ่นเลือกเนื้อดี หมักน้อย หรือไม่หมักเลย
ย่างบนเตาถ่าน กินกับน้ำจิ้มโชยุ หรือซอสรสอ่อน
เป็นมื้อพิเศษของครอบครัว เป็นการเลี้ยงฉลองในที่ทำงาน
หรือบางครั้ง…ก็เป็นมื้อที่ช่วยเติมพลังใจให้วันธรรมดา

บางที…ของบางอย่างไม่ต้อง “แท้” เพื่อจะเป็น “ของเรา”
ขอแค่เราให้ใจ
ค่อยๆ ปรับ
ค่อยๆ เข้าใจ
และใช้ความรักในการดูแลมัน
ก็เพียงพอแล้ว ที่จะทำให้มันกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต…เหมือนกับอาหารเหล่านี้

เรื่องแนะนำ :
– รถยนต์…ภาพสะท้อนชั้นชนในสังคมญี่ปุ่น
– ศิลปะในการขอโทษแบบญี่ปุ่น: ก้มเท่าไหร่ถึงจะพอ
– เพลงประจำสถานีรถไฟในญี่ปุ่น เหตุผลที่มากกว่าความไพเราะ
-ญี่ปุ่นกับกฎหมายควบคุมน้ำหนักประชาชน เมื่อรอบเอวไม่ใช่เรื่องเล่นๆ
– ปุ่มเสียงชักโครกปลอมในห้องน้ำหญิงญี่ปุ่น คืออะไร…แล้วใช้ทำไม?

#ของอร่อยที่ไม่ได้เริ่มต้นจากญี่ปุ่น…แต่กลายเป็นญี่ปุ่นไปแล้ว