“กลิ่นอาย ความทรงจำในสายลม” เรื่องสั้นอันอบอุ่นจากญี่ปุ่น

“กลิ่นอาย ความทรงจำในสายลม” เรื่องสั้นอันอบอุ่นจากญี่ปุ่น

บทความโดย : HaruShine www.marumura.com

หลังพายุไต้ฝุ่นจากไป แสงอาทิตย์สาดส่องลอดเมฆบนฟ้าใส เมืองคาโงชิม่าแห่งนี้ช่างเงียบสงบ และสวยงามยิ่งกว่า…

ฉันมาที่สถานีรถไฟแห่งนี้เพื่อเยี่ยมบ้านของคุณตาคุณยายเหมือนอย่างวันวาน สายลมยังคงพัดพาไออุ่นกลิ่นทะเลมาเช่นเคย

ยายของฉันเป็นช่างทอผ้าไหมโอชิมะสึมุกิ
ฤดูร้อนปีนึงสมัยประถม… ฉันเห็นคุณยายนั่งอยู่ตรงหน้ากี่ทอผ้าในโรงทอ ด้วยแผ่นหลังตรงอย่างมุ่งมั่นมากกว่าปกติ
ใบหน้าด้านข้างของยายดูต่างจากที่ฉันรู้จักไปเล็กน้อย… นั่นไม่ใช่หน้าของคนในครอบครัว
แต่เป็นใบหน้าของช่างฝีมือ

กึ้ก ตึ้ก ตึ้ก

ฉันดูช่างทอขยับกี่ทอผ้าอย่างประณีตตั้งใจ… แต่เมื่อรู้ตัวว่าถูกมองมือของคุณยายก็หยุดลงทันที
“ฮารุจังเหรอ?” ยายถามขึ้นพร้อมหันมายิ้มให้ฉัน
“ยาย เก่งจัง!”

พอฉันชม คุณยายก็คลี่ผ้าผืนงามที่ทอเสร็จแล้วให้ฉันดู
ผ้าไหมสีดำประดับลายดอกลิลลี่ ที่ดูไม่ฉูดฉาด แต่ละเอียดงดงามจนแทบหยุดหายใจ
มันทั้งงดงาม และสูงค่าทั้งในเชิงศาสตร์ ศิลป์ และหัวใจ
“แต่อันนี้…ต้องพรุ่งนี้แล้วนะ”
ยายเอ่ยพูดเพียงแผ่วเบาแฝงความอาลัย
ฉันเข้าใจได้ทันทีว่าพรุ่งนี้ผ้าผืนนี้ต้องจากไป
กว่าจะทอเสร็จก็ใช้เวลานานมากจนผูกพัน แต่พอทอเสร็จกลับต้องส่งมันออกไปทันที

เช้าวันรุ่งขึ้น เสียงรถไฟที่แล่นเข้ามา การสั่นสะเทือนที่สม่ำเสมอ ณ ชานชาลา ชวนให้นึกถึงเสียงกี่ทอผ้าของคุณยาย
กาลเวลาก็ถักทอความทรงจำอย่างสม่ำเสมอไปเช่นนี้สินะ
หลังยายจากไป ผ้าไหมโอชิมะผืนที่ยายรักที่สุดก็ตกทอดมาสู่ฉัน
คุณอาบอกว่า “ยายบอกว่าฮารุจังชอบดูยายทอผ้ามาก ท่านดีใจมากเลยนะ”

ผ้าผืนที่ฉันได้มาไม่ได้ถูกตัด แต่เย็บพับไว้เพื่อให้ตัดใหม่ได้ในอนาคต
นั่นคือความเอาใจใส่ของยายฉัน

ถึงอย่างนั้นผ้าก็ดูผืนเล็กไปนิด
ชวนให้นึกถึงร่างเล็กๆ ของยายที่สร้างสรรค์งานศิลป์ชิ้นใหญ่มากมายได้อย่างอัศจรรย์เลย

“กลิ่นอาย ความทรงจำในสายลม” เรื่องสั้นอันอบอุ่นจากญี่ปุ่น