“ตัวฉันที่ชอบดึงผมตัวเอง” เรื่องสั้นให้กำลังใจต่อสู้กับความเครียดจากญี่ปุ่น

บทความโดย : HaruShine www.marumura.com

ฉันล้มตัวลงบนเตียงด้วยความเศร้าที่ต้องบอกลาวันหยุดสุดสัปดาห์ แล้วไปเผชิญหน้ากับความเครียดจากงานที่น่าอึดอัดหัวใจ
ฉันทำงานมา 4 ปีแล้ว การเลื่อนขั้นทำให้ฉันต้องแบกรับความคาดหวังใหม่จากทุกคน
และมันหนักอึ้งเหมือนโซ่ตรวน

ฉันส่งมือตัวเองไปจับโคนผมหน้าม้าเส้นนึง แล้วดึงมันออก
ความรู้สึกตึงเจ็บที่เส้นผมนั้นดึงดัน ไม่ยอมหลุดจากหัวง่ายๆ มันรู้สึกดีจัง
แถมตอนที่ผมหลุดออกมาก็มีเสียงเล็กๆ ออกมาด้วย

ชอบการดึงผมตัวเองจัง
มันเหมือนได้ปลดปล่อยตัวเองออกจากเส้นใยที่ยึดโยงฉันไว้
นี่แหละวิธีคลายเครียดของฉัน

และมันก็เริ่มขึ้นเมื่อปีที่แล้ว ในวันที่ฉันได้เลื่อนขั้น
แต่ละวันที่ถูกกดดันด้วยเดตไลน์
ความเครียด หวาดกลัวความผิดพลาด
ทั้งหมดล้วนทำให้ใจฉันเต้นแรงแม้ในยามดึกดื่น
รู้ตัวอีกทีก็เผลอดึงผมตัวเองสียแล้ว

แล้ววันหนึ่งเพื่อนร่วมงานก็ทักฉันว่า
“เหมือนผมเธอดูบางลงมั้ยนะ”
นั่นทำให้ฉันรู้ตัวเป็นครั้งแรก
พร้อมกับความมั่นใจที่หายไป
และฉันก็เริ่มสวมหมวกทุกครั้งที่ออกจากบ้าน

ฉันหยุดมือที่กำลังจะดึงผมลง แล้วหันมองกองเส้นผมที่ฉันดึงออกมา

รู้สึกผิดยังไงก็ไม่รู้

พอเสิร์ชเรื่องอาการดึงผมในอินเทอร์เน็ต
ฉันก็เจอ “สาเหตุของอาการ คือ ความเครียด ความกังวล”

นี่มันเราเลยหนิ

คืนนั้นฉันสัญญากับตัวเองว่าจะเลิกดึงผม
แต่พอนึกถึงงานที่ต้องทำวันพรุ่งนี้ ก็เผลอเลื่อนมือไปจับผมตัวเองแล้ว

แต่คราวนี้มันจะไม่เหมือนเดิม

ฉันหยุดมือตัวเอง
หายใจเข้าลึกๆ
ถึงจะรู้สึกขัดใจก็เถอะ
แต่แค่แป๊บเดียวมันก็จางหายไป
คราวนี้ฉันไม่ได้ดึงผม แต่แค่เอานิ้วแตะอย่างแผ่วเบาที่ขมับ

“ไม่เป็นไร งานไม่ได้ทำร้ายชีวิตเราขนาดนั้นหรอก ค่อยเป็นค่อยไปเถอะ”
แค่นั้นใจฉันก็รู้สึกสงบลง และค่อยๆ หลับไปในคืนนั้น

เช้าวันต่อมา ฉันมองผมบนหัวที่บางลงอย่างเห็นได้ชัดที่หน้ากระจก
หายใจเข้าลึกๆ แล้วค่อยๆ จัดแต่งมันพร้อมรอยยิ้ม

ฉันเริ่มหันมาตั้งสติ สูดหายใจเข้าลึก แล้วผ่อนออก แทนที่จะเอื้อมมือไปดึงผมตัวเอง
ถ้าทำแบบนี้ไปเรื่อยๆ เราน่าจะเลิกดึงผมตัวเองได้นะ ฉันเชื่อแบบนั้น

แล้วฉันก็หยิบหมวกขึ้นสวม และก้าวออกจากบ้านไป
สู่วันใหม่ที่มีความหวังยิ่งกว่า

บทความโดย : HaruShine www.marumura.com