วิชายุทธ วิถีเซน by Lordofwar Nick
ฟุโดจิชินเมียวโรคุ ฉบับสำนักพระราชวัง (7) หลัก กับ การ
อ่ะ วันนี้เราก็มาอ่านกันต่อดีกว่าครับ (ไม่ตัดแปะก็ได้วะ 555)
ข้อความต้นฉบับ
一 理の修業、事（わざ）の修業と云事あり。わざとは手足にてする事を云なり。初は兵法を習稽古候時、身がまえ、太刀、三箇九箇などの所々様々の事を年月を重て能々稽古する、是を事の修行といふなり。
๑ มีสิ่งที่เรียกว่า การฝึกฝนหลัก การฝึกฝนการ (กระบวนท่า) ที่เรียกว่ากระบวนท่า หมายถึงการทำด้วยมือเท้า แรกเริ่มนั้น ยามเมื่อเรียนฝึกหัดพิชัยสงคราม สั่งสมเดือนปีฝึกหัดบ่อยๆ ซึ่งเรื่องต่างๆ นานา การตั้งท่ากาย การตั้งท่าดาบ สามจุดเก้าจุด เป็นต้น นี้เรียกว่า การฝึกฝนการ
又理の修行と云は、一心の上の至極成所を能々可二（キ）得心一（ス）ための修行なり。事の修行計にては万の所作へ不レル至ラ也。又理の修行計にても、事の修行なく候えば、 手足も身も自由にははたらかず、太刀が自由につかはれ申まじく候。然ば事と理の二つは車の兩輪のごとく也。一心に能納て手足に稽古侯えば相応いたすべきなり。
อนึ่ง ที่เรียกว่าการฝึกฝนหลักนั้น เป็นการฝึกฝนบ่อยๆ เพื่อให้สามารถเข้าใจ ซึ่งที่อันเป็นที่สุดของจิตเดียว เพียงฝึกฝนการ ย่อมไม่ถึงพฤติกรรมทั้งหลาย อนึ่งแม้เพียงการฝึกฝนหลัก หากไม่มีการฝึกฝนการ แม้มือเท้าแม้กายก็ไม่อาจทำงานได้ดังใจ ดาบ (ก็) ไม่อาจใช้ได้ดังใจ ดังนั้น การ กับ หลัก สองอย่างนั้น เป็นดุจเดียวกับล้อทั้งสองของรถ หากได้ถึงจิตเดียว ฝึกหัดถึงมือเท้าล่ะก็ ย่อมสามารถประสานซึ่งกันได้
การตีความและอภิปราย
ขอพูดถึง “สิ่งที่ได้ประสบมา” เลยละกันนะครับ
สิ่งที่ได้ประสบมา
มีรุ่นน้องคนนึง ที่เขาเป็นสายน้ำเงินอยู่ที่ยิมแห่งหนึ่งในภาคตะวันออก ไมเคยเจอตัวเป็นๆ หรอกครับแต่คุยไลน์กัน แบบ รู้จักกันในโอเพ่นแชทคนเล่นยูยิตสู
เขาบอกว่ายิมเขาไม่ได้เน้นสอนทฤษฎีหรืออะไรมาก “โรล” ลูกเดียว
เอาตามมุมมองผม ผมคิดว่าโค้ชที่นั่นอาจจะมีแนวคิดจำพวก “สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น สิบตาเห็นไม่เท่ามือคลํา สิบมือคลำไม่เท่าลงมาขยำเอง” ซึ่งก็ไม่ผิด แต่ผมไม่คิดว่า จะเหมาะกับทุกคนหรอกนะครับ จริงอยู่ การโรลไปเรื่อยๆ ประลองไปเรื่อยๆ ภายใต้สถานการณ์กดดัน มันอาจกระตุ้นให้คนเราเกิด “การรู้โดยสัญชาตญาณ” (intuition) ได้ แต่ผมไม่คิดว่า คนทุกคนจะมีเชาวน์ปัญญาไวและสติที่แข็งพอกับการเรียนรู้แบบนั้น
บางคนอาจโต้ตอบสถานการณ์นี้ด้วยการใช้แรงควาย (brute force) ซึ่งสุ่มเสี่ยงอย่างมากที่จะทำให้คู่ซ้อมเจ็บ หรือที่แย่กว่านั้น ตัวเองจะเจ็บเอง
บางคนอาจจะกลัวลนลาน ยอมแพ้ และวิ่งหนีไปเลย (เพราะคิดไม่ออกว่าจะแก้หรือหาทางรอดยังไง) โอเค จะบอกว่า “อ่อนแอก็แพ้ไป” ก็ได้ แต่มันจะน่าเสียดายไปไหม กับการที่เราอุตส่าห์ลงแรง เวลา เงิน เพื่อมาฝึกหัดสิ่งนี้ แล้วสุดท้ายอาจจะได้การบาดเจ็บเรื้อรังไม่หาย ความหวาดกลัวและเข็ดขยาดกับ BJJ
การที่เราจะมั่นใจได้ว่า จะเรียนอะไรสักอย่างได้สำเร็จ ไม่หนีหรือเดี้ยงกลางคันเสียก่อน ก็ต้อง จับ “หลัก” ให้ได้แล้ว ฝึก “การ” แต่บางทีกระบวนการนี้ก็ย้อนกลับโต้ตอบไปมาได้เหมือนกัน คือ พอฝึก “การ” ไปมากๆ เข้า ก็เริ่มเข้าใจ “หลัก”
เราต้องทำการเรียนการฝึก “หลัก” กับ “การ” ให้แบบ มันย้อนกลับไปกลับมาได้ทั้งสองทาง จับหลักแล้วฝึกการ ผลของการฝึกการก็เอามาช่วยจับหลักอีกที แล้วก็วนไปเรื่อยๆ เช่น ผมอาจจะดูวิดีโออะไรสักอย่างที่เขาสอนท่า อ่ะแล้วก็เอาไปลองดูตอนโรล ทำได้เพราะอะไร ไม่ได้เพราะอะไร ก็เอาผลลัพธ์ตรงนั้นสะท้อนกลับไปหาการจับหลักให้ได้ดีขึ้น ละเอียดขึ้นไปอีกที
ตอนนั้น ผมก็เลยได้แต่แนะนำน้องสายน้ำเงินคนนั้นว่า เอางี้ ลองดูตัวเองตอนโรล อ่อนอะไร หรืออยากเก่งหัวข้ออะไร แล้วก็จดจำเอาไปหาดูในยูทูปเอง ค่อยๆ ทำแบบนี้ไปเรื่อยๆ
และนึกไว้เสมอว่า มันต้องใช้เวลา (Take time) เพราะฉะนั้น ค่อยๆ ทำ อย่าฝืนเร่ง (Take your time) ครับ
เอาล่ะครับ วันนี้ก็เบาๆ แต่เพียงเท่านี้ก่อน อย่าลืมมาอ่านกันต่อสัปดาห์หน้านะครับ
(ชักจะไม่ไหวกับการตัดแปะแล้วนะ 555)
เรื่องแนะนำ :
– ฟุโดจิชินเมียวโรคุ ฉบับสำนักพระราชวัง (6) หุ่นไล่กาในนากลางเขา
– ฟุโดจิชินเมียวโรคุ ฉบับสำนักพระราชวัง (5) ไร้จิตไร้นึกคิด
– ฟุโดจิชินเมียวโรคุ ฉบับสำนักพระราชวัง (4) พระอวโลกิเตศวรพันกร
– ฟุโดจิชินเมียวโรคุ ฉบับสำนักพระราชวัง (3) ปัญญาที่ไม่หวั่นไหว
– ฟุโดจิชินเมียวโรคุ ฉบับสำนักพระราชวัง (2) เอาคมหอกย้อนกลับมาแทงคน
#ฟุโดจิชินเมียวโรคุ ฉบับสำนักพระราชวัง (7) หลัก กับ การ
