ประสบการณ์นอนรพ.ในประเทศญี่ปุ่นและประเทศไทย ความเหมือนที่แตกต่าง

ประสบการณ์นอนรพ.ในประเทศญี่ปุ่นและประเทศไทย ความเหมือนที่แตกต่าง

บทความโดย : ดาวหางสีแดง…ชาร์ อัสนาเบิ้ล www.marumura.com

การเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลเป็นประสบการณ์ที่ทำให้ผมเข้าใจระบบสาธารณสุขของทั้งญี่ปุ่นและไทยอย่างลึกซึ้ง บทความนี้จะเล่าประสบการณ์ของผมเมื่อแอดมิตในโรงพยาบาลรัฐบาลทั้งสองประเทศ เปรียบเทียบความเหมือนและความต่าง พร้อมแทรกความรู้เกี่ยวกับระบบสาธารณสุขของแต่ละประเทศ เพื่อช่วยให้เข้าใจบริบทการให้บริการมากยิ่งขึ้น

โรงพยาบาลในญี่ปุ่น

ผมแอดมิตที่โรงพยาบาลในญี่ปุ่นจากอุบัติเหตุกระดูกสันหลัง การรับเข้าเป็นไปตามขั้นตอนอย่างมีระเบียบ ตั้งแต่การสอบถามชื่อ นามสกุล และอาการ เมื่อผมไม่สามารถเคลื่อนไหวได้สะดวก เจ้าหน้าที่ก็จัดรถเข็นมาอย่างรวดเร็ว โดยอำนวยความสะดวกอย่างระมัดระวัง เพื่อไม่ให้กระทบกระเทือนกับอาการบาดเจ็บ

สิ่งอำนวยความสะดวกในโรงพยาบาลรัฐญี่ปุ่นมีจำกัด เช่น มีเพียงน้ำดื่มและอาหารตามที่แพทย์สั่ง ผู้ป่วยต้องซื้อบัตรเงินเพื่อดูโทรทัศน์หรือใช้โทรศัพท์ หากต้องการอาหารเพิ่ม สามารถซื้อได้จากเครื่องจำหน่ายอัตโนมัติ (自動販売機, Jidōhanbaiki) หรือร้านสะดวกซื้อในโรงพยาบาล

โรงพยาบาลญี่ปุ่นเน้นการบริการด้วยความเป็นมืออาชีพและให้ความสำคัญกับเวลา แต่ละกิจกรรม เช่น การรับยา การกายภาพบำบัด และการตรวจตัวอย่าง มีตารางเวลาชัดเจน เจ้าหน้าที่ทุกคน สุภาพและแสดงออกอย่างเป็นมิตร การดูแลจึงเป็นไปอย่างราบรื่น ซึ่งสะท้อนถึงลักษณะการทำงานแบบ “Kaizen” ที่มุ่งเน้นการปรับปรุงการทำงานอย่างต่อเนื่อง

การใช้ประกันสุขภาพในญี่ปุ่น ผู้ถือบัตรประกันสุขภาพแห่งชาติ (National Health Insurance) จะจ่ายเพียง 30% ของค่ารักษา ส่วนที่เหลือ 70% รัฐจะรับผิดชอบ อย่างไรก็ตาม หากมีการรักษาต่อเนื่องหรือผ่าตัด ผู้ป่วยต้องเช็คว่าประกันครอบคลุมหรือไม่ ไม่เช่นนั้นอาจต้องรับภาระค่าใช้จ่ายเอง 100%

แม้เทคโนโลยีจะช่วยลดอุปสรรคทางภาษา เช่น การใช้แอปพลิเคชันแปลภาษา แต่ยังมีสถานการณ์ที่จำเป็นต้องสื่อสารภาษาญี่ปุ่นโดยตรง ซึ่งเป็นข้อจำกัดที่พบเจอได้ทั่วไปในโรงพยาบาลญี่ปุ่น

โรงพยาบาลในประเทศไทย

เมื่อเดินทางกลับไทย ผมต้องพึ่งพาระบบโรงพยาบาลรัฐ ระหว่างเดินทางกลับจากสนามบิน

ผมคาดว่าจะได้รับความช่วยเหลือจากเจ้าหน้าที่

แต่พบว่าการขอรถเข็นไม่สามารถทำได้ เนื่องจากผมไม่ได้อยู่ในเคสฉุกเฉิน ต้องใช้ไม้ค้ำช่วยพยุงตัวเองไปจนถึงจุดรับกระเป๋า (Baggage Claim) ถึงจะได้รับรถเข็น

โรงพยาบาลรัฐไทยมุ่งเน้นการรักษาครบตามมาตรฐาน แต่ในแง่ของสิ่งอำนวยความสะดวกอาจด้อยกว่าประเทศญี่ปุ่น โรงพยาบาลบางแห่งไม่มีเครื่องปรับอากาศทุกห้อง และอาคารหรืออุปกรณ์มีสภาพเก่า อย่างไรก็ตาม มาตรฐานการรักษาของไทยได้รับการรับรองในระดับสากล และบุคลากรทางการแพทย์มีความสามารถสูง

พยาบาลไทยบางครั้งอาจต้องพูดเสียงดังหรือกระแทกเสียงเพื่อให้ผู้ป่วยเข้าใจและรับทราบ ทำให้การสื่อสารอาจดูไม่สุภาพในบางสถานการณ์ นอกจากนี้ โรงพยาบาลไทยยังเปิดโอกาสให้ผมได้พบกับเพื่อนผู้ป่วยจากหลายสถานการณ์

เช่น ผู้ประสบอุบัติเหตุ คนป่วยมึนเมาไร้สติ และนักโทษจากเรือนจำที่ต้องผ่าตัด ซึ่งช่วยให้ผมได้ตระหนักถึงความเท่าเทียมกันของมนุษย์ ไม่ว่ารวยหรือจน เมื่อเจ็บป่วยทุกคนก็ต้องพึ่งพาการรักษาเหมือนกัน

สำหรับการรักษาพยาบาลในไทย ระบบประกันสุขภาพถ้วนหน้า (Universal Coverage Scheme – UCS) ทำให้คนไทยส่วนใหญ่สามารถเข้ารับการรักษาได้โดยไม่มีค่าใช้จ่าย หรือเสียค่าใช้จ่ายน้อยมาก โรงพยาบาลรัฐมุ่งเน้นการดูแลอย่างทั่วถึง แต่ด้วยข้อจำกัดด้านงบประมาณและทรัพยากร การเข้ารับบริการอาจต้องใช้เวลารอนานกว่าโรงพยาบาลเอกชน

ความเหมือนและความต่าง

ทั้งสองประเทศมีเป้าหมายเดียวกันคือการรักษาผู้ป่วยอย่างครบถ้วน แต่รูปแบบการให้บริการและความสะดวกสบายต่างกันอย่างชัดเจน

• ญี่ปุ่น เน้นระบบที่เป็นระเบียบและการบริการสุภาพ แต่มีความเข้มงวดในขั้นตอนและค่าใช้จ่ายบางส่วนหากประกันไม่ครอบคลุม

• ไทย แม้จะมีข้อจำกัดด้านสิ่งอำนวยความสะดวกและทรัพยากร แต่ก็ให้การรักษาครอบคลุมตามมาตรฐาน และช่วยเปิดมุมมองถึงความเท่าเทียมในสังคม

สรุป

การรักษาในโรงพยาบาลรัฐทั้งญี่ปุ่นและไทยทำให้ผมได้เรียนรู้ถึงจุดแข็งและข้อจำกัดของแต่ละระบบ แม้ญี่ปุ่นจะมีระบบที่เป็นระเบียบและบริการด้วยความสุภาพ แต่ประเทศไทยก็มีข้อดีในด้านความครอบคลุมของการรักษาที่ทำให้ทุกคนเข้าถึงได้ไม่ว่าจะมีฐานะอย่างไร

ท้ายที่สุด ไม่ว่าประเทศไหน สิ่งสำคัญที่สุดคือการได้รับการรักษาที่ถูกต้องและเหมาะสม เพราะสุขภาพคือสิ่งที่ไม่มีใครหลีกเลี่ยงได้ และในยามเจ็บป่วย เราทุกคนต่างเท่าเทียมกันครับ

ประสบการณ์นอนรพ.ในประเทศญี่ปุ่นและประเทศไทย ความเหมือนที่แตกต่าง