ญี่ปุ่นในมุมมืด ตอนที่ 15 : ทบทวน

กลับ…กลับ ก็กลับ แต่ผมกลับคนเดียวไม่เป็น รอส้มไปส่ง จำได้ว่าต้องรออีกวันสองวัน ช่วงที่นั่งรถส้มในระหว่างการเดินทางขากลับครั้งนี้ ไม่เหมือนขาไปที่หลับตลอด คราวนี้ผมนั่งชมทิวทัศน์ไปตลอดเส้นทาง สวยมาก ผมไม่เคยเห็นญี่ปุ่นในแง่มุมนี้เลยตั้งแต่วันที่มาถึง

ยังนึกถึงพี่ปราโมทย์ที่เป็นเป็นหัวหน้าไกด์ทัวร์ ที่ผมทำกับแกไว้ ไม่รู้ว่าตอนนี้แกยังจำผมได้รึเปล่า เวลาเราว่างๆ จิตใจสงบ ก็จะนึกย้อนไปถึงเรื่องราวต่างๆ บางคนอาจจะชอบนึกถึงเรื่องราวที่ดีๆ ในชีวิต โลกจะได้ดูสวยงาม หรือจริงๆ แล้วเป็นการหนีความจริง เพราะทำใจยอมรับกับความจริงไม่ได้ กับสิ่งที่ตัวเองเคยทำผิด มีด้านมืด ก็มีด้านสว่างควบคู่กันไป

ผมนั่งรถวันนั้น คิดถึงแต่เรื่องร้ายๆ ที่ผมทำไว้ตั้งแต่มาอยู่ญี่ปุ่น ไม่รู้ทำไปได้ยังไง ตั้งแต่หนีทัวร์ มันก็ยากแล้ว แถมมีคนเดือดร้อนเต็มไปหมด  ทั้งกรุ๊ปนั้นคงจำผมได้ดี ยิ่งส้มคุยถึงวีรกรรมที่ผมเคยตีหัวญี่ปุ่นที่ร้านพี่หงษ์ ก็คุยกันสนุกไปตลอดเส้นทางระหว่างทางกลับ ส้มพาผมแวะเที่ยวโน่นนี่ตลอด สนุกดี ผมจำอะไรไม่ค่อยได้ ไม่รู้ว่ามันผ่านเมืองอะไรมาบ้าง

เรายังไม่ได้กลับไปที่บ้านไดน่า ส้มชวนผมไปหาพี่หงษ์ที่ร้าน…….  เป็นร้านแรกที่ผมทำงาน มีพนักงานมาใหม่หลายคน เป็นคนไทยที่สมัครใจมาทำ คืนนั้นนั่งกินข้าว กินเหล้ากันทั้งคืน หลายคนรวมทั้งพี่หงษ์ด้วย เหล้าเข้าปาก ก็คุยกันสนุก

พี่หงส์เล่าเรื่องไดน่าให้ผมฟังว่าเธอ คุยถึงผมว่ายังไง รวมถึงเรื่องเธอกับพ่อของไดน่ามีความสัมพันธ์กันแบบไหน เป็นอย่างที่คิด พ่อไดน่าเป็นคนเคยช่วยพี่หงส์ไว้สมัยแรกๆ ที่เธอมาญี่ปุ่น แล้วพี่แกก็ค่อยๆ เล่าเรื่องทั้งหมดของแกให้ทุกคนฟัง ทุกคนฟังอย่างตั้งใจ ส้มยังบอกผมเลยว่าทำงานกับแกมาตั้งนาน เรื่องนี้ไม่มีใครเคยได้ยิน

แกเป็นคนจังหวัดอุทัยธานี เป็นผู้หญิงที่ผ่านร้อนผ่านหนาว ไม่รู้กี่ฤดูกาล พ่อไดน่าเป็นคนที่ช่วยเหลือแกคนแรก หลังจากนั้นพอแกดีขึ้น ก่อร่างสร้างตัวได้ แกก็กลับไปหาพ่อไดน่า แล้วทำธุรกิจด้วยกัน แต่เดิมพ่อไดน่าไม่ได้ร่ำรวยอะไรมาก พี่หงษ์นี่แหละที่เป็นคนสร้างทั้งหมด มีธุรกิจที่สิงคโปร์ มีร้านหลายๆ ร้านในญี่ปุ่นที่ทั้งสองคนเป็นหุ้นส่วนกัน ธุรกิจที่สิงคโปร์ ผมไม่รู้ว่าเป็นอะไร

ในวันนั้นทุกคนก็ถามพี่หงษ์ในหลายๆ อย่าง มีผมคนเดียวที่ไม่ตั้งคำถาม เพราะรู้สึกว่าการถามมันเป็นการตอกย้ำอะไรบางอย่างที่เราไม่ได้ตั้งใจ แต่สิ่งหนึ่งที่ผมแปลกใจ เธอเล่าเรื่องทั้งหมดด้วยแววตาที่สดใส ไม่มีความเศร้าหรือถ้อแท้เลย ความเป็นนักสู้ของเธอ เป็นสิ่งที่น่าจดจำแล้วนำไปใช้ ต่างกับผมในตอนนั้น เห็นอะไรนิด ได้ยินอะไรหน่อย น้ำตาก็จะไหล

เอาง่ายๆ เธอบอกส้มว่าโชคดีแล้วนะที่ได้แฟนคนนี้มาช่วยเหลือเรื่องเงิน ให้รักษาโอกาสไว้แล้วต่อยอดให้ได้ แกเตือนเรื่องอย่าเล่นการพนัน และระวังถูกผู้ชายหลอก แฟนส้มคนนี้ ใช้เงินประมาณ 6 แสนบาทไทย ที่ทำให้ส้มหลุดพ้นออกจากวงการนี้มาได้

พี่หงษ์บอกว่าแกไม่ได้อะไรเท่าไหร่หรอก คนที่ได้ผลประโยชน์จากเรื่องแบบนี้เป็นพวกยากูซ่า ค่ำคืนนั้นคุยกันหลายเรื่อง ได้ความรู้หลายอย่าง สิ่งหนึ่งรู้สึกได้ คือแกมีความหวังดีกับผมมาก เพราะผมแทบจะไม่มีผลประโยชน์ให้แกเลย ต่างกับลูกน้องแกคนอื่นๆ ที่ต้องมีผลประโยชน์แลกเปลี่ยน ที่อยู่กับแกในช่วงแรกๆ มีแต่สร้างความเดือดร้อนทั้งนั้น

สายๆ ของวันรุ่งขึ้น ส้มก็ไปส่งผมที่บ้านของไดน่า แล้วส้มก็กลับไป เธอบอกว่าจะมาแวะมาหาผมเรื่อยๆ อย่าเพิ่งย้ายไปไหน มีคนที่ผมไว้ใจเพิ่มขึ้นมาอีกคนนึง คือส้มนี่แหล่ะ ความรู้สึกมันเกิดจากการกระทำจริงๆ เธอยังให้เงินค่าทำงานอีกสองหมื่นบาทไทย เยอะมาก ทำจริงๆ ไม่ถึง 10 วัน ทรัพย์สินที่ร้านไม่รู้พังไปเท่าไหร่ เธอบอกว่าหาได้แล้วค่อยมาคืน สำหรับค่าเสียหาย

เห็นหน้าไดน่าแล้วก็รู้สึกผิด เหมือนทำหน้าที่ได้ไม่ดี ในช่วงเวลาที่ผ่านมา หน้าที่ที่ต้องทำ คือรับส่งไปเรียน เที่ยวบ้างบางครั้ง แต่ผมทำน้อยมาก ไปหาเงินอยู่กับงานของอาเทียร ไดน่าไม่เคยบ่นซักคำ กุญแจบ้านก็ทำไว้ให้ วันที่ผมเดินทางไปทำงานกับส้ม สิ่งที่ไดน่ายื่นให้ผมคือกุญแจบ้าน เผื่อกลับมาไม่เจอจะได้เข้าบ้านได้ กลับมาคราวนี้คงต้องดูแลไดน่าให้ดีกว่าเดิม ปล่อยวางเรื่องของอาเทียรลงบ้าง นอกจากรู้สึกผิด แล้วคงเป็นเพราะเรื่องราวที่พี่หงษ์เล่าให้ฟังถึงความสัมพันธ์ของเธอกับ ครอบครัวนี้

พี่หงษ์ ไดน่า อาทียร ส้ม เป็นความโชคดีของผม ทุกๆ อย่างคงไม่ใช่เรื่องบังเอิญ

มีผู้อ่านหลายท่านยังสงสัยว่ามันเป็นเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งขึ้น มา………. เรื่องทั้งหมดเป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับชีวิตของผู้เขียนในช่วงหนึ่ง ติดตามไปเรื่อยๆ นะครับว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีก แล้วผมกลับเมืองไทยได้ยังไง  ….ขอบคุณครับ    

อ่านญี่ปุ่นในมุมมืดทั้งหมด คลิ๊ก >>> ญี่ปุ่นในมุมมืด