เรื่องเล่าจากพนักงาน(แมว) ประสบการณ์ 3 ปีในคาเฟ่
ยินดีต้องรับสู่คาเฟ่แมวครับ!
ผมชื่อชิโระ ทำงานที่นี่มาแล้ว 3 ปี
และ ใช่ ผมเป็นแมว
มนุษย์เรียกที่นี่ว่า “พื้นที่บำบัดจิตใจ”
แต่สำหรับแมวอย่างผม มันคือสนามรบ!
สิบโมงเช้า
‘ลูกค้าที่ให้ขนมเยอะ’ ปรากฏตัว
ทันทีที่เขาก้าวเข้ามา แมวทุกตัวในร้านก็ลุกขึ้นพร้อมกัน
และเมื่อเสียงแกะถุงขนมดังขึ้น
มันคือสัญญาณเริ่มการแข่งขัน
ทุกตัวกรูกันเข้าไปรุมล้อมขอขนม
แต่ผมไม่รีบร้อน
ผมแค่นั่งลงตรงหน้าเขา
แล้วจ้องมองเขาอย่างตั้งใจ
และเพียงการสื่อสารด้วยสายตา
“อย่าจ้องแบบนั้นสิ~” เขาหัวเราะแล้วหยิบขนมวางตรงหน้าผมในที่สุด
ชนะแล้ว!
ต่อมาคือ ‘ลูกค้าที่ชอบถ่ายรูป’
คนนี้ไม่ได้มีอะไรพิเศษมาก
แต่การถ่ายรูปของเขารบกวนการนอนง่ะ -_-;
แล้วเขาก็ดันถ่ายผมตอนหาวพอดี
กลายเป็นรูปหลุดซะงั้น!
“พอดีเป๊ะ!”
แต่เขากลับพูดเสียงดังด้วยความดีใจ
เอาเหอะ เขามาแล้วมีความสุขก็ดีแล้ว
แต่แล้วมือสังหารที่น่ากลัวที่สุด ก็ปรากฏตัวขึ้นในตอนบ่าย
ซึ่งก็คื๊อออ ‘ลูกค้าที่ชอบดมแมว’
ทันทีที่เธอมาถึง บรรยากาศในร้านก็เปลี่ยนไป
เธอเข้ามาในร้าน ยังไม่ทันวางกระเป๋าด้วยซ้ำ ก็เดินตรงมาหาผมทันที
“ว้า~ วันนี้ชิโระจังอยู่ด้วยยย~♡”
เพียงแค่ได้ยินเสียง แมวตัวอื่นก็รีบถอยห่างออกไปทันที
อย่างกับชาวบ้านหนีก็อตซิล่าตัวโตแหน่ะ
มีแต่ผมตัวเดียวนี่แหละที่ไม่หนี
เพราะหนีไม่ทัน ก็เลย…
ซู๊ดดดดดดด~~~~ ฮ้า~~~~~~~~~~
“ชื่นจายยยยย~♡”
โดนดมพุงซะแล้ววววว
“คุณชอบชิโระจังจริงๆ เลยน้า”
เจ้าของร้านพูดพลางหัวเราะอย่างเอ็นดู
แต่สำหรับผม นี่คืออุบัติเหตุจากการทำงานชัดๆ
ผมส่งสัญญาณบอกเธอว่า “พอใจแล้วใช่ไหม?” ด้วยการเลียมือเธอ
เธอยิ้มอย่างมีความสุขก่อนพูดเบาๆ ว่า “ฮ้า~ วันนี้ก็รู้สึกดีขึ้นแล้ว~”
ตอนบ่าย มีผู้ชายใส่สูท ท่าทางเงียบขรึมคนหนึ่งเข้ามานั่งที่มุมร้าน
เขาไม่แตะโทรศัพท์ แค่จ้องมองผมเงียบๆ
แต่ก็ไม่ทักทาย ไม่เข้ามาหา ไม่ให้ขนม
แต่ไม่รู้ทำไม
ผมอยากรู้จักเขา
วันหนึ่ง หลังร้านปิด
เจ้าของร้านที่กำลังทำความสะอาดอยู่ก็พูดว่า
“ลูกค้าประจำคนนั้นลาออกจากงานแล้วนะ เมื่อเร็วๆ นี้เอง
ดูเหมือนเขากำลังผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบาก
แต่เขาบอกว่าการมาดูชิโระทำให้เขามีกำลังใจนะ”
…อ๋อ เป็นแบบนี้นี่เอง
วันต่อมา
ผู้ชายคนนั้นก็มานั่งที่มุมประจำเหมือนทุกครั้ง
แต่คราวนี้ผมเดินเข้าไปหาเขาอย่างเงียบๆ แล้วขดตัวลง
มือของเขาค่อยๆ เอื้อมมาลูบหลังผม
มันอ่อนโยน และสั่นเล็กน้อย
นี่แหละงานที่แท้จริงของพวกเราชาวแมว
คือการสร้างช่วงเวลาแบบนี้ยังไงล่ะ
ผมครางอย่างรู้สึกสบาย
เพื่อส่งกำลังใจไปให้เขา
“ถ้ามาอีก จะให้ลูบอีกนะ”
เรื่องแนะนำ :
– “จดหมายในคืนพระจันทร์เต็มดวง” นิยายสั้นลึกลับจากญี่ปุ่น
– สุดเก๋! 12 ภาพถ่ายสถาปัตยกรรมญี่ปุ่นสีแดงสะดุดตา
– “เธอร้องไห้ในความฝันผม” เรื่องสั้นแห่งการเติบโตจากญี่ปุ่น
– เรื่องสั้นจากญี่ปุ่น ช่างตีดาบคนสุดท้าย กับลูกศิษย์ที่ไม่ใช่คน
– “ชั้นที่ไม่ควรมีอยู่” เรื่องสั้นน่าขนลุกจากญี่ปุ่น
ขอบคุณข้อมูลจาก: https://note.com/tempura_sakuko/n/n15c6f339e0fc
ขอบคุณภาพประกอบจาก: https://www.nickkembel.com/cat-cafe-harajuku-tokyo/
#เรื่องเล่าจากพนักงาน(แมว) ประสบการณ์ 3 ปีในคาเฟ่
