รักครั้งนี้ คือโรคชนิดหนึ่ง : เรื่องสั้นมุมมองใหม่จากคนถูกทิ้ง จากญี่ปุ่น
เมื่อได้พบเขาอีกครั้งหลังแยกทางกันมาครึ่งปี
เขาเปลี่ยนไปจนแทบจะเป็นคนละคนกับที่อยู่ในความทรงจำ
ไม่ใช่เรื่องภายนอกอย่างผมที่ยาวขึ้น หรือการแต่งตัวที่เปลี่ยนไป
แต่เป็นความอบอุ่นในแววตา
มันได้หายไปสิ้น…
เขาเคยมารอรับฉันที่สถานีรถไฟเสมอ
“การมีคนรอเธอกลับมา คงทำให้อุ่นใจใช่ไหม?”
ความใส่ใจของเขา ทำให้ฉันรู้สึกดีมากจริงๆ
แค่เดินข้างกันก็รู้สึกปลอดภัย
แค่อยู่ด้วยกันก็มีความสุข
ฉันเรียกความรู้สึกนี้ว่าความรัก
และแม้เราจะแยกทางกัน
ความอบอุ่นที่ได้รับก็ยังคงแผ่ขยายอยู่ในใจฉัน
แต่เขาที่ฉันตั้งใจนัดเจอหลังผ่านไปแล้วครึ่งปี
ได้เปลี่ยนไปหมดแล้ว
“ผมได้เป็นผู้รับผิดชอบโปรเจกต์ทำโฆษณาให้บริษัท
ได้ทำงานกับคนเก่งๆ แล้วก็ได้คอนเนกชันเยอะเลยล่ะ”
“สิ่งที่อยากทำในบริษัทตอนนี้ก็สำเร็จแล้ว
เลยกำลังคิดอยู่จะกลับไปทำที่บริษัทโฆษณา
อาจจะลองสมัครที่ Dentsu หรือ Google หรือ Meta ดูน่ะ”
“คนที่ทำงานด้วยกันกำลังทำธุรกิจอยู่ต่างประเทศด้วย
ผมว่าการไปทำงานต่างประเทศก็น่าสนใจนะ”
เปลี่ยนงาน? Dentsu? Google? ต่างประเทศ??
แล้วฉันอยู่ตรงนี้ล่ะ?
ทำไมถึงไร้ตัวตนขนาดนี้?
ฉันเป็นฝ่ายขอนัดเจอเขาก่อน
ความรู้สึกของฉันเปิดเผยชัดเจน
“ฉันยังไม่ลืมคุณ ฉันยังรักคุณอยู่นะ”
ประโยคแบบนี้ ฉันไม่อยากพูดออกไปเลย
มันน่าอาย
“ขอบคุณสำหรับความรู้สึกนะ
แต่ตอนนี้ผมมีหลายสิ่งที่อยากทำ มีตัวเลือกมากมายจนเลือกไม่ไหว
ผมเลยตอบรับความรู้สึกของเธอไม่ได้
แต่เธอโอเคแล้วใช่ไหม?
ไม่มีอะไรค้างคาใจ
หรือไม่มีอะไรที่อยากบอกผมแล้วใช่ไหม?”
น่าอาย
น่าอับอายจริงๆ ที่เขากำลังพุ่งทะยานไปข้างหน้า โดยมองข้ามผ่านฉันไปจนหมดสิ้น
แต่กลับฉันยังคงจมอยู่กับอดีตที่มีเขาคนเดิม
“แล้วทำไมคุณถึงยอมมาเจอฉันล่ะ?”
“ผมอยากรู้ว่าเธอเป็นยังไงบ้าง กำลังทำอะไรอยู่”
คงไม่ได้อยากหันกลับมามองว่าตัวเองกำลังไปได้ไกลขนาดไหน โดยเทียบกับฉันใช่มั้ย?
ถ้าเป็นแบบนั้นความรู้สึกของฉันก็คงถูกใช้ประโยชน์ แค่ทำให้เขาภาคภูมิใจกับความสำเร็จของตัวเองสินะ
ตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา
ฉันเอาแต่เพ้อเจ้อเพ้อฝันว่า
“ถ้าเขาเป็นแบบนี้ก็คงจะดี”
ซึ่งมันไม่ใช่ตอนเขาในตอนนี้เลย
หรือสิ่งที่ฉันรักไม่ใช่ตัวเขา
แต่เป็นความทรงจำในอดีต
ที่ซ้อนทับกับภาพลวงตาที่ฉันวาดฝันขึ้นเอาเองเสมอมา
ฉันน่าจะรู้ตัวเร็วกว่านี้
ความรักนี้
มันเหมือนโรคในหลายจุดเนอะ
แต่จุดที่ร้ายแรงที่สุดคงเป็น
ในขณะที่อีกฝ่ายกำลังเติบโต
หัวใจของฉันกลับบอบช้ำขึ้นทุกทีเพราะการเติบโต ได้ดิบได้ดีของเขา
และฉันก็คงป่วย
ป่วยถึงขนาดไม่ยินดีกับความสำเร็จของเขา
เพราะมันพรากเขาจากฉันไปไกลแสนไกล…
เรื่องแนะนำ :
– ฉันมีชีวิตอยู่…เพื่ออะไรกันนะ? : บันทึกความคิดของนักศึกษาญี่ปุ่นคนหนึ่ง
– สิ่งที่ครูสอนภาษาญี่ปุ่นในโรงเรียนไทย ต้องเผชิญ
– ความเหงาในญี่ปุ่น 13 ภาพถ่ายโทนส้มน้ำเงินสุดสวยชวนเหงาจากญี่ปุ่น
– บ้านเกิด : เรื่องสั้นอบอุ่นหัวใจ ที่ทำให้ที่ไหนๆ ก็ไม่เหมือนบ้านเกิด จากญี่ปุ่น
– รักที่จบไป ทำให้รู้จักตัวเอง : ตะกอนความคิด หลังรักใครสักคนเร็วเกินไป จากญี่ปุ่น
ขอบคุณเรื่องราวจาก
https://note.com/yurumoya/n/nbc0ebf5a168f
ขอบคุณภาพจาก
https://www.instagram.com/p/CjQQt4jstKH/?img_index=1
#รักครั้งนี้ คือโรคชนิดหนึ่ง : เรื่องสั้นมุมมองใหม่จากคนถูกทิ้ง จากญี่ปุ่น
