สายลมแห่งการเปลี่ยนแปลง

สายลมแห่งการเปลี่ยนแปลง

บทความโดย : วิน เวธิต www.marumura.com

“พรรคการเมืองไม่ใช่บ้าน ไม่ใช่วัตถุ… มันคือยานพาหนะ
และตั๋วที่จะขึ้นเรือลำนี้ได้ มีเพียงหนึ่งใบเท่านั้น — ความตั้งใจที่จะเปลี่ยนแปลง”

Dear Rasa #ForRasa30 #ForRasa40

อาทิตย์ที่ผ่านมา ผู้เขียนได้มีโอกาสไปอบรมกับพรรคการเมืองพรรคหนึ่ง… ตามข้อกำหนดว่า หากใครอยากลงสมัคร ไม่ว่าจะระดับท้องถิ่นหรือระดับประเทศ ก็ต้องเข้าร่วม เราถูกสอนให้ลองเขียนนโยบาย เล่นเกมจำลองความเหลื่อมล้ำ แบ่งกลุ่มแลกเปลี่ยนความเห็น… ทั้งหมดนี้ บอกตรงๆ ไม่ได้แปลกใหม่หรือว้าวเท่าไร แต่สิ่งที่ตรึงในความทรงจำ กลับเกิดขึ้นใน session ยามค่ำ ที่มี สอง ส.ส. รุ่นใหม่ขึ้นเวทีเล่าประสบการณ์

“การเมืองไม่ใช่อาชีพ…มันคือจุดยืน”

สองปีก่อน ผู้สมัครหน้าใหม่หลายคนยังไร้ know-how จึงลองผิดลองถูกด้วยการ “ลอกญี่ปุ่น” … ตั้งแต่ใส่สายสะพายเหมือนนางงาม พอลองทำบ้าง ปรากฎว่าไม่เวิร์ก เพราะภาษาญี่ปุ่นมันอ่านแนวตั้ง แนวขวางได้ง่าย แต่พอเป็นภาษาไทย คนต้องเอียงคออ่าน กลายเป็นยาก… ไปจนถึงยืนบนลังกระดาษที่สี่แยก ปั่นจักรยาน ฯลฯ

พรรคการเมืองนี้ ไม่ใช่สถาบันที่จะสอนให้เราเป็นนักการเมืองอาชีพ ไม่ใช่ที่ที่จะสอนวิธีเลือกตั้งให้ชนะ… การชนะเลือกตั้งหรือตำแหน่งนายกรัฐมนตรี ล้วนเป็นเพียงเครืองมือ… พวกเขาต้องมาด้วยเหตุผลเพียงหนึ่งเดียวคือต้องการความเปลี่ยนแปลง

เรือแห่งการเปลี่ยนแปลง

ผู้เขียนชอบเปรียบพรรคนี้ว่าเหมือน “เรือลำหนึ่ง” และตั๋วที่จะขึ้นเรือลำนี้ ไม่ใช่เงินทอง ชื่อเสียง หรือเส้นสาย แต่คือ คำตอบง่ายๆ ในใจเรา : คุณอยากเปลี่ยนแปลงอะไร

มีชายคนหนึ่ง อยากต้มสุราตามสูตรฝีมือตัวเอง แต่ติดกฎหมายห้าม สุดท้ายเขาต้องลงสมัคร ส.ส. เพื่อเปลี่ยนกฎเกณฑ์นั้น และเขาก็ทำสำเร็จ
มีอีกคนที่แค่ “รักผู้ชายด้วยกัน” แต่กฎหมายไม่เคยยอมรับ เขาจึงเดินขึ้นเรือลำนี้ หวังให้สมรสเท่าเทียม กลายเป็นจริง

และเมื่อพวกเขาเปลี่ยนสิ่งที่ตัวเองฝัน… ก็ต้องลงจากเรือลำนี้ไป เหมือนโกฮังในดราก้อนบอล… เขาไม่ได้อยากเป็นนักรบ เขาแค่อยากเป็นนักวิทยาศาสตร์ แต่เมื่อโลกมีภัย เขาต้องลุกขึ้นสู้ เช่นเดียวกับผู้คนเหล่านี้… พวกเขาไม่ได้อยากเป็นนักการเมือง แต่เพื่อความฝันและความยุติธรรม พวกเขาจำเป็นต้องก้าวเข้าสู่สภา

โมเมนต์ที่สายลมพัดเปลี่ยนทิศ

สายลมแห่งการเปลี่ยนแปลง

หนึ่งใน ส.ส. ที่เล่าเรื่องวันนั้น เป็นทนายความจาก “เขตสายไหม” เธอไม่เคยคิดว่าจะชนะ เพราะเขตนี้มีเจ้าถิ่นเก่าอยู่แล้ว แต่เธอลงเลือกตั้งเพราะไม่อาจทนเห็นความอยุติธรรมที่เหยื่อโดนยัดเข้าคุกนั่นแหล่ะ

และแล้ว… “โค้งสุดท้ายก่อนเลือกตั้ง” ปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้น เธอขึ้นรถแห่ที่วิ่งสวนกับรถของแชมป์เก่า ตอนนั้นเอง ผู้คนสองฝั่งถนนกลับวิ่งกรูตามรถเธอ เด็กเล็ก คุณป้า คุณลุง ต่างพากันกรี๊ดกราด ตะโกนชื่อและเบอร์เธอดังก้อง… รถแห่ฝั่งตรงข้าม ตอนที่ขับสวนถึงขนาดอ้าปากค้าง หยุดพูดคาไมค์…. ราวกับไม่เชื่อว่าเกิดอะไรขึ้นกับฐานเสียงของเขา…

เสียงเชียร์วันนั้น เปลี่ยนทุกอย่าง…

คนขับรถเห็น “ชัยชนะ”
ผู้สนับสนุนเห็น “การเปลี่ยนแปลง”
และเธอเองเห็น “ความหวัง”

ประวัติศาสตร์บันทึกไว้ว่าพรรคการเมืองที่เพิ่งก่อตั้ง สามารถกวาด 32 จาก 33 เขตในกรุงเทพฯ ได้สำเร็จ และยังสร้างแรงสั่นสะเทือนถึงภูเก็ต เหนือ อีสาน จนพลิกการเมืองทั้งประเทศ ในวันนั้นดินแดนที่ห่างจากญี่ปุ่นห้าพันกิโล ที่เปลี่ยนนายกบ่อยพอๆ กัน ถูกพิสูจน์ว่า “สายลมแห่งการเปลี่ยนแปลงพัดมาแล้ว… ผู้คนเลือกแล้ว ว่าจะสร้างกังหัน หรือสร้างกำแพง”