ญี่ปุ่นในมุมมืด ตอนที่ 7 : ชีวิตใหม่…ผมเดินไปเอาไม้ยาวประมาณเมตรกว่าเดินตามไป ฟาดใส่กระจกรถอย่างเต็มแรง เดินต่อไปกระชากคนขับรถออกมา ต่อยไปครั้งเดียวมันลงไปนอนกับพื้น ผมกระทืบลงไปที่แขนอย่างแรงหลายครั้ง สามคนที่เหลือไม่มีใครกล้าลงจากรถ
ภาพโดย : อ.วิโรจน์ สายดนตรี
“Sunburn” มาจากเหตุการณ์วันที่แข่งควอเตอร์ไมล์วันนั้น การที่ทำให้ซันเจ็งเป็นเรื่องไม่ธรรมดา ยอดเงินที่ซันเสียหายรวมแล้วประมาณ 2 ล้านกว่าเยน ไดน่าเป็นคนบอกกับผม ความหมายของชื่อผมประมาณว่า เป็นคนที่ทำให้ซันถูกเผาอะไรประมาณนั้น
ผมมาทำงานให้กับอาเทียร ทำให้ผมอันธพาลมากขึ้นเหมือนคนได้ใจ อาเทียรมีรายได้หลักจากการเป็นเด็กลับๆ กับขาใหญ่ของยากูซ่าคนหนึ่งในโตเกียว ทุกๆ 3 วัน อาเทียรต้องไปนอนกับไอ้นี่ และผมก็ต้องไปนั่งรอ 2 คนนี้นอนกันประมาณ 2 ชั่วโมง
ทุกครั้งหลังจากอาเทียรเสร็จธุระกับคนนี้ ต้องไปแช่น้ำแร่ทุกครั้ง ไม่รู้เป็นการล้างซวยหรืออะไร แล้วก้อมีเรื่องขึ้นจนได้
ไอ้นี่มันจ้างคนตามอาเทียรว่าเสร็จธุระกับมันวันนี้แล้วอาเทียรไปไหนต่อ ซึ่งก็ไปแช่น้ำแร่เหมือนเดิม ผมรออยู่ข้างนอกร้าน คนที่ตามอาเทียรมาอยู่ดีๆ ก็เข้าไปตบหน้าเธออย่างแรง ผมไม่ทันระวังตัวมีคน 3 คน มาจับผมไว้ มันคุยกับอาเทียรอยู่พักใหญ่ ผมฟังไม่เข้าใจ แล้วพวกมันรวม 4 คนก็เดินกลับไปที่รถ
ผมเดินไปเอาไม้ยาวประมาณเมตรกว่าเดินตามไป ฟาดใส่กระจกรถอย่างเต็มแรง เดินต่อไปกระชากคนขับรถออกมา ต่อยไปครั้งเดียวมันลงไปนอนกับพื้น ผมกระทืบลงไปที่แขนอย่างแรงหลายครั้ง สามคนที่เหลือไม่มีใครกล้าลงจากรถ ผมย้อนกลับไปที่รถอีก ใช้ไม้ฟาดลงที่กระจกลงอีก เครื่องผมติดแล้วไม่กลัวอะไรทั้งนั้นใช้ไม้ตีจนรถกระจกแตกรอบคัน ทางโน้นเริ่มส่งสัญญาณยอมแล้ว ลงมาจากรถแล้วยกมือขึ้น แล้วพูดว่า “โอเคๆๆ”
ผมลืมอาเทียรไปเลย หันหลังกลับมองหาเธอ ภาพๆ นี้เป็นภาพในความทรงจำภาพหนึ่งในชีวิตผม เธอยืนมือปิดปาก มองผมตาค้าง ผมเดินไปจูงมือเธอกลับขึ้นรถเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ตลอดทางที่นั่งรถไปด้วยกันเธอไม่พูดอะไรกับผมสักคำ ได้แต่คุยโทรศัพท์ตลอดทาง
เธอไปส่งผมที่บ้านของไดน่า เธอนั่งคุยกับไดน่าแล้วมองหน้าผม ดูเธอเครียดมาก คืนนั้นอาเทียรนอนที่บ้านไดน่า
ตอนดึกผมกำลังล้างรถอยู่ ไดน่าเดินลงมาคุยกับผม หน้าตายิ้มแย้มบอกกับผมว่าผมเยี่ยมมาก วีรกรรมครั้งนี้จะทำให้ผมอยู่ที่นี่ได้อย่างสบาย จะมีคนเข้าหาผมมากมาย ผมจะสามารถมีรายได้ไม่ต่ำกว่าหนึ่งแสนบาทไทย แล้วถ้าเป็นอย่างนั้นเธอถามผมว่า “Sunburn จะยังอยู่กับฉันไหม” ผมเงียบ “แล้วไม่มีตำรวจมาจับผมเหรอ” เธอบอกว่า “ตำรวจไม่กล้ามาหรอก”
ปัญหาทะเลาะวิวาทกับยากูซ่า ตำรวจจะไม่ยุ่ง โดยเฉพาะคนที่ผมกระทืบแขนหัก จริงๆ ชั่วโมงนั้นผมไม่กลัวอะไรทั้งนั้น ไดน่าถามผมว่าไม่กลัวยากูซ่าหรือ ผมบอกว่าไม่กลัวที่เมืองไทยมีอะไรยิ่งกว่านี้อีก
ตื่นเช้ามามีเพื่อนของอาเทียรมาที่บ้านเดินเข้ามากอดผม ขอจับมือถ่ายรูป ผมงงมาก ทุกคนบอกผมว่าพรุ่งนี้มีงานเลี้ยงใหญ่ ให้ผมไปให้ได้ ผมหันไปถามไดน่าว่าเอายังไง ไดน่าบอกว่าไปได้ แต่ให้ระวังตัวพวกนั้นคงต้องตามมาล้างแค้น
ผมลืมเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดกับผมที่เมืองไทยอย่างสนิท ชีวิตเริ่มต้นใหม่ได้ทุกครั้งถ้าเราไม่ยอมแพ้ สมการของชีวิตไม่เคยเปลี่ยน ถ้าเรามาสมาธิอยู่กับโลกของความเป็นจริง
อ่านญี่ปุ่นในมุมมืดทั้งหมด คลิ๊ก >>> ญี่ปุ่นในมุมมืด
