“โฮอิจิ ไร้หู” นักบวชตาบอดที่บรรเลงพิณจนปีศาจหลั่งน้ำตา
“โฮอิจิ ไร้หู” เป็นตำนานของนักบวชตาบอด ที่บรรเลงพิณเล่าเรื่อง “ยุทธนาวีดันโนะอุระ” ได้อย่างยอดเยี่ยม จนเหล่าวิญญาณแค้นในการสู้รบครั้งนั้น จะมาเอาชีวิต แม้สุดท้ายเขาจะรอดชีวิตมาได้ แต่เขาก็ต้องสูญเสียใบหูไป
ยุทธนาวีดันโนะอุระ และนักบวชตาบอด “โฮอิจิ”
ในปี ค.ศ. 1185 เกิดการสู้รบทางเรือ ซึ่งเป็นการต่อสู้ครั้งสุดท้ายของความขัดแย้งอันยาวนานระหว่างตระกูลมินาโมะโตะและตระกูลไทระ การสู้รบนี้เรียกว่า “ยุทธนาวีดันโนะอุระ”
ในศึกครั้งนั้น ตระกูลไทระพ่ายแพ้ต่อตระกูลมินาโมะโตะ ทั้งนักรบ ผู้หญิง และเด็กต่างถูกฆ่าหรือกระโดดจากเรือลงน้ำเพื่อปลิดชีพตัวเอง แม้แต่จักรพรรดิอันโตกุที่มีพระชนมายุเพียง 6 พรรษา ยังต้องกระโดดลงน้ำไปกับครอบครัวเพื่อปลิดชีพตัวเอง
หลังจากความพ่ายแพ้ของตระกูลไทระ ดวงวิญญาณแค้นมากมายยังคงวนเวียนอยู่ที่ดันโนะอุระ ซึ่งอยู่ในเมืองชิโมโนเซกิ จ.ยามากุจิ
หลายร้อยปีผ่านไป…
ที่วัดอามิดาจิ ซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลจากสนามรบดันโนะอุระ
มีนักบวชตาบอดคนหนึ่งชื่อว่า โฮอิจิ
เขามีความสามารถในการบรรเลงพิณอย่างมาก
เขามีชื่อเสียงในการบรรเลงพิณเล่าเรื่อง โดยเฉพาะเรื่องโศกนาฏกรรม “ยุทธนาวีดันโนะอุระ” ที่ว่ากันว่ายอดเยี่ยมมาก อย่างที่ไม่มีใครเทียบได้ แม้แต่ปีศาจก็ยังต้องหลั่งน้ำตา
การบรรเลงพิณให้วิญญาณปีศาจฟัง
คืนหนึ่งในฤดูร้อน พระในวัดออกไปงานพิธี โฮอิจิ จึงอยู่เพียงลำพังที่วัด
ระหว่างที่เขาบรรเลงพิณ เสียงโลหะกระทบกันของนักรบสวมชุดเกราะ ก็ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
เสียงชุดเกราะหยุดลงใกล้เขา และนักรบคนนั้นก็เรียกชื่อเขา
“ข้าเป็นข้ารับใช้ของผู้มียศสูงและมีเกียรติ ซึ่งมาหยุดพักอยู่ใกล้ๆ นี้ นายของข้าได้ยินชื่อเสียงร่ำลือของเจ้าในการเล่าเรื่องยุทธนาวี ท่านกำลังตั้งตารอที่จะได้ฟัง ข้าจะพาเจ้าไปยังคฤหาสน์ ได้โปรดตามข้ามา”
โฮอิจิถือพิณ เดินตามเสียงชุดเกราะไป
หลังจากเดินไปสักพัก ก็ได้ยินเสียงประตูบานใหญ่
เขาคิดว่าคฤหาสน์ต้องมโหฬารมาก เพราะต้องเดินไปตามทางเดินยาวและเลี้ยวหลายครั้ง จนมาถึงห้องที่น่าจะเป็นห้องโถงใหญ่ เสียงสง่างามที่ฟังดูเป็นเสียงของขุนนางกล่าวขึ้น
“ยินดีต้อนรับโฮอิจิ ฉันอยากจะฟังการบรรเลงพิณเล่าเรื่องราวของตระกูลไทระ ในยุทธนาวีดันโนะอุระ”
โฮอิจิเริ่มเล่นพิณ พร้อมกับเล่าเรื่องไปด้วย
เสียงบรรเลงเป็นเสียงราวกับเรือที่แล่นฝ่าคลื่น…ลูกธนูฉวัดเฉวียน…เรือแตกโครม…นักรบส่งเสียงร้องต่อสู้…และกระโดดลงทะเล
จนถึงช่วงสุดท้ายของเรื่องเล่า เมื่อจักรพรรดิหนุ่มอันโตกุผู้เยาว์วัย จมลงไปในทะเล ตอนจบที่แสนเศร้า ทำให้ขุนนางในห้องโถงใหญ่ พากันหลั่งน้ำตา
ขุนนางประทับใจมาก และขอให้โฮอิจิมาบรรเลงพิณที่นี่ทุกวัน เป็นเวลา 7 คืน
วันต่อๆ มา โฮอิจิก็มาบรรเลงพิณที่คฤหาสน์ โดยไม่ได้บอกใครที่วัด แต่ยิ่งเขามาบรรเลงพิณ เขาก็ยิ่งรู้สึกอ่อนแรงลงเรื่อยๆ เจ้าอาวาสสังเกตเห็นว่า โฮอิจิดูอ่อนแอลงเรื่อยๆ ตั้งแต่เริ่มออกไปข้างนอกตอนกลางคืนทุกคืน จึงส่งเด็กวัดให้แอบตามไปดู
เด็กวัดตามโฮอิจิไปกลางดึก และพบว่า โฮอิจิไปนั่งอยู่กลางสุสานของวัด ระหว่างบรรเลงพิณ ก็มีดวงเปลวไฟของวิญญาณปีศาจส่องแสงกะพริบ เมื่อเห็นดังนั้นจึงรีบเข้าไปหยุดโฮอิจิ และพากลับเข้าวัด
คืนที่ปีศาจมาเอาชีวิต
เจ้าอาวาสรู้ได้ทันทีว่า โฮอิจิถูกวิญญาณปีศาจครอบงำ และต่อไปวิญญาณก็จะมาเอาชีวิต
แต่ในคืนต่อมา เจ้าอาวาสต้องออกไปงานพิธี จึงจะช่วยโฮอิจิ โดยการ “เขียนพระสูตรไว้ทั่วร่างกาย” เพื่อให้วิญญาณปีศาจมองไม่เห็น พระในวัดช่วยกันเขียนพระสูตรทั่วทั้งร่างกายของโฮอิจิ
โดยกำชับโฮอิจิว่า เมื่อวิญญาณปีศาจมาทัก ห้ามส่งเสียงใดๆ ไม่งั้นพลังของพระสูตรจะหายไป หากวิญญาณไม่เห็น จนกระทั่งยอมแพ้และกลับไป การครอบงำก็จะถูกตัดขาด
เมื่อค่ำคืนมาถึง โฮอิจิก็ได้ยินเสียงชุดเกราะ
“โฮอิจิ ข้ามารับเจ้าแล้ว โปรดออกมา”
แต่วิญญาณปีศาจก็ไม่พบโฮอิจิ และเดินตามหาไปทั่ว ขณะที่โฮอิจิได้ยินเสียงชุดเกราะอยู่รอบๆ ตัวเขา
ในที่สุด วิญญาณปีศาจก็พูดขึ้นว่า
“ตรงนี้มีแค่พิณ กับ หู หรอเนี่ย แต่ก็ช่วยไม่ได้ เอาหูกลับไปเป็นหลักฐานว่ามาแล้วละกัน”
วิญญาณปีศาจ เห็นเพียง “หู” ของโฮอิจิ เพราะพระในวัดเขียนพระสูตรให้ทั่วร่าง แต่ลืมเขียนที่บริเวณใบหู
โฮอิจิรู้สึกเจ็บปวดร้อนผ่าวที่ใบหู วิญญาณปีศาจได้ตัดหูทั้ง 2 ข้างของโฮอิจิไป แต่โฮอิจิก็ยังไม่ลืมว่า “ห้ามส่งเสียงใดๆ” เขากัดฟันอดทน จนกระทั่งเสียงชุดเกราะห่างไกลออกไป
โฮอิจิ ไร้หู
วิญญาณปีศาจไม่ปรากฏมาอีก และบาดแผลที่หูของโฮอิจิก็ได้รับการรักษาและหายดีในที่สุด เขากลายเป็น “โฮอิจิ ไร้หู” แต่ยังคงบรรเลงพิณต่อไป (สาเหตุที่พระในวัดลืมเขียนพระสูตรที่ใบหู บ้างก็ว่าเป็นพระอายุน้อยมาช่วยๆ กัน จึงไม่รอบคอบ แต่บ้างก็ว่ามีพระที่อิจฉาโฮอิจิที่บรรเลงพิณได้ไพเราะ)
“โฮอิจิ ไร้หู” กลายเป็นตำนานบอกต่อมาจนถึงปัจจุบัน นอกจากเรื่องน่าเศร้าของโฮอิจิ ชายตาบอดที่ต้องถูกตัดหูไป ตำนานนี้ยังสื่อถึงความแค้นและความเศร้าของตระกูลไทระอีกด้วย
ตำแหน่งของวัดอามิดาจิ ที่มีตำนานของ “โฮอิจิ ไร้หู” ปัจจุบันกลายเป็น “ศาลเจ้าอาคามะ จิงกู” เมืองชิโมโนเซกิ จ.ยามากุจิ ซึ่งมีรูปแกะสลักของ “โฮอิจิ ไร้หู” ตั้งอยู่มาจนถึงปัจจุบัน
เรื่องแนะนำ :
– วิญญาณแค้นจากทะเล “ฮิอิมิซามะ” ห้ามมองทะเลเด็ดขาด
– ศาลเจ้านางเงือก บนเกาะที่ลึกลับที่สุดในญี่ปุ่น
– “Shichinin Misaki” 7 วิญญาณอาฆาต และตัวตายตัวแทน
– “หมู่บ้านสุงิซาวะ” ตำนานหมู่บ้านที่หายไปจากแผนที่
– เกาะโอชิมะ เกาะร้างที่ศพคนโดดผาถูกซัดมารวมกัน
ที่มาและรูปภาพ :
https://wa-gokoro.jp/traditional-culture/Japanese-ghost-story/793/
“โฮอิจิ ไร้หู” นักบวชตาบอดที่บรรเลงพิณจนปีศาจหลั่งน้ำตา #เรื่องเล่าผีญี่ปุ่น
