นิทาน “มด กับตั๊กแตน” และชีวิตที่ต่างกัน

นิทาน “มด กับตั๊กแตน” และชีวิตที่ต่างกัน

บทความโดย : HaruShine www.marumura.com

ณ ผืนทุ่งหญ้าเขียวขจีกลางฤดูร้อน
ตั๊กแตนขับขานบทเพลงอันไพเราะในยามว่างอย่างสบายใจ

“นี่ ตั๊กแตน ร้องเพลงอีกแล้วเหรอ? ไม่ต้องเตรียมตัวสำหรับฤดูหนาวหรือไง?”
มดตัวหนึ่งจากทั้งฝูงที่กำลังเหงื่อตกเหงื่อแตกกับการช่วยกันขนเสบียงไปกักตุนเพื่อเตรียมรับมือฤดูหนาวอันโหดร้าย ถามขึ้นอย่างไม่พอใจนัก

ตั๊กแตนหยุดบรรเลงเพลง แล้วหัวเราะ

“…เตรียมตัวสำหรับฤดูหนาวเหรอ? ไม่จำเป็นหรอก
อายุขัยของตั๊กแตนมีแค่สองเดือน
เกิดมาในฤดูร้อน แล้วก็ร้องเพลง มีความรัก แล้วก็ตาย แค่นั้น”
“อะไรนะ…แค่สองเดือน? สั้นขนาดนั้นเลยเหรอ?”
มดพูดไม่ออก เท้าที่เคลื่อนไหวอยู่ตลอดเวลาพลันหยุดนิ่ง

“ใช่ เพราะฉะนั้นฉันเลยร้องเพลงตลอดฤดูร้อน ไม่ต้องเก็บสะสมอาหาร
เพราะฤดูหนาวที่นายว่า ไม่มีอยู่ในชีวิตอันสั้นของฉันหรอก
และเพราะชีวิตสั้นแบบนี้ไง ฉันเลยอยากสนุกให้เต็มที่”

“แต่…แบบนั้น มันดูไม่ยุติธรรมเลย
ตั๊กแตนได้เที่ยวเล่น ส่วนมดอย่างพวกฉันต้องทำงานตลอดเวลา…”

ตั๊กแตนส่ายหัวเบาๆ พร้อมรอยยิ้มอบอุ่น

“มันไม่ใช่ความไม่ยุติธรรมหรอก
มดมีชีวิตยืนยาว เลยต้องเตรียมการล่วงหน้า การทำงานจึงมีความหมาย
แต่สำหรับฉัน ชีวิตมันสั้น เลยไม่ต้องเตรียมการอะไร
พูดง่ายๆ ก็ ฉันก็ทำได้แค่ร้องเพลง
ถ้าฉันมีชีวิตยาวเหมือนมด ฉันคงต้องทำงานเหมือนนาย
แต่ฉันไม่มีเวลานั้น…แค่นั้นเอง”

สายลมพัดผ่าน หญ้าในท้องทุ่งพริ้วไหวลู่ลม
ตั๊กแตนที่ดูไร้กังวล หากสังเกตให้ดี ร่างกายของเขาค่อยๆ อ่อนแอลง

“…เข้าใจแล้ว งั้น..ร้องเพลงให้ฟังอีกหน่อยสิ
นี่เป็นฤดูร้อนแรกและสุดท้ายของนายใช่ไหม?”
“ใช่…ขอบใจที่เข้าใจนะ”

มดที่ขยันขันแข็งหยุดงานเป็นครั้งแรก
เขาวางของที่แบกมา แล้วนั่งลงฟังเพลงอันไพเราะจากตั๊กแตนตรงหน้า
ที่อาจเป็นการขับร้องครั้งสุดท้ายของอีกฝ่าย