ไทระ: จากสายเลือดจักรพรรดิ สู่ผู้ครองแผ่นดิน ตอนที่ 3 เปลวเพลิงแห่งสงครามเก็นเปย์

จากตอนที่ผ่านมา เราได้เห็นการก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของอำนาจของตระกูลไทระ ภายใต้การนำของไทระ โนะ คิโยโมริ ซึ่งสามารถควบคุมทั้งราชสำนักและโครงสร้างการปกครองของประเทศได้อย่างที่ไม่เคยมีนักรบคนใดทำได้มาก่อน แต่ในขณะที่ภาพภายนอกดูเหมือนจะมั่นคงและรุ่งเรืองถึงขีดสุดนั้น ภายในกลับเริ่มสะสมแรงต้านที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบๆ และแรงต้านนี้เอง ที่จะกลายเป็นชนวนของสงครามครั้งใหญ่ที่สุดครั้งหนึ่งในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น

ความไม่พอใจต่ออำนาจของตระกูลไทระไม่ได้เกิดขึ้นจากกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งเพียงฝ่ายเดียว หากแต่กระจายอยู่ในหลายระดับ ทั้งในหมู่ขุนนางที่รู้สึกว่าถูกลดบทบาท นักรบในภูมิภาคที่ไม่พอใจกับการผูกขาดอำนาจ และแม้แต่ในราชวงศ์เองที่เริ่มรู้สึกถึงแรงกดดันจากการที่ตระกูลไทระมีอิทธิพลมากเกินไป เมื่ออำนาจถูกรวมศูนย์อยู่ในมือของคนกลุ่มเดียว ความสมดุลที่เคยมีอยู่ก็เริ่มสั่นคลอน และเมื่อความสมดุลหายไป ความขัดแย้งก็ย่อมเกิดขึ้นตามมาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

เหตุการณ์ที่ถือเป็นจุดเริ่มต้นของการปะทุอย่างชัดเจนเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1180 เมื่อเจ้าชายโมจิฮิโตะได้ออกประกาศเรียกร้องให้ล้มล้างตระกูลไทระ พร้อมทั้งส่งสารไปยังกลุ่มนักรบต่างๆ ให้ลุกขึ้นต่อต้าน โดยเฉพาะตระกูลมินาโมโตะ ซึ่งแม้จะเคยพ่ายแพ้มาก่อน แต่ก็ยังคงมีสายเลือดและเครือข่ายของนักรบหลงเหลืออยู่ในหลายพื้นที่ การเคลื่อนไหวครั้งนี้จึงไม่ใช่เพียงการก่อกบฏธรรมดา หากแต่เป็นการจุดประกายให้ไฟแห่งสงครามลุกลามไปทั่วประเทศ

หนึ่งในบุคคลสำคัญที่ตอบรับการเรียกร้องครั้งนี้ก็คือ มินาโมโตะ โนะ โยริโทโมะ ซึ่งในเวลานั้นยังคงอยู่ในสถานะของผู้พ่ายแพ้จากเหตุการณ์ในอดีต แต่ด้วยสถานการณ์ที่เปลี่ยนไป เขากลับมองเห็นโอกาสในการฟื้นตัว และเริ่มรวบรวมกำลังจากนักรบในภูมิภาคคันโตอย่างค่อยเป็นค่อยไป แม้ในช่วงแรกจะยังไม่แข็งแกร่งพอที่จะเผชิญหน้ากับตระกูลไทระโดยตรง แต่การสร้างฐานอำนาจในพื้นที่ของตนเอง ก็เป็นก้าวสำคัญที่ทำให้เขากลายเป็นศูนย์กลางของฝ่ายต่อต้านในเวลาต่อมา

สงครามที่เกิดขึ้นในช่วงนี้ ซึ่งต่อมาถูกเรียกว่า “สงครามเก็นเปย์” ไม่ได้เป็นการต่อสู้ที่จบลงในศึกเดียว หากแต่เป็นสงครามยืดเยื้อที่กินเวลาหลายปี และกระจายตัวไปในหลายพื้นที่ของประเทศ ในช่วงแรก ฝ่ายไทระยังคงมีความได้เปรียบอย่างชัดเจน ทั้งในด้านกำลังพล ทรัพยากร และอำนาจจากราชสำนัก แต่ในขณะเดียวกัน ฝ่ายมินาโมโตะกลับมีข้อได้เปรียบในอีกด้านหนึ่ง นั่นคือการได้รับการสนับสนุนจากนักรบในภูมิภาค ซึ่งค่อยๆ รวมตัวกันเป็นเครือข่ายที่แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ

สงครามเก็นเปย์

จุดเปลี่ยนสำคัญของสงครามเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1181 เมื่อไทระ โนะ คิโยโมริ ถึงแก่กรรม การจากไปของเขาไม่ได้เป็นเพียงการสูญเสียผู้นำ หากแต่เป็นการสูญเสีย “ศูนย์กลางของอำนาจ” ที่เคยควบคุมทุกอย่างเอาไว้ แม้จะมีผู้สืบทอด แต่ก็ไม่มีใครสามารถรักษาความเป็นเอกภาพและความเฉียบขาดในการตัดสินใจได้เทียบเท่า ส่งผลให้การดำเนินการของฝ่ายไทระเริ่มขาดทิศทาง ในขณะที่ฝ่ายตรงข้ามกลับแข็งแกร่งขึ้นอย่างต่อเนื่อง

หลังจากนั้น สถานการณ์ของสงครามก็เริ่มเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน ฝ่ายไทระจากที่เคยเป็นฝ่ายรุก กลับต้องเปลี่ยนมาเป็นฝ่ายตั้งรับ ขณะที่ฝ่ายมินาโมโตะเริ่มขยายอิทธิพลและยึดครองพื้นที่สำคัญได้มากขึ้น โดยเฉพาะการปรากฏตัวของมินาโมโตะ โนะ โยชิสึเนะ ซึ่งมีบทบาทสำคัญในสนามรบด้วยกลยุทธ์ที่เฉียบคมและการเคลื่อนไหวที่รวดเร็ว ทำให้ฝ่ายไทระต้องเผชิญกับความกดดันในหลายแนวรบพร้อมกัน

ในช่วงปลายของสงคราม การต่อสู้ไม่ได้จำกัดอยู่เพียงบนบก หากแต่ขยายไปสู่การรบทางทะเลและการเคลื่อนกำลังในวงกว้าง เมืองสำคัญถูกยึด เส้นทางการคมนาคมถูกตัดขาด และผู้คนจำนวนมากได้รับผลกระทบจากความวุ่นวายที่เกิดขึ้น สงครามเก็นเปย์จึงไม่ได้เป็นเพียงความขัดแย้งระหว่างสองตระกูลอีกต่อไป หากแต่เป็นสงครามที่สั่นคลอนทั้งประเทศ และเปลี่ยนแปลงโครงสร้างของสังคมญี่ปุ่นอย่างลึกซึ้ง

เมื่อมองย้อนกลับไป จะเห็นได้ว่าความขัดแย้งในครั้งนี้ไม่ได้เกิดขึ้นอย่างฉับพลัน หากแต่เป็นผลสะสมจากหลายปัจจัยที่ก่อตัวขึ้นตั้งแต่ช่วงที่ตระกูลไทระขึ้นสู่อำนาจ การรวมศูนย์อำนาจที่มากเกินไป การสร้างศัตรูในหลายฝ่าย และการเปลี่ยนแปลงของโครงสร้างสังคม ล้วนเป็นองค์ประกอบที่นำไปสู่การปะทุของสงคราม และเมื่อสงครามเริ่มต้นขึ้นแล้ว ก็ไม่มีฝ่ายใดสามารถควบคุมทิศทางได้อย่างสมบูรณ์อีกต่อไป

ดังนั้น สงครามเก็นเปย์จึงไม่ใช่เพียงบทต่อเนื่องของการแย่งชิงอำนาจ หากแต่เป็นจุดเปลี่ยนสำคัญที่ทำให้ญี่ปุ่นก้าวออกจากยุคของราชสำนัก ไปสู่ยุคของนักรบอย่างเต็มตัว และในขณะเดียวกัน ก็เป็นเวทีที่กำหนดชะตากรรมของตระกูลไทระ ซึ่งจากผู้ที่เคยอยู่บนจุดสูงสุด กำลังจะต้องเผชิญหน้ากับบทสรุปที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ในไม่ช้า

เกร็ดน่ารู้ท้ายบทความ

• สงครามเก็นเปย์เกิดขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1180–1185 และเป็นสงครามสำคัญในช่วงปลายยุคเฮอัน
• เจ้าชายโมจิฮิโตะเป็นผู้จุดประกายการต่อต้านตระกูลไทระ
• มินาโมโตะ โนะ โยริโทโมะ เป็นผู้นำหลักของฝ่ายมินาโมโตะในการสร้างฐานอำนาจ
• การเสียชีวิตของไทระ โนะ คิโยโมริ เป็นจุดเปลี่ยนสำคัญที่ทำให้สถานการณ์ของสงครามพลิกผัน

เรื่องแนะนำ :
– ไทระ: จากสายเลือดจักรพรรดิ สู่ผู้ครองแผ่นดิน ตอนที่ 2 ไทระ โนะ คิโยโมริ และการก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของอำนาจ
– ไทระ: จากสายเลือดจักรพรรดิ สู่ผู้ครองแผ่นดิน ตอนที่ 1 จุดกำเนิดของตระกูลนักรบที่ไม่ธรรมดา
– Sanada แห่งชินาโนะ จากปราสาทอุเอดะสู่สมรภูมิโอซาก้า : ตอนที่ 8 มรดกแห่งซานาดะ – ความหมายทางประวัติศาสตร์ของตระกูล
– Sanada แห่งชินาโนะ จากปราสาทอุเอดะสู่สมรภูมิโอซาก้า : ตอนที่ 7 ซานาดะในตำนาน – เมื่อประวัติศาสตร์กลายเป็นวีรกรรม
– Sanada แห่งชินาโนะ จากปราสาทอุเอดะสู่สมรภูมิโอซาก้า : ตอนที่ 6 โนบูยูกิกับการอยู่รอด – ซานาดะในยุคเอโดะ

ขอบคุณรูปภาพ :
https://www.artic.edu/artworks/46990/

#ไทระ: จากสายเลือดจักรพรรดิ สู่ผู้ครองแผ่นดิน ตอนที่ 3 เปลวเพลิงแห่งสงครามเก็นเปย์ #taira

ปฐมโชกุนแห่งตะวันออก ตอนที่ 7 : มรดกทางการเมืองและวัฒนธรรมของมินาโมโตะ

เมื่อเสียงดาบจากสงครามเก็มเปย์เงียบหายไป และระบอบบาคุฟุที่มินาโมโตะสร้างขึ้นมั่นคงอยู่ในคามาคุระ ญี่ปุ่นก็เริ่มเข้าสู่ยุคใหม่  ยุคที่แนวคิด “ซามูไร” กลายเป็นแก่นของสังคม และอิทธิพลของตระกูลมินาโมโตะแผ่ซึมอยู่ในทุกอณูของประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น

รากทางการเมืองของญี่ปุ่นยุคใหม่

ก่อนมินาโมโตะ โยริโตโมะ (源頼朝, Minamoto no Yoritomo) จะก่อตั้งรัฐบาลคามาคุระ ญี่ปุ่นอยู่ภายใต้การปกครองของราชสำนักเกียวโตที่ขุนนางตระกูลฟูจิวาระ (藤原氏, Fujiwara) ครอบงำมานานหลายศตวรรษ อำนาจของจักรพรรดิในทางปฏิบัติแทบไม่เหลือ ขณะที่หัวเมืองต่าง ๆ อยู่ห่างไกลจากการควบคุมโดยส่วนกลาง

มินาโมโตะ โยริโตโมะ (源頼朝, Minamoto no Yoritomo)

โยริโตโมะเปลี่ยนแปลงสิ่งนี้อย่างสิ้นเชิง เขาสถาปนา “รัฐบาลนักรบ” หรือ บาคุฟุ (幕府, Bakufu) ที่มีศูนย์กลางอยู่ในคามาคุระ (鎌倉, Kamakura) โดยไม่ล้มราชสำนัก แต่สร้างระบบคู่ขนานขึ้นมาแทน กล่าวคือ  จักรพรรดิยังคงอยู่ในเกียวโตเพื่อรักษาเกียรติและพิธีการ ขณะที่โชกุนเป็นผู้ถืออำนาจในการบริหารและการทหาร

รูปแบบนี้กลายเป็นต้นแบบของการปกครองญี่ปุ่นอีกกว่า 700 ปี จนถึงการปฏิรูปเมจิ (明治維新, Meiji Restoration) ในปี ค.ศ. 1868 ซึ่งยุติระบอบโชกุนไปอย่างถาวร

แนวคิดซามูไรและความเปลี่ยนแปลงของสังคม

ในยุคคามาคุระ ความคิดของชนชั้นซามูไรเริ่มหยั่งรากลึกลงในจิตใจของผู้คน คำว่า “บุชิโด” (武士道, Bushidō) หรือ “วิถีแห่งนักรบ” แม้ยังไม่ปรากฏเป็นคำชัดเจนในสมัยนั้น แต่จิตวิญญาณของมันได้เริ่มก่อตัวขึ้น ความจงรักภักดี ความกล้าหาญ และการรักษาเกียรติยศสำคัญยิ่งกว่าชีวิต

ซามูไรในยุคมินาโมโตะไม่ได้เป็นเพียงนักรบ แต่เป็นชนชั้นใหม่ที่มีบทบาทในการปกครอง โครงสร้างสังคมเริ่มปรับตัวให้เหมาะกับระบบศักดินาแบบนักรบ มีการมอบที่ดินตอบแทนความภักดี และการบริหารเมืองโดยกลุ่มซามูไรกลายเป็นเรื่องปกติ

ศิลปะ วรรณกรรม และความทรงจำ

แม้ว่าตระกูลมินาโมโตะจะสิ้นสายโดยเร็วหลังการเสียชีวิตของโยริโตโมะ แต่วีรกรรมของพวกเขากลับกลายเป็นวัตถุดิบชั้นเยี่ยมของศิลปะและวรรณกรรมญี่ปุ่นในยุคต่อมา

มหากาพย์ “เฮอิเกะโมะนอกาตาริ” (平家物語, The Tale of the Heike) ที่บันทึกสงครามระหว่างมินาโมโตะกับไทระ ไม่ได้เป็นเพียงบันทึกประวัติศาสตร์ หากแต่เป็นบทกวีแห่งการเปลี่ยนแปลงของโชคชะตา ความรุ่งเรืองและความสูญสลายของมนุษย์ ภายในเรื่องนั้น มินาโมโตะถูกยกให้เป็นตัวแทนของ “ธรรมะ” ที่ลุกขึ้นต่อสู้กับ “อำนาจ” ของตระกูลไทระ ซึ่งสะท้อนแนวคิดเรื่องความไม่เที่ยง (มุโจ, 無常) ของพุทธศาสนา

นอกจากนี้ เรื่องราวของ โยชิซึเนะ (義経, Yoshitsune) ยังกลายเป็นตำนานซ้ำแล้วซ้ำเล่าในละครโนห์ คาบุกิ และศิลปะอุคิโยะเอะในยุคเอโดะ (江戸時代, Edo Period) เขากลายเป็นสัญลักษณ์ของวีรบุรุษผู้กล้าหาญและโศกนาฏกรรมของความจงรักภักดีที่ถูกหักหลัง

ร่องรอยของมินาโมโตะในญี่ปุ่นยุคต่อมา

แม้รัฐบาลคามาคุระจะถูกแทนที่ในภายหลังโดยตระกูลอาชิคางะ (足利氏, Ashikaga) และต่อมาคือโตกุกาวะ (徳川氏, Tokugawa) แต่ทั้งสองตระกูลก็อ้างเชื้อสายจาก “สายเซย์วะเก็นจิ” (清和源氏, Seiwa Genji) ซึ่งเป็นสายเดียวกับมินาโมโตะ

นี่สะท้อนให้เห็นว่า “ชื่อมินาโมโตะ” กลายเป็นสัญลักษณ์ของความชอบธรรมทางการเมืองในญี่ปุ่น ใครที่อ้างเชื้อสายจากมินาโมโตะ ย่อมได้รับการยอมรับว่าเป็นผู้สืบทอดจิตวิญญาณของซามูไรและโชกุน

มรดกที่ไม่เสื่อมคลาย

แม้เวลาจะผ่านมานับศตวรรษ ชื่อของมินาโมโตะยังคงปรากฏอยู่ในพิธีกรรม วรรณกรรม และจิตใจของชาวญี่ปุ่น ปรัชญาเรื่อง “เกียรติยศเหนือชีวิต” และ “ความภักดีต่อหน้าที่” ที่เกิดขึ้นในยุคคามาคุระ ยังคงสะท้อนอยู่ในสังคมญี่ปุ่นยุคใหม่ ไม่ว่าจะในวัฒนธรรมการทำงาน หรือทัศนคติเรื่องความรับผิดชอบส่วนบุคคล

หากจะกล่าวให้ชัด มินาโมโตะไม่ได้เพียงสร้างรัฐบาล หากแต่ได้สร้าง “วิญญาณของญี่ปุ่น” ไว้ในประวัติศาสตร์ตลอดกาล

เกร็ดความรู้ท้ายบทความ

• บุชิโด (Bushidō): แม้คำนี้จะถูกบัญญัติอย่างชัดเจนในยุคเอโดะ แต่แนวคิดหลักเริ่มก่อตัวตั้งแต่สมัยมินาโมโตะ โดยเน้นคุณธรรมของนักรบ เช่น ความซื่อสัตย์ ความกล้าหาญ และความมีเกียรติ
• เฮอิเกะโมะนอกาตาริ (Heike Monogatari): วรรณกรรมที่มีอิทธิพลสูงสุดเรื่องหนึ่งของญี่ปุ่น ถ่ายทอดผ่านการขับร้องโดยนักบวชตาบอด เรียกว่า บิวะโฮชิ (琵琶法師)
• เซย์วะเก็นจิ (Seiwa Genji): สายสกุลย่อยของมินาโมโตะที่ให้กำเนิดทั้งตระกูลอาชิคางะและโตกุกาวะ ซึ่งปกครองญี่ปุ่นต่อเนื่องนานกว่า 700 ปี

เรื่องแนะนำ :
– ปฐมโชกุนแห่งตะวันออก ตอนที่ 6 : ความเสื่อมถอยของตระกูลมินาโมโตะ – เมื่ออำนาจเปลี่ยนมือ
– ปฐมโชกุนแห่งตะวันออก ตอนที่ 4 : การก่อตั้งรัฐบาลคามาคุระบาคุฟุ – กำเนิดระบอบโชกุน
– ปฐมโชกุนแห่งตะวันออก ตอนที่ 3 : สงครามเก็มเปย์ – ศึกชี้ชะตาแห่งญี่ปุ่น
– ปฐมโชกุนแห่งตะวันออก ตอนที่ 2 : มินาโมโตะกับการต่อสู้กับตระกูลไทระ
– ปฐมโชกุนแห่งตะวันออก ตอนที่ 1 : กำเนิดตระกูลมินาโมโตะ

ขอบคุณรูปภาพ :
https://jref.com/articles/minamoto-no-yoriie-1182-1204.820/

ปฐมโชกุนแห่งตะวันออก ตอนที่ 7 : มรดกทางการเมืองและวัฒนธรรมของมินาโมโตะ #minamoto

ปฐมโชกุนแห่งตะวันออก ตอนที่ 4 : การก่อตั้งรัฐบาลคามาคุระบาคุฟุ – กำเนิดระบอบโชกุน

หลังจากชัยชนะในสงครามเก็มเปย์เมื่อปี ค.ศ. 1185 เสียงดาบและเกราะเหล็กเริ่มเงียบลง แต่สิ่งที่เกิดขึ้นต่อจากนั้นกลับเป็นการสถาปนาระเบียบใหม่ในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น… ระเบียบที่ไม่ได้เกิดจากขุนนางในเกียวโต หากแต่มาจากชายผู้ถือดาบในคามาคุระทางตะวันออก นามว่า มินาโมโตะ โนะ โยริโตโมะ (源頼朝, Minamoto no Yoritomo)

สงครามได้ทำให้ญี่ปุ่นตระหนักว่าความมั่นคงของประเทศไม่ได้ขึ้นอยู่กับพิธีการในราชสำนักอีกต่อไป แต่ขึ้นอยู่กับผู้ที่มีพลังในการปกครอง “นักรบ” ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นเพียงผู้รับใช้ของขุนนาง บัดนี้ได้ก้าวขึ้นมาเป็นผู้กำหนดชะตาของแผ่นดิน
จากนักรบสู่ผู้นำ

หลังสงครามสิ้นสุด โยริโตโมะไม่ได้เร่งกลับไปสู่เกียวโต หากแต่สร้างฐานอำนาจของตนในคามาคุระ (鎌倉, Kamakura) เมืองชายฝั่งที่อยู่ห่างไกลจากราชสำนัก การเลือกที่นั่นไม่ใช่เรื่องบังเอิญ… คามาคุระอยู่กลางภูเขา มีอ่าวป้องกันด้านหน้า เป็นทั้งป้อมปราการธรรมชาติและสัญลักษณ์แห่งอำนาจใหม่ของภูมิภาคตะวันออก

โยริโตโมะเริ่มจัดระบบปกครองที่ต่างไปจากรูปแบบเดิมอย่างสิ้นเชิง เขาจัดตั้งหน่วยงานเพื่อควบคุมแว่นแคว้นที่อยู่ภายใต้การดูแลของนักรบที่เขาไว้วางใจ มีการแต่งตั้ง โชเง็น (守護, Shugo) เพื่อควบคุมหัวเมือง และ จิโต (地頭, Jitō) เพื่อเก็บภาษีและดูแลที่ดิน ทั้งหมดนี้อยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของคามาคุระโดยตรง

นี่คือการเริ่มต้นของสิ่งที่เรียกว่า “บาคุฟุ” (幕府, Bakufu) หรือ “รัฐบาลทหาร” ซึ่งต่างจากระบบขุนนางของเกียวโตโดยสิ้นเชิง
ความสัมพันธ์ระหว่างโชกุนกับจักรพรรดิ

แม้โยริโตโมะจะมีอำนาจในทางปฏิบัติ แต่เขายังคงแสดงความเคารพต่อราชสำนักเกียวโตอย่างระมัดระวัง เพื่อไม่ให้ถูกมองว่าเป็นการแย่งอำนาจ เขาส่งสาส์นแสดงความภักดีต่อจักรพรรดิ โกะ-ชิราคาวะ (後白河天皇, Emperor Go-Shirakawa) และขอให้ราชสำนักแต่งตั้งให้เขาเป็น “ผู้นำสูงสุดของนักรบทั่วประเทศ”

ในที่สุด ในปี ค.ศ. 1192 ราชสำนักได้แต่งตั้งโยริโตโมะเป็น “เซอิ ไทโชกุน” (征夷大将軍, Seii Taishōgun) หรือที่รู้จักกันทั่วไปว่า “โชกุน” … ตำแหน่งที่เคยมีอยู่ในประวัติศาสตร์แต่ไม่เคยมีใครใช้เพื่อปกครองประเทศจริง ๆ จนกระทั่งโยริโตโมะได้ฟื้นฟูให้กลับมามีความหมายอีกครั้ง

นับแต่นั้นเป็นต้นมา “โชกุน” จึงกลายเป็นผู้มีอำนาจสูงสุดในญี่ปุ่นในทางปกครอง ขณะที่จักรพรรดิยังคงดำรงอยู่ในฐานะสัญลักษณ์แห่งความศักดิ์สิทธิ์

โครงสร้างของรัฐบาลคามาคุระ

รัฐบาลคามาคุระบาคุฟุของโยริโตโมะมีการบริหารอย่างเป็นระบบ มีสามหน่วยหลักคือ

1. มังโดโคโระ (政所, Mandokoro) หน่วยงานบริหารกิจการทั่วไป
2. ซามุไรโดโคโระ (侍所, Samurai-dokoro) หน่วยควบคุมซามูไรและความสงบภายใน
3. มงโจโช (問注所, Monchūjo) หน่วยพิจารณาคดีความและข้อพิพาทเกี่ยวกับที่ดิน

โครงสร้างเหล่านี้ทำให้ระบบการปกครองของโยริโตโมะมีความมั่นคง และสามารถควบคุมเหล่านักรบในแว่นแคว้นต่าง ๆ ได้อย่างมีประสิทธิภาพ

ความแตกแยกในเงาแห่งอำนาจ

แต่ในขณะที่โยริโตโมะสถาปนาอำนาจของตน ความขัดแยกภายในตระกูลก็เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างเงียบ ๆ โดยเฉพาะกับน้องชายของเขา มินาโมโตะ โนะ โยชิซึเนะ (源義経, Minamoto no Yoshitsune) ผู้ซึ่งสร้างชื่อจากชัยชนะในสงครามเก็มเปย์ โยริโตโมะกลับเริ่มหวาดระแวงว่าน้องชายจะกลายเป็นภัยต่ออำนาจของตน

เมื่อโยชิซึเนะกลับจากการศึก เขาไม่ได้รับการต้อนรับอย่างที่ควรจะเป็น แต่กลับถูกตั้งข้อกล่าวหาเรื่องการทรยศและถูกตามล่า ในที่สุด วีรบุรุษแห่งสงครามผู้ยิ่งใหญ่ต้องจบชีวิตลงด้วยการคว้านท้องตายที่โอชู (奥州, Ōshū) ในปี ค.ศ. 1189 เป็นจุดเริ่มต้นของความมืดที่แผ่คลุมตระกูลมินาโมโตะในเวลาต่อมา

แม้โยริโตโมะจะกลายเป็นผู้มีอำนาจสูงสุดในญี่ปุ่น แต่ความโดดเดี่ยวและความระแวงก็เริ่มกัดกินหัวใจของ “ปฐมโชกุนแห่งตะวันออก” อย่างช้า ๆ

ปฐมโชกุนและมรดกที่เหลืออยู่

มินาโมโตะ โนะ โยริโตโมะ ปกครองญี่ปุ่นในฐานะโชกุนจนถึงปี ค.ศ. 1199 เมื่อเขาเสียชีวิต รัฐบาลคามาคุระบาคุฟุยังคงดำรงอยู่ต่อภายใต้การบริหารของตระกูลโฮโจ (北条氏, Hōjō) ซึ่งเป็นญาติฝ่ายภรรยา โฮโจ มะซะโกะ (北条政子, Hōjō Masako) ภรรยาของโยริโตโมะ ได้รับการขนานนามว่า “แม่แห่งโชกุน” และกลายเป็นสตรีผู้ทรงอิทธิพลที่สุดคนหนึ่งในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น

มินาโมโตะ โนะ โยริโตโมะ (源頼朝, Minamoto no Yoritomo)

ถึงแม้ตระกูลมินาโมโตะจะสิ้นสายโชกุนไปอย่างรวดเร็วหลังโยริโตโมะ แต่ระบบที่เขาสร้างไว้ — ระบบของนักรบผู้ปกครอง — ได้กลายเป็นรากฐานของญี่ปุ่นนานกว่า 600 ปี จนกระทั่งสิ้นสุดลงในยุคเมจิ

เกร็ดความรู้ท้ายบทความ

• บาคุฟุ (Bakufu) หมายถึง “ค่ายทหาร” เดิมเป็นคำเรียกกองบัญชาการชั่วคราวของกองทัพ แต่โยริโตโมะนำมาใช้เป็นสัญลักษณ์ของรัฐบาลถาวรที่ปกครองโดยนักรบ
• คามาคุระ (Kamakura) ถูกเลือกเป็นเมืองหลวงใหม่ของรัฐบาลทหารเพราะอยู่ไกลจากอิทธิพลของราชสำนักและมีภูมิประเทศป้องกันศัตรูได้ดี
• โชกุน (Shōgun) เดิมหมายถึง “แม่ทัพใหญ่ผู้ปราบป่าเถื่อน” แต่ในยุคของโยริโตโมะ คำนี้กลายเป็นตำแหน่งทางการเมืองที่ทรงอำนาจสูงสุดในญี่ปุ่น

เรื่องแนะนำ :
– ปฐมโชกุนแห่งตะวันออก ตอนที่ 3 : สงครามเก็มเปย์ – ศึกชี้ชะตาแห่งญี่ปุ่น
– ปฐมโชกุนแห่งตะวันออก ตอนที่ 2 : มินาโมโตะกับการต่อสู้กับตระกูลไทระ
– ปฐมโชกุนแห่งตะวันออก ตอนที่ 1 : กำเนิดตระกูลมินาโมโตะ
– “ฟูจิวาระ : ตระกูลผู้ครองเงาราชสำนักญี่ปุ่น” ตอนที่ 8 มรดกแห่งฟูจิวาระ ผู้ครองเงาตลอดกาล
– “ฟูจิวาระ : ตระกูลผู้ครองเงาราชสำนักญี่ปุ่น” ตอนที่ 7 จากผู้ครองเงา สู่บทบาทใหม่หลังเวที

ขอบคุณรูปภาพ :
https://www.swordsofnorthshire.com/blogs/theblade/the-story-of-minamoto-yoritomo?

ปฐมโชกุนแห่งตะวันออก ตอนที่ 4 : การก่อตั้งรัฐบาลคามาคุระบาคุฟุ – กำเนิดระบอบโชกุน #minamoto

ซามูไร: กำเนิดซามูไร (侍、さむらい)

คำว่า ซามูไร (samurai) แปลว่า ผู้รับใช้ มีจุดเริ่มต้นจากเหตุการณ์ในปี ค.ศ.646 ภายใต้การปกครองของจักรพรรดิโคโตกุ (孝徳天皇, Kōtoku tennō) พระองค์ต้องการปฏิรูปการปกครองโดยเลียนแบบการปกครองของจีน ซึ่งตอนนั้นตรงกับสมัยราชวงศ์ถัง จึงเกิดการปฏิรูปไทกะ (Taika reforms) ขึ้นมา การปฏิรูปดังกล่าวนี้ทำให้เกิดการจัดสรรที่ดินใหม่ และมีการจัดเก็บภาษีอย่างหนัก จึงเกิดผลกระทบเป็นวงกว้าง

ชาวนาตัวเล็กๆ จำต้องขายที่ดินของตนเองแล้วกลายไปเป็นผู้เช่านาแทน เมื่อเวลาผ่านไป จึงเกิดมีเจ้าของที่ดินรายใหญ่ขึ้นหลายราย และเพื่อปกป้องผลประโยชน์ของตนเอง เจ้าของที่ดินรายใหญ่เหล่านี้จึงมีการว่าจ้างนักรบกองกำลังส่วนตัว เกิดเป็นระบบศักดินาขึ้นมา ใครที่มีอำนาจ ร่ำรวย จะมีที่ดินมาก นี่คือจุดเริ่มต้นของซามูไร โดยซามูไรจะยึดถือการจงรักภักดีต่อนายเป็นสิ่งสำคัญสูงสุด ให้ความสำคัญต่อตนเองและครอบครัวน้อยกว่าเจ้านาย

ภาพจากซีรีย์โชกุน 2024

เมื่อถึงช่วงปี ค.ศ. 900 ยุคเฮอัน (Heian Era) จักรพรรดิอ่อนแอ ค่อยๆสูญเสียอำนาจการปกครองในภาพรวมไป พอปี ค.ศ.1156 จักรพรรดิโทบะ (Emperor Toba) สิ้นพระชนม์ ราชบุตร 2 พระองค์คือ ซูโตกุ (Sutoku) และ โก-ชิราคาวะ (Go-Shirakawa) ของจักรพรรดิโทบะ ต่อสู้กันเพื่อแย่งชิงตำแหน่งจักรพรรดิ เกิดเป็นสงครามกบฏโฮเกน (Hogen Rebellion) อำนาจของจักรพรรดิจึงเสื่อมลงไปอีก ต่อมาในปี ค.ศ. 1160 ตระกูลมินาโมโตะ (Minamoto) และตระกูลไทระ (Taira) ต่อสู้แย่งชิงอำนาจกันเกิดเป็นสงครามกบฏเฮจิ (Heiji Rebellion) ตระกูลไทระเป็นฝ่ายชนะ ขับไล่ตระกูลมินาโมโตะ ออกไปจากเมืองหลวง แล้วจัดตั้งรัฐบาลชุดแรกที่บริหารโดยซามูไร
*ณ จุดนี้ นักวิชาการมีความเห็นแตกต่างกันไป บางพวกถือว่าเป็นการปกครองระบบโชกุนแล้ว บางพวกไม่เห็นด้วย

ในระหว่างช่วงปี ค.ศ. 1180 ถึง 1185 เกิดสงครามเกนเป (Genpei War) ขึ้น ตระกูลมินาโมโตะ รวบรวมกองทัพกลับมาสู้กับตระกูลไทระอีกครั้ง ครั้งนี้ตระกูลมินาโมโตะเป็นฝ่ายชนะ มินาโมโตะ โนะ โยริโทโมะ (Minamoto no Yoritomo) ได้จัดตั้งรัฐบาลโชกุนขึ้น ทำให้จักรพรรดิกลายเป็นตำแหน่งทางพิธีการลอยๆเท่านั้น ไม่มีอำนาจที่แท้จริงใดๆในการปกครอง เรียกสมัยนี้ว่า คามาคุระ (Kamakura Shogunate) ระบบโชกุนคามาคุระ ครองอำนาจอยู่จนถึงปี ค.ศ. 1333 จึงสิ้นอำนาจไป

มินาโมโตะ โนะ โยริโทโมะ (Minamoto no Yoritomo) โชกุนคนแรก (ค.ศ. 1192–1199) ของรัฐบาลโชกุนคามาคุระ (Kamakura shogunate)

เรื่องแนะนำ :
– เพลงญี่ปุ่น: ซูบารุ (Subaru, 昴-すばる)
– ซามูไรกับทรงผมชอนมาเกะ (chonmage, 丁髷)
– ดาบญี่ปุ่น: เทพดาบคนสุดท้าย ชิบะ ชูซากุ ไทระ โนะ นาริมาสะ (Chiba Shūsaku Taira no Narimasa, 千葉 周作 成政)
– ดาบญี่ปุ่น: ทำไมซามูไรต้องพกดาบ 2 เล่ม
– ดาบญี่ปุ่น: การเดินทางฝึกวิชาของผู้ฝึกยุทธ มูชะ ชูเกียว (Musha shugyō, 武者修行)

ที่มาและรูปภาพ:
– https://www.thoughtco.com/samurai-history-195813#
– https://www.pbs.org/wgbh/nova/samurai/hist-nf.html
– https://en.wikipedia.org/wiki/Minamoto_no_Yoritomo

#ซามูไร: กำเนิดซามูไร (侍、さむらい)

ข้าชื่อ โยะริโตะโมะ โชกุนผู้บัญชาการสูงสุด

ข้าชื่อ มินาโมะโตะ โนะ โยะริโตะโมะ โชกุนสูงสุดของรัฐบาลคามาคุระบะคุฟุ (鎌倉幕府)

แต่ขึ้นชื่อว่า โชกุนสูงสุด วันตายของข้าก็มาเยือน แม้นว่าทุกวันนี้ไม่มีใครรู้ว่าข้าตายอย่างไร

ณ ที่แห่งนี้คือสวรรค์หรือนรก ข้าเองไม่อาจทราบได้ แต่ถ้าเป็นนรกข้าจักต้องเจอ โยะชิซึเนะ (義経) น้องชายคนทรยศของข้า

พ่อของข้าชื่อว่า มินะโมะโตะ โนะ โยะชิโตะโมะ (源義朝) เขาถูกศัตรูของข้า ไทระ โนะ คิโยะโมะริ (平清盛) ฆ่าทิ้ง

แต่ก็ต้องถือว่าคิโยะโมะริ มีบุญคุณกับข้ามากที่ไว้ชีวิตข้า หรือพูดอีกอย่างหนึ่งว่าพลาดเอามากๆ

แต่การที่ข้าต้องระเห็จเร่ร่อนไป แล้วก็มาอยู่กับตระกูลโฮโจ (北条)

แต่ตระกูลไทระเอย ด้วยความทะเยอทะยานของพวกเจ้า จนราชสำนักทนไม่ไหวจึงได้ป่าวประกาศขอให้ ตระกูลมินาโมะโตะต้องมาจัดการพวกเจ้า ข้าก็ได้น้องชายอย่างโยะชิซึเนะกับโยะริโนะริ (範頼) มาช่วย

แต่เมื่อสิ้นสุดสงครามเก็มเป โยะชิซึเนะมันกลับถือดีรับตำแหน่งจากราชสำนัก ไม่ขออนุญาตข้าที่เป็นหัวหน้ามัน ข้ารู้สึกเกรงกลัวว่ามันจะมีอำนาจเหนือข้าสักวันหนึ่ง

ต่อให้เป็นน้องชายแท้ๆ ของข้า ข้าก็ไม่อาจไว้ชีวิตได้

ด้วยอิทธิพลการเมืองของข้า ข้าสามารถบีบบังคับราชสำนักให้ออกคำสั่งกำจัดโยะชิซึเนะได้

ไอ้พวกฟุจิวาระที่ให้ที่คุ้มหัวโยะชิซึเนะ เมื่อพ่อของมัน ฮิเดะฮิระตายลง ลูกของมันก็ไม่ได้ถึงครึ่งของพ่อมัน นึกเหรอว่าเอาหัวของโยะชิซึเนะมาแล้วข้าจะยกโทษให้ ข้าเลยยกทัพไปยึดโอชูฮิระอิสุมิ ในตะวันออกเฉียงเหนือมาเป็นของข้า

และเกาะนี่คือดินแดนของข้า อำนาจนี้แผ่ไปไกลถึงเกาะคิวชูเลยด้วยซ้ำ

แม้แต่ราชสำนักอย่าง นักบวชจักรพรรดิ โกะชิระคะวะโฮโอ (後白河法皇) ผู้ชักใยอยู่เบื้องหลังการเมืองยังต้องเกรงต่ออำนาจของข้า

เมื่อโกะชิระคะวะโฮโอ สิ้นอายุขัย ข้าก็สถาปนาตนเองเป็น เซอิไทโชกุน (征夷大将軍) หรือผู้บัญชาการทหารสูงสุด (โชกุนสูงสุด) ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของปกครองทหารที่มีอายุยืนยาวราว 700 ปี

แต่แม้นว่าข้าจะเป็นหนึ่งในแผ่นดิน

ข้าเองยังเกรงกลัวภรรยาหลวงของตนเอง โฮโจ มะซะโกะ (北条政子)

เวลาข้าไปมีภรรยาน้อย นางถึงกับโกรธข้าอาละวาดเอาอย่างมาก (ทั้งที่สมัยก่อนการระบบสามีคนเดียวภรรยาหลายคนเป็นเรื่องปรกติ)

แต่ข้าก็ต้องบอกว่าครอบครัวฝั่งภรรยาก็คอยประคับประคองข้ามาตลอด

สุดท้ายแล้วความตายของข้าเป็นปริศนาในปี 1199

ผู้คนบอกว่า ข้าตายไปเพราะตกม้า บางคนก็บอกว่าวิญญาณของจักรพรรดิอันโตะคุได้ตามมาหลอกหลอนข้า บางก็บอกว่าครอบครัวภรรยาของข้าเป็นคนลอบสังหารข้า

ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน เวลาที่เราตายลงบางทีเราก็ไม่รู้ตัวหรอกว่าเราตายไปยังไง

– จบ –

เรื่องแนะนำ :
– Minamoto no Yoshitsune ตอนที่ 23 : จุดจบของโยะชิซึเนะ
– Minamoto no Yoshitsune ตอนที่ 22 : จดหมายจากโคะชิโกะเอะ
– Minamoto no Yoshitsune ตอนที่ 21 : รอยแตกร้าวระหว่างพี่น้อง
– Minamoto no Yoshitsune ตอนที่ 20 : หลังสงครามที่อ่าวดันโนะอุระ
– Minamoto no Yoshitsune ตอนที่ 19 : สงครามครั้งสุดท้ายกับตระกูลไทระ

#ข้าชื่อ โยะริโตะโมะ โชกุนผู้บัญชาการสูงสุด

Minamoto no Yoshitsune ตอนที่ 11 : ลูกพี่ลูกน้องที่ไม่ญาติดีกับพี่ชาย

จากที่สัปดาห์ที่แล้ว ผมได้เขียนถึงการพบเจอกันระหว่างสองพี่น้องตระกูลมินาโมะโตะ สัปดาห์นี้มาต่อกันอีกนิดนึง

ในปีค.ศ. 1180 มีการประกาศระดมผู้คนเพื่อต่อกร ตระกูลไทระ (平) ซึ่งทำให้โยะชิซึเนะ และพี่ชายต่างมารดา โยะริโตะโมะ ต่างเข้าร่วมกองกำลัง

ผู้ที่ส่งจดหมายระดมพลคนนั้นคือ โมะจิฮิโตะโอ (以仁王:もちひとおう) โมะจิฮิโตะโอ เป็นผู้ที่มีสายเลือดของจักรพรรดิ จดหมายที่โมะจิฮิโตะโอ ส่งนี้ส่งหาคนของตระกูลมินาโมะโตะที่แตกระแหงกระจัดกระจายไปทั่ว

นอกจากโยะริโตะโมะ ที่ได้รับจดหมายนี้แล้วยังมีลูกพี่ลูกน้องของโยะริโตะโมะ ผู้มีนามว่า คิโซะ โยะชินะกะ (木曽義仲:きそよしなか) ก็ได้รับจดหมายนี้เช่นกัน

คิโซะ โยะชินะกะ (ดูรูปประกอบของบทความนี้) มีเชื้อสายของตระกูลมินาโมะโตะ แต่ก็ไม่ได้ใช้นามสกุลมินาโมะโตะ

คิโซะ โยะชินะกะ ถูกเลี้ยงดูเติบโตมาที่แว่นแคว้นชินะโนะคุนิ (信濃国:しなのくに) แต่จริงๆ แล้วเขาเกิดมาที่แว่นแคว้นมุซะชิโนะคุนิ (武蔵国:むさしのくに) ซึ่งปัจจุบันคือแถวๆ โตเกียว

พ่อของคิโซะโยะชินะกะ คือ มินาโมะโตะ โนะ โยะชิคะตะ (源義賢:みなもとのよしかた) ซึ่งเป็นน้องของมินาโมะโตะ โนะ โยะชิโตะโมะ (源義朝:みなもとのよしとも)

ซึ่งก็เป็นพ่อของ มินาโมะโตะ โนะ โยะริโตะโมะ ที่มีชื่อเสียง (源頼朝:みなもとのよりとも)

ลองดูรูปความสัมพันธ์ได้ดังนี้ครับ

ย้อนไปก่อนการปฏิวัติปีโฮเก็น (保元の乱: ค.ศ. 1156)

โยะชิโตะโมะ ได้เข้าโจมตีเข้ายึดครองแว่นแคว้นมุซะชิโนะคุนิ ของน้องชายโยะชิคะตะ

แล้วโยะชิคะตะก็ถูกสังหาร

คิโซะ โยะชินะกะ ตอนที่พ่อของตนถูกสังหาร ยังเป็นเด็กทารกแบเบาะอยู่ ซึ่งอาจถูกโยะชิโตะโมะ ตามไล่ฆ่าได้ คิโซะ โยะชินะกะ จึงถูกนำไปเลี้ยงที่แว่นแคว้นชินะโนะคุนิ

ซึ่งนามสกุล “คิโซะ” นั้นได้มาจากหุบเขาคิโซะทะนิ (木曽谷) ที่อยู่ในแว่นแคว้นชินะโนะคุนิ ที่โยะชินะกะ เติบโตมา

ด้วยเหตุนี้ที่พ่อของคิโซะ โยะชินะกะ (โยะชิคะตะ) ถูกสังหารโดยพ่อของโยะริโตะโมะ (โยะชิโตะโมะ)

ทำให้คิโซะ โยะชินะกะ กับโยะริโตะโมะ ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องญาติดีกัน แม้นทั้งคู่ต้องการจะกำจัดตระกูลไทระเหมือนกัน

ในสัปดาห์หน้าจะมาว่ากันต่อถึงความระหองระแหงกันระหว่าง โยะริโตะโมะ กับ คิโซะ โยะชินะกะ นะครับ

เรื่องแนะนำ :
– Minamoto no Yoshitsune ตอนที่ 10 : การพบกันของสองพี่น้องบนก้อนหิน
– Minamoto no Yoshitsune ตอนที่ 9 เปลี่ยนชื่อเป็นโยะชิซึเนะ
– Minamoto no Yoshitsune ตอนที่ 8 : การต่อสู้บนลานวัดน้ำใส
– Minamoto no Yoshitsune ตอนที่ 7 : เบงเคตรงเนินเคียวมิสุซากะ
– Minamoto no Yoshitsune ตอนที่ 6 การพบกันระหว่างเบงเค และ อุชิวะคะมะรุ

อ้างอิง
– https://ja.wikipedia.org/wiki/源義仲
– https://manareki.com/kurikaratouge

#Minamoto no Yoshitsune ตอนที่ 11 : ลูกพี่ลูกน้องที่ไม่ญาติดีกับพี่ชาย

Minamoto no Yoshitsune : ตอนที่ 10 : การพบกันของสองพี่น้องบนก้อนหิน

เมื่อวันที่ 17 สิงหาคมของปีจิโชที่ 4 (治承4年 ซึ่งตรงกับปี ค.ศ. 1178) มินาโมะโตะ โนะ โยะริโตะโมะ พี่ชายต่างมารดาของโยชิซึเนะ ได้ประกาศรวบรวมกองกำลังทัพที่แคว้นอิสุ (伊豆国)

โยะชิซึเนะขณะที่พำนักอยู่ที่โอชูฮิระอิสุมิ (奥州平泉) เมื่อได้รับทราบข่าวคราวของพี่ชายจึงพาลูกน้องไปสมทบที่แคว้นอิสุ 2 พี่น้องพบเจอกันอีกครั้ง ตรงค่ายทหารริมแม่น้ำคิเซะกะวะ (木瀬川) ซึ่งปัจจุบันตั้งอยู่ที่ จังหวัดชิซูโอกะ ซุนโตกุน ชิมิสุโจ (駿東郡清水町 : Sunto district, Shimizu)

ในศาลเจ้าฮาจิมังจินจะ (八幡神社) มีสถานที่ที่เรียกว่า “หินแห่งการพบหน้ากัน” ซึ่งในภาษาญี่ปุ่นเรียกว่า

対面石

対面 [ไทเมง] มีความหมายว่า “เผชิญหน้ากัน” หรือ “face to face”

石 [เซะคิ] มีความหมายว่า “ก้อนหิน”

จากรูปภาพเราจะเห็นก้อนหินอยู่สองก้อน

ว่ากันว่าโยะชิซึเนะ และ โยะริโตะโมะ ใช้ก้อนหินนั่งแทนที่นั่ง

ทั้งสองคนนั่งบนก้อนหิน พูดคุยปรับทุกข์กัน พูดถึงความพยายามที่จะนำพาตระกูลมินาโมะโตะให้กลับมายิ่งใหญ่อีกครั้งให้ได้

ว่ากันว่าขณะที่คนพี่โยะริโตะโมะ พยายามจะกินลูกพลับ แต่กลับพบว่าพอเคี้ยวลงไปแล้ว ลูกพลับนั้นมีรสขม (渋柿) [หมายเหตุ 渋= ขม, 柿 = ลูกพลับ] จึงทิ้งลูกพลับที่เคี้ยวทิ้งไว้ตรงนั้น สุดท้ายแล้วผลลูกพลับที่ทิ้งลงไปก็งอกเงยเป็นต้นพลับสองต้น

ลูกพลับสองต้นนั้นพันเข้าหากัน (ดูในรูปได้) จนผู้คนต่างขานชื่อต้นพลับเหล่านั้นว่า “เนะจิริคะคิ” (ねじり柿) ที่มีความหมายว่า “ต้นพลับที่พันกัน”

(ติดตามต่อไป)

เรื่องแนะนำ :
– Minamoto no Yoshitsune : ตอนที่ 9 เปลี่ยนชื่อเป็นโยะชิซึเนะ
– Minamoto no Yoshitsune ตอนที่ 8 : การต่อสู้บนลานวัดน้ำใส
– Minamoto no Yoshitsune ตอนที่ 7 : เบงเคตรงเนินเคียวมิสุซากะ
– Minamoto no Yoshitsune ตอนที่ 6 การพบกันระหว่างเบงเค และ อุชิวะคะมะรุ
– Minamoto no Yoshitsune ตอนที่ 5 : เบงเค พระนักรบ

อ้างอิง
– https://densetsu.blog.ss-blog.jp
– https://samuraishobo.com

#Minamoto no Yoshitsune : ตอนที่ 10 : การพบกันของสองพี่น้องบนก้อนหิน

Minamoto no Yoshitsune : ตอนที่ 9 เปลี่ยนชื่อเป็นโยะชิซึเนะ

อุชิวะคะมะรุ ได้หลบหนีจากวัดคุรามะเดระ เมืองเกียวโตะ เพื่อไปอยู่อาศัยกับคนของตระกูลฟุจิวาระรุ่นที่สามเตรียมล้างแค้นโค่นล้มตระกูลไทระ

วันแรกที่ออกเดินทางขณะแวะที่พักที่คะกะมิโนะชุคุ (鏡の宿: ที่พักแห่งกระจก ณ จังหวัดชิกะ ริวโอมะจิ ในปัจจุบัน: 滋賀県竜王町)

เนื่องจากกลัวมีคนจะไล่ติดตามมา อุชิวะคะมะรุจึงสละความเป็นนักบวช
อุชิวะคะมะรุ ได้ทำพิธีเก็มปุคุ (元服) หรือพิธีฉลองการเจริญวัย
ตัดผมหน้าของตนเอง แล้วเปลี่ยนชื่อตนเองเป็น

มินาโมะโตะ คุโระ โยชิซึเนะ
(源九郎義経:みなもとくろうよしつね)

ว่ากันว่าโยะชิซึเนะอาศัยน้ำในบ่อน้ำนี้แทนกระจกในการตัดผมหน้าของตนเอง

บ่อน้ำเก็มปุคุอิเคะ (元服池) หรือบ่อน้ำประกอบพิธีเจริญวัย

ขณะนั้นโยะชิซึเนะมีอายุได้ 16 ปี

หากเราสังเกตดูจากภาพวาด อุชิวะคะมะรุ “นักบวช” ที่ว่านี้ไม่ใช่พระที่ปลงผมแต่อย่างใด

นักบวชเหล่านี้ เรียกว่า 稚児:จิโกะ ความจริงผมลังเลว่าจะแปลว่า “เด็กวัด” เลยจะเหมาะสมกว่าหรือไม่ แต่ขอเรียกว่า “นักบวช” ก่อนแล้วกัน

ถ้ามีโอกาสคราวหน้า อาจจะเขียนอธิบายให้มากกว่านี้

อุขิวะคะมะรุ ในชุดสีเขียว “ร่างนักบวช” ในวัยเด็กกำลังฝึกวิชากับเทงงุ

โยะชิซึเนะมาอาศัยอยู่กับ ฟุจิวาระฮิเดะฮิระ ที่ฮิระอิสุมิ (平泉: ปัจจุบันอยู่ในจังหวัดอิวาเตะ ฮิระอิสุมิมะจิ: 岩手県平泉町)

การที่ฟุจิวาระฮิระฮิเดะรับเลี้ยงคนของตระกูลของมินาโมโตะ มีการคาดการณ์ว่าด้วยเหตุผลดังกล่าวนี้

1 ฮิราฮิเดะเอ็นดูรับเลี้ยงโยะชิซึเนะ ดั่งบุตรของตนจริงๆ
2 ฮิราฮิเดะหวังใช้อำนาจของตระกูลมินาโมโตะ

ตระกูลฟุจิวาระมีความสัมพันธ์กับตระกูลมินาโมโตะ และตระกูลไทระอย่างหลวมๆ ไม่ได้ฝักใฝ่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งมาก อีกอย่างหนึ่งตระกูลฟุจิวาระก็วางตนเองรักษาระยะห่างจากราชสำนักที่เกียวโตะอีกด้วย

โยะชิซึเนะเมื่ออายุ 21 ปี พอทราบว่าพี่ชายต่างมารดาของตน โยะริโตะโมะ (頼朝) กำลังสะสมกำลังพลที่แคว้นอิสุ (伊豆国: ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดชิสุโอกะ) เพื่อไปทำสงครามสู้กับตระกูลไทระ โยะชิสึเนะจึงเดินทางไปสมทบด้วย ขณะนั้นโยะริโตะโมะ มีอายุ 33 ปี

เรื่องแนะนำ :
– Minamoto no Yoshitsune ตอนที่ 8 : การต่อสู้บนลานวัดน้ำใส
– Minamoto no Yoshitsune ตอนที่ 7 : เบงเคตรงเนินเคียวมิสุซากะ
– Minamoto no Yoshitsune ตอนที่ 6 การพบกันระหว่างเบงเค และ อุชิวะคะมะรุ
– Minamoto no Yoshitsune ตอนที่ 5 : เบงเค พระนักรบ
– Minamoto no Yoshitsune ตอนที่ 4 : หลบหนีไปอยู่กับตระกูลฟุจิวะระ

อ้างอิง
– http://www.town.ryuoh.shiga.jp
– https://manareki.com
– https://go-centraljapan.jp
– http://www.town.ryuoh.shiga.jp

#Minamoto no Yoshitsune : ตอนที่ 9 เปลี่ยนชื่อเป็นโยะชิซึเนะ

Minamoto no Yoshitsune ตอนที่ 2 : ฝึกปรือวิชาดาบกับเทงงุ

ในยามเด็กนั้นนามของ Minamoto no Yoshitsune (源義経: ค.ศ. 1159 – 1189) นั้นคือ

牛若丸
うしわかまる
[อุชิวะคะมะรุ]

ชื่อ อุชิวะคะมะรุ ประกอบด้วยคันจิดังนี้

牛 [อุชิ] แปลว่า “วัว”
若 [วะคะ] แปลว่า “อ่อนเยาว์”
丸 [มะรุ] แปลว่า “กลม”

เท่าที่จำได้ สังเกตได้ว่าชื่อคนญี่ปุ่นในสมัยก่อนมักมีลงท้ายว่า “มะรุ”

อย่างชื่อ “ชิชิมะรุ” ในการ์ตูนเรื่องนินจาฮัตโตะริ (เอาจริงๆ แล้วชื่อ “ชิชิมะรุ” เป็นชื่อตัวละครสุนัขในเรื่อง)

ส่วนการที่เด็กสักคนจะมีคันจิคำว่า “วัว” 牛 [อุชิ] ประกอบในชื่อก็เป็นเรื่องที่แปลกดี

อุชิวะคะมะรุในวัย 2 ขวบ ถูกโอบอุ้มโดยมารดาของตน โทะคิวะ โกะเซ็ง (常盤御前) หลบหนีจากการตามล่าของตระกูลไทระ

นอกเหนือจากอุชิวะคะมะรุ แล้วโทะคิวะ โกะเซ็ง ยังพาพี่ชายต่างพ่อของอุชิวะคะมะรุอีก 2 คนหลบหนีไปด้วย

พี่ชาย 2 คนนี้มีชื่อว่า

อิมะวะคะ (今若: ค.ศ. 1153- 1203)
โอะโตะวะคะ (乙若: ค.ศ. 1155- 1181)

ชื่อลูกของคุณแม่โตะคิวะ โกะเซ็น ต่างประกอบไปด้วยคันจิ 若 [วะคะ] กันทุกคน โดยที่

今 [อิมะ] แปลว่า “ขณะนี้”
乙 [โอะโตะ] เป็นคันจิที่แสดงถึง “ลำดับที่สอง” จาก 10 Heavenly stem (十干 [จิคคัง] )

ในขณะที่โตะคิวะ โกะเซ็ง พยายามหลบหนี กลับถูกคนของตระกูลไทระจับตัวไว้ได้

โตะคิวะ โกะเซ็ง ยอมตกเป็นนางสนมให้กับไทระ คิโยะโมะริ แลกกับการไว้ชีวิตลูกๆ ของนางด้วยเงื่อนไขว่าเด็กเหล่านี้ต้องไปบวช

เมื่ออุชิวะคะมะรุ อายุได้ 6 ขวบก็ถูกส่งไปวัดคุรามะเดะระ (鞍馬寺) ที่เกียวโต และออกบวชโดยใช้ชื่อว่า ชะนะโอ (遮那王)

วัดคุรามะเดะระ

ชื่อวัดคุรามะดะเระ (鞍馬寺) นั้นคันจิแต่ละตัวมีความหมายดังนี้
鞍 [คุระ] แปลว่า “อาน”
馬 [อุมะ] แปลว่า “ม้า”
寺 [เทะระ] แปลว่า “วัด”

ส่วนชื่อของนักบวชชะนะโอ (遮那王) นั้น

遮 [ชะ] เป็นคันจิที่แปลว่า “ห้าม” “ชัดขวาง”
那 [นะ] เป็นคันจิที่แปลได้ทั้ง “ความสวยงาม” หรือเป็นได้ทั้งคันจิที่แสดงถึง “ความสงสัย”

การตั้งชื่อผู้หญิงก็มีใช้คันจิตัวคำว่า 那 [นะ] ด้วยเพราะเนื่องจากความหมายความสวยงาม และคันจิคำว่า 那 [นะ] นั้นยังเป็นคันจิที่ใช้แทนคำว่า なんぞ [นันโซะ] ที่แสดงถึงความสงสัย

王 [โอ] แปลว่า “กษัตริย์”
คันจิตัว 王 [โอ] ก็ค้นพบได้ตามชื่อของพระนะครับ (ถ้าจำไม่ผิด)

เมื่อครั้งอายุ 11 ขวบ ชะนะโอ ได้ค้นพบแผนผังตระกูลและได้ทราบว่าตนเองเป็นคนของตระกูลมินาโมะโตะ เป็นบุตรคนที่เก้าของ มินาโมะโตะ โนะ โยะชิโตะโมะ(源義朝: 1123 – 1160) จึงปฏิญาณตนว่าจะจัดการตระกูลไทระซึ่งกำลังมีอำนาจปกครองในเมืองหลวงขณะนั้นให้จงได้

ในช่วงเวลากลางวัน ชะนะโอ ศึกษาพระธรรม เพื่อบังหน้าผู้คน
ในช่วงเวลากลางคืน ชะนะโอ ศึกษาเพลงดาบ เพื่อที่จะล้างแค้น

ในตำนานมีคำกล่าวเล่าขานว่าผู้ฝึกฝนเพลงดาบให้กับนักบวช ชะนะโอ
เป็นภูติเทงงุ ปีศาจจมูกยาว ในจินตนาการของชาวญี่ปุ่น

เท่าที่ผมลองไปค้นหาเรื่องราวของเทงงุ กับ ชะนะโอ เจอบทบันทึกมา 2 แบบ

– แบบที่ 1 –

ลึกเขาไปในเขาคุรามะ มีสถานที่แห่งหนึ่งที่เรียกว่า โซโจกะตะนิ (僧正谷)

僧 [โซ そう] พระภิกษุในศาสนาพุทธ
正 [โช しょう] ถูกต้อง
谷 [ทะนิ たに] หุบเขา

ณ ที่แห่งนั้นเป็นถิ่นที่อยู่อาศัยของเทงงุของเขาคุรามะ โดยมีหัวหน้าใหญ่ของเหล่าเทงงุที่ชื่อว่า “โซโจโบ” (僧正坊) เป็นผู้ฝึกฝนกลยุทธ์การรบรวมถึงวิชาดาบให้กับนักบวช ชะนะโอ ในทุกราตรี

ชื่อ “โซโจโบ” [僧正坊] ของหัวหน้าเทงงุนั้น คงเดาได้ไม่ยากว่า
โซโจ 「僧正」คงมาจากชื่อสถานที่ โซโจกะตานิ 「僧正谷」
ส่วนคันจิคำว่า “โบ” [坊] มีความหมายว่า
1.พระ 2. คำเรียกเด็กผู้ชายด้วยความเอ็นดู

หัวหน้าเทงงุ :โซโจโบ

ในพงศาวดาร “โยะชิซึเนะคิ” (บันทึกแห่งโยะชิซึเนะ: 義経記) กล่าวไว้ว่า นักบวชชะนะโอ ได้ไปสักการะที่ศาลเจ้าคิฟุเนะ (貴船明神: คิฟุเนะเมียวจิน) และสมมติเอาต้นไม้ทางทิศตะวันตกเป็นครอบครัวตระกูลไทระ และพยายามฟาดฟันต้นไม้ให้ล้มลง และตั้งชื่อให้กับต้นไม้ที่สูงที่สุดสองต้นว่า “คิโยะโมะริ” และอีกต้นว่า “ชิเกะโมะริ” และพยายามที่จะตีต้นไม้ให้ลู่เอนลงไม่ขยับไปไหน

ชื่อของต้นไม้สองต้นที่ว่านี้มาจากชื่อของคนในตระกูลไทระ

ไทระ โนะ คิโยะโมะริ (平清盛:ค.ศ.1118-1181) จอมทัพในช่วงปลายยุคสมัยเฮอัน

ไทระ โนะ ชิเกะโมะริ (平重盛: ค.ศ.1138-1179) บุตรคนโปรดของ คิโยะโมะริ

ส่วนอีกเรื่องเล่าหนึ่งที่กล่าวถึงการพบเจอเทงงุของชะนะโอ ในแบบที่ 2 กล่าวไว้ว่า

– แบบที่ 2 –

มีวันหนึ่ง พระภิกษุแห่งฮิกาชิยะ (東谷) และชะนะโอ ได้รับคำเชิญชวนให้ไปชมดอกซากุระที่นิชิตานิ (西谷) แต่ไปถึงแล้วเจอฤาษีภูเขาที่ไม่รู้จักก็มาด้วย (ยามะบุชิ 山伏:ฤาษีภูเขา) พระภิกษุแห่งฮิกาชิยะจึงอารมณ์เสียกลับไป ทิ้ง ชะนะโอ ไว้ตัวคนเดียว

เรามาดูคำว่า 山伏 [ยามะบุชิ] กัน
山 [ยามะ] แปลว่า “ภูเขา” (ใครหลายๆ คนคงรู้จักคำนี้ดี)
伏 [ฟุชิ] แปลว่า “หลบซ่อน”

ฤาษีภูเขา : ยะมะบุชิ

ฤาษีภูเขาปริศนานี้ จึงพาชะนะโอ ไปยังที่ชมซากุระอันมีชื่อเสียง เปิดเผยตนเองว่าเป็น เทงงุและบอกว่าตนเองจะมาสอนวิชาดาบให้กับชะนะโอเพื่อที่จะโค่นล้มตระกูลไทระ

หลังจากที่ชะนะโอ อดทนผ่านการฝึกฝนวิชาดาบมาได้ เทงงุก็สัญญากับชะนะโอว่า “เราจะเจอกันอีกครั้ง” แล้วก็จากไป

– Minamoto no Yoshitsune (源義経) ซามุไรผู้ถูกกล่าวขาน ตอนที่ 1

ภาพ อุชิวะคะมะรุ ฝึกฝนวิชาดาบกับเทงงุ มุมขวาบนคือ อุชิวะคะมะรุ

ในตอนหน้าเราจะมาเจาะลงในรายละเอียดสถานที่ที่ ชะนะโอ กับ เทงงุ ฝึกฝนวิชากันที่วัดคุรามะเดระ

เรื่องแนะนำ :
– Minamoto no Yoshitsune (源義経) ซามุไรผู้ถูกกล่าวขาน ตอนที่ 1
– เมื่อสิ้นสุดอายุความ
– Kimura Takuya’s Instragram คนญี่ปุ่นบอกว่า “โพสต์ยังกะลุงเลยย”
– ซาซากิ มะคิ : ผู้วาดหน้าปกนวนิยายของมุราคามิเล่มแรกๆ
– Uber eats กับปัญหาในญี่ปุ่นช่วงสถานการณ์โรคระบาด Covid-19

อ้างอิง
– หนังสือเรื่อง 源平合戦・あの人の「その後」: 伝説・伝承にみる「それから」の人間模様 โดย 日本博学倶楽部
– books.google.co.th
– thekyotoproject.org
– kajipon.sakura.ne.jp
– blog.goo.ne.jp
– histrip.jp
– kyototravels.com
– www.nichibun.ac.jp
– ja.wikipedia.org

#Minamoto no Yoshitsune ตอนที่ 2 : ฝึกปรือวิชาดาบกับเทงงุ

Minamoto no Yoshitsune (มินาโมะโตะ โนะ โยะชิซึเนะ) เป็นซามุไรที่ถูกกล่าวขานมากที่สุดคนหนึ่ง แต่เป็นนักรบที่เก่งกาจที่มีจุดจบอันน่าเศร้า

ผมเองได้รับการรีเควสต์จาก The FIRST Ronin ผู้ก่อตั้งมารุมุระว่า อยากให้เขียนเรื่องเกี่ยวกับ Minamoto no Yoshitsune

ความจริงผมก็ใช้เวลายาวนานถึงปีสองปีกว่าจะบิ้วตัวเองให้เขียนเรื่องของโยะชิซึเนะ เพราะผมเองก็กังวลว่าจะมีความสนใจมากพอที่จะเขียนออกมาได้ไหม

ในการเขียนบทความนี้ อาศัยการอ่านแหล่งข้อมูลภาษาญี่ปุ่น ภาษาไทยและอังกฤษ และพยายามร้อยเรียงเรื่องราวเข้าด้วยกัน

Minamoto no Yoshitsune (มินาโมะโตะ โนะ โยะชิซึเนะ) เป็นซามุไรที่ถูกกล่าวขานมาก มีละครประวัติศาสตร์ที่สร้างอ้างอิงประวัติชีวิตของเขา มีการ์ตูนที่เขียนถึงเขาอยู่หลายเรื่อง (ผมเองไม่เคยอ่านสักเรื่อง) มีเกมที่หยิบยกเอาเขามาเป็นตัวละครในเกม อย่างเกมซีรี่ย์ Warriors Orochi

กล่าวกันว่า โยะชิซึเนะเป็นนักรบที่เก่งกาจแต่มีจุดจบอันน่าเศร้า

สุดท้ายแล้วพออ่านเรื่องราวของโยะชิซึเนะ ไปนานๆ ก็รู้สึกว่า “เอาวะขอลองเขียนดูกันสักตั้ง” เมื่อเรื่องราวของโยะชิซึเนะ เป็นที่เล่าขานกันมาขนาดนี้

เท่าที่อ่านเรื่องราวของโยะชิซึเนะ มีชื่อตัวละครที่ออกเสียงคล้ายๆ กันอยู่จำนวนมาก แลดูชวนสับสนถึงที่สุด ทางผมเองต้องตั้งสติดีๆ ว่าใครเป็นใคร และอยากบอกคุณผู้อ่านว่าอาจเกิดความสับสนได้เวลาอ่านบทความนี้

Dannoura Battlefield Mark

มินาโมะโตะ โนะ โยะชิซึเนะ (源義経: ค.ศ. 1159 – 1189) นายพลแห่งตระกูลมินาโมะโตะ ผู้ที่ได้รับการขนานนามว่าเป็นซามุไรที่ยิ่งใหญ่ในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น ร่วมมือกับพี่ชายต่างมารดา Minamoto no Yoritomo (源頼朝: ค.ศ. 1147 – 1199 ) สยบศัตรูของบิดาตน แต่ท้ายสุดแล้ว โยะริโตะโมะ แลเห็นว่าโยะชิซึเนะ ดีเด่นเกินหน้าเกินตาตนเอง จึงลงมือไล่ล่าสังหารน้องชาย

ตรงจุดนี้สาเหตุที่โยะริโตะโมะ ต้องจัดการโยะชิซึเนะ เป็นเพราะความริษยาของพี่ชาย หรือความอหังการของน้องชาย เป็นอะไรที่จะลองค้นหาดู ซึ่งมีคนเขียนวิเคราะห์ตรงนี้ซึ่งในบทความตอนหลังๆ เราจะมาพิจารณากัน

เรามาพูดถึงพ่อและแม่ของ โยะชิซึเนะ กัน

โยะชิซึเนะเป็นลูกชายคนที่เก้าของ Minamoto no Yoshitomo (源義朝: ค.ศ. 1123 – 1160)

มารดาของโยะชิซึเนะ มีนามว่า Tokiwa Gozen (常盤御前: ค.ศ. 1138 -1180) ซึ่งเป็นหญิงรับใช้ในวัง เป็นที่ถกเถียงบนหน้าประวัติศาสตร์ว่านางเป็น “ภรรยา” หรือ “นางสนม” ของโยะชิโตะโมะ กันแน่

Minamoto no Yoshitomo หัวหน้าตระกูล Minamoto และ Taira no Kiyomori (平清盛: ค.ศ. 1118 – 1181) หัวหน้าตระกูล Taira เคยช่วยกันร่วมปราบกบฎโฮเง็ง (保元の乱: Hogen Rebellion)

ทำให้ทั้งสองตระกูลซามุไรได้รับการเชิดหน้าชูตาจากคุณงามความดีในการปราบกบฎ

แต่จากพันธมิตรกลับกลายเป็นความสัมพันธ์ที่ขื่นขม จนก่อให้เกิดกบฎเฮย์จิ (平治の乱: Heiji Rebellion) ซึ่งเป็นการต่อสู้ระหว่างสองตระกูลนี้ตระกูลมินาโมะโตะ (源) กับตระกูลไทระ (平)

源 มินาโมะโตะ ตัวคันจิคำนี้แปลว่า “ต้นกำเนิด”

平 ไทะ ตัวคันจิคำนี้แปลว่า “ราบเรียบ”

Minamoto no Yoshitomo ถูก Taira no Kiyomori ไล่ปราบทั้ง Yoshimoto และ ลูกชายคนโตกับคนรองถูกสังหาร

โตะคิวะ โกะเซ็น (แม่ของโยะชิซึเนะ) พาลูกที่ยังเล็กๆ ของเธอสามคนของนางหนีไป แต่โดนไทระ คิโยะโมะริ ไล่ตามจับตัวได้

โตะคิวะ โกะเซ็นขณะพาลูกหนีท่ามกลางหิมะ

ไทระ คิโยะโมะริ ตอนแรกมีประสงค์ที่จะฆ่าลูกทั้งสามของ โตะคิวะ โกะเซ็น เพราะเกรงว่าหากเด็กโตมาอาจจะมาล้างแค้นให้พ่อของตนเองก็เป็นได้

แต่เมื่อคิโยะโมะริเห็นความงามของ โตะคิวะ โกะเซ็น ก็เกิดความอยากได้เป็นภรรยาน้อย เลยจะไว้ชีวิตลูกๆของนางสามคน ด้วยเงื่อนไขว่า “จะไว้ชีวิตให้หากบวชเป็นพระ”

(เรื่องราวของโตคิวะ โกะเซ็น ที่ถูกจับไปเป็นนางสนม ตรงนี้ถูกเล่าในพงศาวดาร เฮจิโมะโนะกะตะริ และ เฮเกะโมะโนะกะตะริ ซึ่งไม่มีการยืนยันว่าเป็นเรื่องจริงหรือไม่)

โยะชิซึเนะ เลยถูกส่งไปอยู่ที่วัดคุรามะเดระ (鞍馬寺) ที่เกียวโตะเมื่ออายุสิบเอ็ดขวบ

คิโยะโมะริไว้ชีวิตลูกชายของ โยชิโตะโมะ อยู่สามคนคือ

Minamoto no Yoshitsune
Minamoto no Yoritomo (พี่ชายต่างแม่ของโยะชิซึเนะ)
Minamoto no Noriyori (源範頼: ค.ศ. 1150 – 1193) (พี่ชายต่างแม่ของโยะชิซึเนะ)

แต่กลับกลายเป็นว่าทั้งสามคนนี้ได้กลับมาล้างแค้นให้พ่อของตนในภายหลัง

เส้นทางชีวิตของโยชิซึเนะนั้นถูกคาดหวังว่าจะโตมาเป็นนักบวช ซึ่งตอนแรกๆ ก็แลดูโยะชิซึเนะ ก็ตั้งใจศึกษาธรรมะไม่กลับมายุ่งเกี่ยวกับเรื่องทางโลกอยู่หรอก

แต่ก็แลดูเหมือนมีจุดเปลี่ยนที่ทำให้โยะชิซึเนะ เริ่มหันมาฝึกปรือวิชาดาบ

แต่ตามตำนานเล่าขานกล่าวว่าในยามค่ำคืน โยะชิซึเนะ ฝึกวิชายุทธ์กับเทงงุ

“เทงงุ” เป็นสัตว์ในตำนานของญี่ปุ่นที่เป็นยักษ์จมูกยาว

ในตำนานที่เล่าขานว่า “โยะชิซึเนะฝึกวิชากับเทงงุ” นั้นก็แลฟังดูเป็นเรื่องราวที่เกินจริง ซึ่งมีการวิเคราะห์กันว่าอาจะเป็นเพียง “นักบวชที่สวมหน้ากากเทงงุ” มาสอนวิชาให้โยะชิซึเนะ

เดี๋ยวเรามาเล่าเรื่องชีวิตในวัยเด็กของโยะชิซึเนะกันต่อไปในคราวหน้าครับ

– Minamoto no Yoshitsune ตอนที่ 2 : ฝึกปรือวิชาดาบกับเทงงุ

ทักทายพูดคุยกับวสุ ได้ที่ >>> Facebook Wasu’s thought on Japan

เรื่องแนะนำ :
– เมื่อสิ้นสุดอายุความ
– Kimura Takuya’s Instragram คนญี่ปุ่นบอกว่า “โพสต์ยังกะลุงเลยย”
– ซาซากิ มะคิ : ผู้วาดหน้าปกนวนิยายของมุราคามิเล่มแรกๆ
– Uber eats กับปัญหาในญี่ปุ่นช่วงสถานการณ์โรคระบาด Covid-19
– ผู้คนยังคงพนมมือไหว้ 15 ปีหลังเหตุการณ์รถไฟตกรางที่ญี่ปุ่น

ข้อมูลอ้างอิง
– yokai.fandom.com
– mag.japaaan.com
– www.longlongtimeago.com
– en.m.wikipedia.org
– bushoojapan.com
– samuraigames.fandom.com
– en.wikipedia.org
– historivia.com

#Minamoto no Yoshitsune #มินาโมะโตะ โนะ โยะชิซึเนะ