สยองผีญี่ปุ่น : วิญญาณแห่งความหึงหวง (Rokujō no Miyasudokoro Yokai)

โรคุโจ (Rokujō no Miyasudokoro / 六条御息所) เป็นหญิงสูงศักดิ์ในยุคเฮอันของญี่ปุ่น ผู้มีชื่อเสียงจากนวนิยายคลาสสิก เก็นจิโมโนกาตาริ (The Tale of Genji) และต่อมาได้รับการตีความเป็นตัวละครหลักในละครโนห์เรื่อง Aoi no Ue เรื่องราวของเธอสะท้อนอารมณ์ของหญิงผู้ถูกทอดทิ้งในสังคมที่ผู้หญิงต้องอยู่ภายใต้กรอบของขนบธรรมเนียมและเกียรติยศ จนในที่สุดความรักและความเจ็บปวดได้แปรเปลี่ยนเธอให้กลายเป็นปีศาจแห่งความริษยา

โรคุโจเป็นธิดาของขุนนางใหญ่แห่งเมืองหลวง เธองดงาม ฉลาดและมีรสนิยมสูง เธอเคยเป็นชายาของมกุฎราชกุมาร และเกือบจะได้เป็นจักรพรรดินี แต่เมื่อสวามีสิ้นพระชนม์ ฐานะของเธอกลับตกต่ำลงในพริบตา เพื่อหลีกหนีชีวิตในราชสำนัก เธอส่งธิดาไปเป็นมิโกะที่ศาลเจ้าอิเสะ ส่วนตัวเองกลับมาใช้ชีวิตในฐานะสตรีชั้นสูงที่ปรากฏตัวตามงานพระราชพิธีเท่านั้น

ต่อมาเธอได้พบกับ ฮิคารุ เก็นจิ ชายหนุ่มรูปงามผู้เปี่ยมเสน่ห์จากตระกูลสูงศักดิ์ ความรักระหว่างทั้งคู่เริ่มต้นอย่างลับ ๆ แต่ต่างฝ่ายต่างรู้ดีว่าไม่อาจครองคู่ได้จริง เก็นจิอายุน้อยกว่าและมีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายอยู่แล้ว ส่วนโรคุโจแม้จะสง่างามแต่ก็อายุมากกว่าและถูกสังคมคาดหวังให้วางตัวสำรวม ความรักที่ไม่อาจพูดออกไปนี้ค่อยๆ สุมกลายเป็นความหึงหวงรุนแรงในใจเธอ

ในวันเทศกาลฮอลลี่ฮ็อก (Aoi Matsuri) รถม้าของโรคุโจเกิดชนเข้ากับขบวนของอาโออิ ภรรยาหลวงของเก็นจิ และเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังตั้งครรภ์ ความคับแค้นที่สะสมอยู่ก็ระเบิดออกจนวิญญาณของเธอหลุดออกจากร่าง กลายเป็นอิคิเรียวหรือวิญญาณที่ออกจากร่างคนทั้งเป็น เพื่อไปทำร้ายผู้ที่ตนเกลียดชัง วิญญาณนั้นรบกวนอาโออิทุกค่ำคืน จนในที่สุดเธอเสียชีวิตหลังให้กำเนิดบุตรชายของเก็นจิ

เมื่อโรคุโจพบว่ากลิ่นเครื่องรางของเก็นจิติดอยู่บนผมและเสื้อผ้าของเธอ จึงตระหนักว่าตนเองคือผู้สังหารภรรยาของชายคนรัก ความละอายและเสียใจทำให้เธอละทิ้งชีวิตในเมืองหลวง เดินทางไปอยู่กับธิดาที่ศาลเจ้าอิเสะ หวังจะชำระใจให้สงบ แต่แม้เวลาผ่านไปหลายปี ความรักที่ไม่สมหวังก็ยังคงตามหลอกหลอน หกปีต่อมา เธอกลับมาที่เกียวโตและบวชเป็นชี แต่ไม่นานก็ล้มป่วย เก็นจิมาเยี่ยมและแสดงความห่วงใย ทว่าเขากลับหลงใหลในความงามของธิดาของเธออีกครั้ง โรคุโจที่กำลังจะสิ้นใจจึงวิงวอนให้เก็นจิอย่าทำร้ายลูกสาวของเธอด้วยความรักแบบเดียวกับที่เคยทำร้ายเธอ หลังเธอเสียชีวิต เก็นจิรับลูกสาวไปอุปการะและย้ายเข้าไปอยู่ในคฤหาสน์โรคุโจ

อย่างไรก็ตาม วิญญาณของโรคุโจยังไม่สงบ เธอกลับมาในรูปของชิเรียวหรือวิญญาณพยาบาท คอยหลอกหลอนอยู่ในคฤหาสน์หลังเดิม เธอทำร้ายผู้หญิงคนใหม่ของเก็นจิและหญิงรับใช้รอบตัว เมื่อธิดาของเธอทราบเรื่องก็เศร้าใจที่มารดายังไม่หลุดพ้นจากความหึงหวง จึงจัดพิธีอุทิศส่วนกุศลให้ และในที่สุดวิญญาณของโรคุโจก็สงบลง เรื่องราวของเธอจึงไม่ใช่แค่เรื่องผีในวรรณคดีญี่ปุ่นเท่านั้น แต่ยังสะท้อนหัวใจของหญิงที่ถูกสังคมกดทับ ผู้ซึ่งเมื่อสูญเสียศักดิ์ศรีและความรัก ก็ยังคงต่อสู้ด้วยจิตใจที่ไม่ยอมจำนน แม้ต้องกลายเป็นปีศาจแห่งความหึงหวงก็ตาม

เรื่องที่เกี่ยวข้อง >>
– สยองผีญี่ปุ่น : ปีศาจผู้โปรดปรานโมจิ
– สยองผีญี่ปุ่น : ปีศาจแห่งราโชมอน
– สยองผีญี่ปุ่น : ภิกษุปลา
– สยองผีญี่ปุ่น : ปีศาจแห่งความเร่งรีบ
– สยองผีญี่ปุ่น : ลูกไฟหัวมนุษย์

ที่มา: yokai.com

#สยองผีญี่ปุ่น : วิญญาณแห่งความหึงหวง (Rokujō no Miyasudokoro Yokai) #ผีญี่ปุ่น #โยไก #ปีศาจญี่ปุ่น #เรื่องเล่าผีญี่ปุ่น

“ฟูจิวาระ : ตระกูลผู้ครองเงาราชสำนักญี่ปุ่น” ตอนที่ 8 มรดกแห่งฟูจิวาระ ผู้ครองเงาตลอดกาล

เมื่อย้อนมองประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น ตั้งแต่ศตวรรษที่ 7 จนถึงปลายสมัยเฮอัน (Heian, 平安時代) จะเห็นได้ว่าตระกูลฟูจิวาระ (Fujiwara, 藤原氏) คือหนึ่งใน “เสาหลัก” ที่กำหนดทิศทางประเทศยาวนานกว่าห้าศตวรรษ พวกเขาไม่เคยสวมมงกุฎจักรพรรดิ แต่กลับกุมอำนาจอยู่เบื้องหลังอย่างแนบเนียน ราวกับเงาที่ทอดไปตามกาลเวลา

จาก ฟูจิวาระ โนะ คะมาตาริ (Fujiwara no Kamatari, 藤原鎌足) ผู้ปูทางปฏิรูปไทกะ (Taika Reform, 大化の改新)
สู่ ฟูจิวาระ โนะ มิจินางะ (Fujiwara no Michinaga, 藤原道長) ผู้ครองราชสำนักในยุคทอง
และบรรดาลูกหลานที่ผลัดกันนั่งเก้าอี้ เซ็สโช (Sesshō, 摂政) และ คัมปาคุ (Kampaku, 関白)
ประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นในยุคเฮอันแทบจะเป็นเรื่องราวของ “ฟูจิวาระกับจักรพรรดิ” เสียมากกว่าจะเป็นเรื่องของจักรพรรดิเอง

Fujiwara no Michinaga

แม้ท้ายที่สุดพวกเขาจะถูกลดบทบาทลง เมื่อจักรพรรดิเริ่มแข็งแกร่งขึ้นด้วยระบบ อินเซ (Insei, 院政) และเมื่อซามุไรอย่างไทระกับมินาโมโตะขึ้นมาเป็นผู้เล่นหลักในเวทีการเมือง ฟูจิวาระก็ไม่อาจรักษาอำนาจเบ็ดเสร็จเอาไว้ได้อีก

แต่สิ่งที่น่าทึ่งคือ พวกเขาเลือกที่จะ “อยู่ต่อ” ในแบบใหม่ ไม่ใช่ด้วยดาบ ไม่ใช่ด้วยกองทัพ แต่ด้วย วัฒนธรรม ศาสนา และขนบราชสำนัก

มรดกอย่าง เกนจิ โมโนกาตาริ (Genji Monogatari, 源氏物語) วิหารฟีนิกซ์ที่อุจิ (Byōdō-in, 平等院) และประเพณีราชสำนักจำนวนมาก ล้วนมีฟูจิวาระอยู่เบื้องหลัง

ดังนั้น แม้ประวัติศาสตร์จะเปลี่ยนผ่านเข้าสู่ยุคซามุไร แต่เงาของฟูจิวาระก็ยังทอดยาวไปถึงยุคใหม่ๆ ของญี่ปุ่น เป็นเงาที่ไม่ได้กดทับใคร แต่คอยบอกเล่าเรื่องราวว่า “ญี่ปุ่นเคยมีตระกูลหนึ่งที่ปกครองด้วยสมองและสายสัมพันธ์ มากกว่าดาบและโลหิต”

เกร็ดท้ายเรื่อง

ว่ากันว่าฟูจิวาระบางคนถึงกับภูมิใจบอกลูกหลานว่า “เราไม่เคยแพ้ศึกใหญ่เลยสักครั้ง”
ซึ่งก็จริง—เพราะพวกเขาแทบไม่เคยออกรบด้วยดาบเลยสักครั้งนั่นเอง!
นี่อาจจะเป็นบทเรียนทางประวัติศาสตร์ที่สำคัญที่สุดของตระกูลนี้ :
บางครั้งการครองโลกไม่ได้มาจากดาบ แต่มาจากการนั่งหัวโต๊ะในงานเลี้ยง และรู้ว่าจะให้ลูกสาวแต่งกับใครต่างหาก

และนี่ก็คือการปิดม่านซีรีส์ “ฟูจิวาระ : ตระกูลผู้ครองเงาราชสำนักญี่ปุ่น” ตระกูลที่ไม่เคยสวมมงกุฎ แต่กลับครองอำนาจยาวนานที่สุดตระกูลหนึ่งในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น

เรื่องแนะนำ :
– “ฟูจิวาระ : ตระกูลผู้ครองเงาราชสำนักญี่ปุ่น” ตอนที่ 7 จากผู้ครองเงา สู่บทบาทใหม่หลังเวที
– “ฟูจิวาระ : ตระกูลผู้ครองเงาราชสำนักญี่ปุ่น” ตอนที่ 6 ปลายอำนาจในยุคเฮอัน ความรุ่งเรืองที่กำลังโรยรา
– “ฟูจิวาระ : ตระกูลผู้ครองเงาราชสำนักญี่ปุ่น” ตอนที่ 5 รอยร้าวจากภายใน สู่ความท้าทายจากภายนอก
– “ฟูจิวาระ : ตระกูลผู้ครองเงาราชสำนักญี่ปุ่น” ตอนที่ 4 วรรณคดี ศิลปะ และความหรูหราแห่งราชสำนักเฮอัน
– “ฟูจิวาระ : ตระกูลผู้ครองเงาราชสำนักญี่ปุ่น” ตอนที่ 3 อำนาจในเงามืด บทบาทผู้สำเร็จราชการ
– “ฟูจิวาระ : ตระกูลผู้ครองเงาราชสำนักญี่ปุ่น” ตอนที่ 2 ราชสำนักในกำมือ ฟูจิวาระยุคทองแห่งเฮอัน

ขอบคุณรูปภาพ :
https://goroawase-master.com/1016-fujiwara-no-michinaga/

“ฟูจิวาระ : ตระกูลผู้ครองเงาราชสำนักญี่ปุ่น” ตอนที่ 8 มรดกแห่งฟูจิวาระ ผู้ครองเงาตลอดกาล #fujiwara

“ฟูจิวาระ : ตระกูลผู้ครองเงาราชสำนักญี่ปุ่น” ตอนที่ 4 วรรณคดี ศิลปะ และความหรูหราแห่งราชสำนักเฮอัน

ถ้าตอนก่อนเราเห็นฟูจิวาระในบทบาทนักการเมืองผู้ยึดเก้าอี้ผู้สำเร็จราชการ ตอนนี้อยากให้ลองเปลี่ยนภาพในหัวมาเป็นขุนนางใส่ชุดกิโมโนชั้นนอกยาวลากพื้น เดินช้าๆ อยู่ในวังที่ตกแต่งด้วยสวนหิน บ่อปลาคาร์ป และเสียงพิณที่ดังคลอเบาๆ ใช่แล้วครับ นี่คือบรรยากาศราชสำนักเฮอัน (Heian, 平安時代) ที่หลายคนมองว่าเป็น “ยุคทองแห่งวัฒนธรรมญี่ปุ่น”

และใครล่ะที่อยู่เบื้องหลังความหรูหราทั้งหมด? ก็ไม่พ้นตระกูลฟูจิวาระนี่เอง เพราะในขณะที่พวกเขาคุมการเมืองอย่างแนบเนียน ฟูจิวาระก็ยังใจดีทุ่มเงิน ทุ่มแรง สนับสนุนงานศิลป์และวรรณกรรม ทำให้ราชสำนักกลายเป็นศูนย์รวมศิลปะที่โลกตะวันออกยังพูดถึงมาจนปัจจุบัน

หนึ่งในผลงานที่เกิดขึ้นในราชสำนักฟูจิวาระก็คือ เกนจิ โมโนกาตาริ (Genji Monogatari, 源氏物語) ผลงานของ มุระซากิ ชิคิบุ (Murasaki Shikibu, 紫式部) ที่ถูกยกย่องว่าเป็น “นวนิยายเล่มแรกของโลก” เรื่องนี้เล่าชีวิตรักและการเมืองในวังที่เต็มไปด้วยความโรแมนติกปนดราม่า ฟังๆ ไปก็เหมือนซีรีส์ย้อนยุค Netflix ฉบับศตวรรษที่ 11 เลยทีเดียว

นอกจากมุระซากิแล้ว ก็ยังมี เซอิ โชนะงง (Sei Shōnagon, 清少納言) ผู้เขียน บันทึกหมอน (Makura no Sōshi, 枕草子) ซึ่งเป็นบันทึกความคิดและเกร็ดชีวิตประจำวันในวัง เช่น “สิ่งที่น่ารัก” หรือ “สิ่งที่น่ารำคาญ” ที่อ่านแล้วก็เหมือนบล็อกส่วนตัวของขุนนางสาวในสมัยนั้น

บรรยากาศราชสำนักเฮอันไม่ได้มีแค่วรรณคดีเท่านั้น แต่ยังเต็มไปด้วยความหรูหราฟุ้งเฟ้อ ขุนนางแข่งขันกันแต่งตัวด้วยผ้าไหมหลายชั้นจนแทบเดินไม่ได้ แข่งกันประดิษฐ์กลอนสั้น วากะ (Waka, 和歌) และการเลือกสีชุดแต่ละวันยังต้องอ้างอิงตำราฤดูกาล ใครใส่สีไม่เข้ากับฤดูอาจถูกมองว่าบกพร่องทางรสนิยมเลยทีเดียว

ส่วนพิธีกรรมในวังก็ไม่ใช่เล่นๆ มีทั้งการจัดงานเลี้ยงดื่มสาเก ฟังดนตรี เล่นเกมขีดกลอนสด และที่ขาดไม่ได้คือการชมดอกไม้ เช่น ฮานามิ (Hanami, 花見) ที่ปัจจุบันยังสืบต่อมาจนทุกวันนี้

แน่นอนว่าเบื้องหลังทั้งหมดนี้คือเงินและอำนาจที่ฟูจิวาระจัดสรรให้ เมื่อการเมืองมั่นคงแล้ว พวกเขาก็สามารถหันมาแต่งเติมวัฒนธรรมให้เบ่งบาน ผลที่ตามมาคือยุคเฮอันกลายเป็นยุคที่ญี่ปุ่นเริ่มสร้างเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมของตนเอง แตกต่างจากการเลียนแบบจีนในสมัยก่อน

เกร็ดท้ายเรื่อง

ว่ากันว่าขุนนางฟูจิวาระบางคนถึงกับใช้เวลาทั้งวันไปกับการเขียนจดหมายรัก โดยไม่ใช่แค่เขียนอย่างเดียว แต่ต้องเลือกกระดาษสวยๆ โปรยน้ำหอมอ่อนๆ แล้วพับเป็นรูปแบบพิเศษ ถ้าใครได้รับจดหมายที่หอมฟุ้งและพับงดงามก็จะยิ้มไม่หุบ แต่ถ้าได้จดหมายที่กระดาษยับหมึกเลอะ ก็อาจจะถือว่าเป็นการ “ตบหน้าเชิงวัฒนธรรม” เลยทีเดียว

ตอนหน้า เราจะเริ่มเห็นแล้วครับว่า ความหรูหราฟุ้งเฟ้อและการเมืองที่ผูกขาดอยู่กับฟูจิวาระ จะค่อยๆ กลายเป็นรอยร้าว เปิดทางให้เหล่าซามุไรเริ่มก้าวเข้ามามีบทบาทในเวทีญี่ปุ่นมากขึ้นเรื่อยๆ

เรื่องแนะนำ :
– “ฟูจิวาระ : ตระกูลผู้ครองเงาราชสำนักญี่ปุ่น” ตอนที่ 3 อำนาจในเงามืด บทบาทผู้สำเร็จราชการ
– “ฟูจิวาระ : ตระกูลผู้ครองเงาราชสำนักญี่ปุ่น” ตอนที่ 2 ราชสำนักในกำมือ ฟูจิวาระยุคทองแห่งเฮอัน
– “ฟูจิวาระ : ตระกูลผู้ครองเงาราชสำนักญี่ปุ่น” ตอนที่ 1 กำเนิดฟูจิวาระ จากเสนาบดีสู่เสาหลักราชสำนัก
– 47 Ronin ตอนที่ 5 : ภักดีจนวาระสุดท้าย จุดจบที่กลายเป็นจุดเริ่มต้นของตำนาน
– 47 Ronin ตอนที่ 3 : แผนลับหนึ่งปี การล้างแค้นที่ไม่มีใครล่วงรู้
– 47 Ronin ตอนที่ 2 : ซามูไรไร้นาย ชีวิตหลังการล่มสลาย

ขอบคุณรูปภาพ :
https://www.kobo.com/tw/zh/ebook/genji-monogatari-5?

“ฟูจิวาระ : ตระกูลผู้ครองเงาราชสำนักญี่ปุ่น” ตอนที่ 4 วรรณคดี ศิลปะ และความหรูหราแห่งราชสำนักเฮอัน #fujiwara

“ฟูจิวาระ : ตระกูลผู้ครองเงาราชสำนักญี่ปุ่น” ตอนที่ 2 ราชสำนักในกำมือ ฟูจิวาระยุคทองแห่งเฮอัน

หลังจากตอนที่แล้ว เรารู้จัก ฟูจิวาระ โนะ คะมาตาริ (Fujiwara no Kamatari, 藤原鎌足) ผู้วางรากฐานให้ตระกูลฟูจิวาระก้าวขึ้นสู่เวทีการเมืองญี่ปุ่น คราวนี้เราจะเดินทางต่อเข้าสู่ยุคที่ตระกูลนี้ยิ่งใหญ่ถึงขีดสุด ยุคที่ราชสำนักญี่ปุ่นกลายเป็นเหมือน “คอนโดหรู” ของพวกเขา นั่นคือ สมัยเฮอัน (Heian, 平安時代)

ช่วงนี้เริ่มต้นในปี ค.ศ. 794 เมื่อ จักรพรรดิ คัมมุ (Emperor Kanmu, 桓武天皇) ทรงย้ายเมืองหลวงมาอยู่ที่เฮอันเคียว (Heian-kyō, 平安京) หรือก็คือเกียวโตในปัจจุบัน และจากนั้นเป็นต้นมา ราชสำนักญี่ปุ่นก็ค่อยๆ กลายเป็นสนามเด็กเล่นของตระกูลฟูจิวาระ

สิ่งที่ทำให้ฟูจิวาระยืนเหนือใครได้ก็คือ “กลยุทธ์แต่งงาน” บุตรสาวของตระกูลจะถูกส่งไปแต่งกับจักรพรรดิ พอจักรพรรดิพระองค์ใหม่ขึ้นครองราชย์ ก็จะกลายเป็น “ลูกเขยฟูจิวาระ” แถมพระมารดาก็เป็นเชื้อสายฟูจิวาระอีกต่างหาก แบบนี้ก็เท่ากับว่าลูกหลานจักรพรรดิแทบจะมี DNA ฟูจิวาระเต็มไปหมด

ยกตัวอย่างเช่น ฟูจิวาระ โนะ ฟุฮิโตะ (Fujiwara no Fuhito, 藤原不比等) ลูกชายของคะมาตาริ เขาส่งลูกสาวไปแต่งกับจักรพรรดิ และทำให้หลานๆ ที่เกิดขึ้นมีสายเลือดฟูจิวาระ ต่อมา ฟูจิวาระ โนะ มิจินางะ (Fujiwara no Michinaga, 藤原道長) ขุนนางผู้โด่งดังที่สุดของตระกูล ก็สามารถส่งลูกสาวตัวเองไปเป็นพระมเหสีของจักรพรรดิถึงสี่พระองค์รวด ฟังแล้วอาจจะนึกถึงเกมหมากรุก ที่ใครครอง “ราชินี” ได้มากก็ครองกระดานทั้งหมด

และเมื่อจักรพรรดิพระองค์ใหม่ยังทรงพระเยาว์ ใครจะเป็นคนดูแล? ก็ไม่พ้น “น้าฝั่งแม่” ซึ่งก็คือบรรดาฟูจิวาระนั่นเอง โดยตำแหน่งนี้มีชื่อว่า ผู้สำเร็จราชการ (Sesshō, 摂政) สำหรับจักรพรรดิยังทรงพระเยาว์ และ คัมปาคุ (Kampaku, 関白) สำหรับจักรพรรดิที่โตแล้ว แต่ไม่อยากเหนื่อยบริหารประเทศ ฟังแล้วเหมือนตำแหน่ง “เลขาฯ ผู้จัดการ” แต่ในความเป็นจริงคือ “นายกเงา” ชัดๆ

ในยุคนี้เองที่คำกล่าวหนึ่งของมิจินางะถูกบันทึกไว้ว่า

“อำนาจของข้านั้นรุ่งเรืองดุจดวงจันทร์เพ็ญ ไม่มีสิ่งใดมาบดบังได้”

ซึ่งก็ไม่ได้เกินจริงนัก เพราะฟูจิวาระในสมัยเขาแทบจะกำหนดทุกเรื่องในราชสำนัก ตั้งแต่การแต่งตั้งตำแหน่งขุนนาง ไปจนถึงการเลือกจักรพรรดิพระองค์ต่อไป

แต่ใช่ว่าชีวิตราชสำนักจะมีแต่การเมืองอย่างเดียว ยุคเฮอันยังเป็นช่วงที่ญี่ปุ่นผลิตงานวรรณคดีและศิลปะออกมาอย่างงดงาม หนึ่งในผลงานที่โด่งดังที่สุดคือ เกนจิ โมโนกาตาริ (Genji Monogatari, 源氏物語) ที่แต่งโดย มุระซากิ ชิคิบุ (Murasaki Shikibu, 紫式部) ในราชสำนักที่ฟูจิวาระอุปถัมภ์อยู่พอดี เรียกได้ว่า ขณะที่เบื้องหลังพวกผู้ชายฟูจิวาระกำลังคิดแผนการเมือง ฝ่ายหญิงในวังกลับสร้างผลงานวรรณกรรมที่คนทั่วโลกยกย่องว่าเป็นนวนิยายเล่มแรกของโลก

ในสายตาคนยุคปัจจุบัน บางทีการเมืองของฟูจิวาระอาจจะดูเหมือน “ละครน้ำเน่า” ที่เล่นกันวนไปวนมา ระหว่างจักรพรรดิ ลูกสาวฟูจิวาระ และผู้สำเร็จราชการ แต่สำหรับคนในยุคนั้นนี่คือวิธีรักษาอำนาจให้อยู่ในมือโดยไม่ต้องใช้ดาบสักเล่มเดียว

และด้วยวิธีนี้เอง ตระกูลฟูจิวาระจึงกลายเป็นเจ้าของ “ยุคทองแห่งเฮอัน” อย่างแท้จริง ทั้งอำนาจทางการเมืองที่มั่นคง และความหรูหราทางวัฒนธรรมที่สืบทอดมาจนถึงปัจจุบัน

ตอนหน้า เราจะไปดูกันต่อว่า เมื่อฟูจิวาระยิ่งใหญ่ถึงจุดสูงสุดแล้ว อะไรคือรอยร้าวที่ค่อยๆ กัดเซาะอำนาจของพวกเขา จนซามุไรเริ่มมีพื้นที่ในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นมากขึ้นเรื่อยๆ

เกร็ดท้ายเรื่อง

ในยุคของ ฟูจิวาระ โนะ มิจินางะ (Fujiwara no Michinaga, 藤原道長) มีบันทึกว่าเวลามีงานเลี้ยงใหญ่ ขุนนางทั้งหลายต่างแย่งกันหาที่นั่งใกล้เขา เพราะใครได้คุยกับมิจินางะเพียงประโยคเดียว โอกาสเลื่อนตำแหน่งก็แทบจะแน่นอน จนมีคนแซวกันว่า “นั่งใกล้มิจินางะ เหมือนได้นั่งบนขั้นบันไดเลื่อนสู่ตำแหน่งใหญ่” กลายเป็นมุกขำๆ ในราชสำนักไปเลย

เรื่องแนะนำ :
– “ฟูจิวาระ : ตระกูลผู้ครองเงาราชสำนักญี่ปุ่น” ตอนที่ 1 กำเนิดฟูจิวาระ จากเสนาบดีสู่เสาหลักราชสำนัก
– 47 Ronin ตอนที่ 5 : ภักดีจนวาระสุดท้าย จุดจบที่กลายเป็นจุดเริ่มต้นของตำนาน
– 47 Ronin ตอนที่ 3 : แผนลับหนึ่งปี การล้างแค้นที่ไม่มีใครล่วงรู้
– 47 Ronin ตอนที่ 2 : ซามูไรไร้นาย ชีวิตหลังการล่มสลาย
– 47 Ronin ตอนที่ 1 : ศึกในปราสาทเอโดะ จุดเริ่มต้นแห่งความแค้น
– เกิดเป็นเมียซามูไร เมื่อเลือกจะตาย ย่อมต้องไม่ธรรมดา!

ขอบคุณรูปภาพ :
http://narabito.cocolog-nifty.com/

“ฟูจิวาระ : ตระกูลผู้ครองเงาราชสำนักญี่ปุ่น” ตอนที่ 2 ราชสำนักในกำมือ ฟูจิวาระยุคทองแห่งเฮอัน

เก็นจิโมโนกาตาริ หรือ ตำนานของเจ้าชายเก็นจิ (Genji Monogatari 源氏物語) เป็นวรรณกรรมชิ้นเอกของญี่ปุ่นที่มีชื่อเสียงมากที่สุดเล่มหนึ่ง เนื้อหาของเรื่องเป็นเรื่องราวความรักของเจ้าชายนามว่า ฮิคารุเก็นจิ ซึ่งแยกตัวออกมาจากเชื้อพระวงศ์ โดยไม่ได้ขึ้นเป็นมกุฎราชกุมาร และความสัมพันธ์อันลึกซึ้งกับเหล่าหญิงสาวในราชสำนัก

เก็นจิโมโนกาตาริ หรือ ตำนานของเจ้าชายเก็นจิ (Genji Monogatari 源氏物語) เป็นวรรณกรรมชิ้นเอกของญี่ปุ่นที่มีชื่อเสียงมากที่สุดเล่มหนึ่ง เขียนขึ้นในศตวรรษที่ 11 โดยลูกสาวของข้าราชสำนัก ชื่อมุราซากิ ชิคิบุ (ค.ศ.978 – 1014) เป็นเรื่องราวความรักของเจ้าชายเก็นจิกับหญิงสาวมากมายในราชสำนัก

เนื้อหาของเรื่องเป็นเรื่องราวความรักของเจ้าชายนามว่า ฮิคารุเก็นจิ ซึ่งแยกตัวออกมาจากเชื้อพระวงศ์ โดยไม่ได้ขึ้นเป็นมกุฎราชกุมาร และความสัมพันธ์อันลึกซึ้งกับเหล่าหญิงสาวในราชสำนัก ฮิคารุเก็นจิมีความหมายว่าท่านเก็นจิที่งดงามเฉิดฉายราวกับแสงอาทิตย์ เป็นตัวละครเอกที่ฉลาดหลักแหลม หน้าตาหล่อเหลา และเป็นถึงเจ้าชาย เหล่าหญิงสาวทุกคนที่ตกหลุมรักกับฮิคารุเก็นจินั้น แต่ต่างก็ต้องผิดหวังในความรัก ด้วยความที่เก็นจิไม่ได้คบใครเป็นเวลานาน เพียงแต่มีสัมพันธ์ชั่วค่ำคืนเท่านั้น ท้ายที่สุดของความรักที่งดงามและน่าเศร้ากับฮิคารุเก็นจิ ก็คือการที่ไม่อยากมีชีวิตอยู่ในฐานะของผู้หญิง และไม่สามารถคิดถึงชายผู้อื่นได้อีก

เชื่อกันว่าเก็นจิโมโนกาตาริเป็นนวนิยายรักที่เขียนขึ้นจากเรื่องจริงเรื่องแรกของโลก นอกจากนี้ยังได้รับการยอมรับว่า เป็นนวนิยายที่เกี่ยวกับด้านจิตวิทยาเรื่องแรก มีเนื้อหาประกอบไปด้วยความรัก การเดินทาง และการพบเจอสิ่งเหนือธรรมชาติ

ตำนานเก็นจิเป็นวรรณคดีที่มีตัวละครมากถึง 400 ตัว และตัวละครหลายตัวยังมีความเชื่อมโยงถึงกัน ซึ่งหากใครได้เห็นถึงแผนผังความสัมพันธ์ของตัวละครแต่ละตัว ต่างก็ต้องตกใจเป็นแน่ เพราะเป็นความสัมพันธ์ที่ค่อนข้างซับซ้อนมาก ถือเป็นพรสววรค์ของผู้แต่งที่สามารถสร้างความเชื่อมโยงอันซับซ้อนนี้ให้ออก มาอย่างแนบเนียนเลยก็ว่าได้

ในปัจจุบันตำนานเกนจิมักจะถูกหยิบยกขึ้นมาสร้างเป็นนิยาย ภาพยนตร์ การ์ตูน และละครโทรทัศน์อยู่เสมอ…

สำหรับ การ์ตูน “เกนจิโมโนกาตาริ อาซากิยูเมมิชิ” ของยามาโตะ วากิ ซึ่งจัดทำเสร็จสมบูรณ์ในปี 1993 มีชื่อเสียงมาก การ์ตูนโดยส่วนใหญ่จะวาดขึ้นตามความเป็นจริงของเนื้อหาต้นฉบับตำนานเกนจิ แต่ว่าหนึ่งในนั้นก็มีเรื่องที่แต่งขึ้นค่อนข้างอิสระอย่าง “พาคาริโระเกนจิโมโนกาตาริ” ของมายะ มิเนโอะ

สำหรับภาพยนตร์ ล่าสุดมีเรื่อง “เซ็นเน็นโนะโค่ย ฮิคารุเก็นจิโมโนกาตาริ” ซึ่งเคยออกฉายเมื่อปี 2001 และในเดือนธันวาคม ปี 2011 ทางโทเอก็ได้มีประกาศถึงภาพยนตร์เรื่อง “เก็นจิโมโนกาตาริ เซ็นเน็นโนะนาโซะ” ซึ่งแสดงนำโดยดาราวัยรุ่นชื่อดัง อิคุตะ โทมะ ด้วย

สำหรับทางโทรทัศน์ เคยมีการออกอากาศ “เก็นจิโมโนกาตาริเซ็นเน็นขิ” ซึ่งเป็นอนิเมะเมื่อปี 2009 แต่ในกรณีของทางโทรทัศน์ ดูเหมือนว่าจะนำตำนานเกนจิมาทำเป็นรายการเกี่ยวกับการศึกษาและรายการถามตอบ คำถามมากกว่าที่จะทำเป็นละคร

เก็นจิโมโนกาตาริถือเป็นวรรณคดีที่ให้ ข้อคิดคติสอนใจมากมายอีกเรื่องหนึ่ง จึงไม่น่าแปลกใจที่จะเป็นวรรณคดีอันทรงคุณค่าทั้งของญี่ปุ่นและของโลก และเป็นหนึ่งในวรรณคดีของญี่ปุ่นที่น่าศึกษาอย่างยิ่ง

เรื่องแนะนำ :
– ตำนานแมวกวัก Manekineko
– เปิดตำนาน 7 เทพเจ้าแห่งโชคลาภ…เทพที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในญี่ปุ่น
– Toshi densetsu โทชิ เดนเซทซึ ตำนานเขย่าขวัญ
– ตำนานผีแม่นาคญี่ปุ่น : Yotsuya Kaidan 四谷怪談
– ตำนานเจ้าหญิงคางุยะ Kaguya Hime 「赫映姫」(เจ้าหญิงไม้ไผ่)

ขอบคุณข้อมูลและรูปภาพ :
http://www.nipponnotsubo.com/culture/culture/genjinow/0111127culturegenji.html
http://th.wikipedia.org