ธุรกิจญี่ปุ่นที่ตั้งขึ้นจากการเกิดจากปัญหา…หลายๆ คนพร่ำบ่นว่า “เมื่อไรฉันจะมีโอกาสดีๆ ในชีวิตเหมือนคนอื่นเขาเสียที” “คนนั้นรวยได้เพราะโอกาสดี มีคนให้การสนับสนุน” “แหม…ถ้าฉันรู้ว่าทำแบบนั้นแล้วจะรวย ฉันคงทำไปแล้ว…ไม่น่าให้เขาตัดหน้าเลย”

หลายๆ คนพร่ำบ่นว่า “เมื่อไรฉันจะมีโอกาสดีๆ ในชีวิตเหมือนคนอื่นเขาเสียที” “คนนั้นรวยได้เพราะโอกาสดี มีคนให้การสนับสนุน” “แหม…ถ้าฉันรู้ว่าทำแบบนั้นแล้วจะรวย ฉันคงทำไปแล้ว…ไม่น่าให้เขาตัดหน้าเลย” คนที่ประสบความสำเร็จ อาจจะมีโอกาสไม่ต่างจากคนธรรมดาทั่วไป แต่สิ่งที่ต่างก็คือคนที่ประสบความสำเร็จมักจะมองหาโอกาสแทนที่จะรอโอกาสวิ่งเข้ามาหา เขาจะมองเห็นว่าโอกาสมีอยู่ในทุกที่และทุกเวลา ตัวอย่างของธุรกิจญี่ปุ่นที่เกิดจากการแก้ปัญหาได้แก่

• East Japan Railway Company ได้ค้นพบน้ำแร่ในขณะที่บริษัทกำลังทำเส้นทางรถไฟความเร็วสูงสายใหม่ ที่ต้องตัดผ่านภูเขาหลายลูก โดยเฉพาะอย่างยิ่งช่วงภูเขา “ทานิกาว่า” ทีมวิศวกรต้องแก้ปัญหาด้วยการดูดน้ำซึมใต้ดินจำนวนมหาศาลตลอดแนวอุโมงค์นั้นออกไป แต่วันหนึ่งฝ่ายคนงานก่อสร้างได้ลองดื่มน้ำที่ซึมออกมาและรู้สึกติดใจในรสชาติ หัวหน้างานจึงเสนอหัวหน้าวิศวกรว่าแทนที่จะดูดน้ำทิ้ง น่าจะนำน้ำแร่ชั้นเยี่ยมแบบนี้มาบรรจุขวด เพื่อให้คนอื่นได้ดื่มด้วย และแล้ว Japan Railway East ก็ได้ขยายแนวธุรกิจไปผลิตและจำหน่าย “น้ำแร่โอชิมิซึ” ที่ได้รับความนิยมแพร่หลาย บริษัทยังได้ติดตั้งตู้กดแบบหยอดเหรียญตามสถานีต่างๆ เกือบพันแห่ง มีการทำโฆษณาเกี่ยวกับแหล่งกำเนิดน้ำจากภูเขาและคุณสมบัติของน้ำแร่ที่ประกอบไปด้วยแร่ธาตุต่างๆ มากมายที่ล้วนมีประโยชน์ต่อร่างกาย ต่อมาบริษัทยังมีการผลิตน้ำอื่นๆ เช่น ชา กาแฟ น้ำผลไม้ ออกมาจำหน่ายและได้กำไรเป็นกอบเป็นกำ

• Iwasaki Bei ผู้ผลิตโมเดลอาหารญี่ปุ่นซึ่งกลายเป็นเอกลักษณ์ของประเทศญี่ปุ่น ร้านอาหารญี่ปุ่นที่ผุดขึ้นมากมายตามห้างสรรพสินค้าต่างๆ ในช่วงปลายสมัยไทโช (1912-1926) จนถึงต้นสมัยโชวะ (1926-1989 ) บางร้านมีคนเข้ามารับประทานมากถึง 20,000 คนในแต่ละวัน ร้านอาหารส่วนใหญ่มีปัญหาเรื่องการถูกต่อว่าและขอคืนอาหารหลังจากปรุงเสร็จ เพราะลูกค้าบอกว่าหน้าตาและขนาดของอาหารที่ได้รับไม่เห็นจะเหมือนที่คิดไว้เลย ร้านอาหารต่างๆ จึงแก้ปัญหาโดยเริ่มปรุงอาหารจริงเมนูต่างๆ เพื่อวางเป็นตัวอย่าง แต่ก็เกิดปัญหาอีก เพราะอาหารจริงที่วางเป็นตัวอย่างเน่าเสียได้ง่าย บางทีก็เปลี่ยนสีเปลี่ยนรูปร่างเมื่อเวลาผ่านไปเพียงไม่กี่ชั่วโมง หรือไม่ก็นำแมลงวันจำนวนมากให้เข้าร้านด้วย

วันหนึ่ง Takizo Iwasaki ได้เอามือแตะที่เทียนไขเล่น และก็ต้องประหลาดใจว่าขี้ผึ้งจากเทียนไขได้สร้างรอยนิ้วมือที่เหมือนนิ้วเค้าทุกประการ เขาจึงคิดจะทำโมเดลอาหารจากขี้ผึ้ง โมเดลแรกที่เขาลองทำคือ ออมเล็ต และก็ดีอกใจอย่างมากเพราะออมเล็ตปลอมนั้นเหมือนจานจริงทุกประการ เขาได้เริ่มตั้งบริษัท Iwasaki Bei ขึ้นในปี 1932 แต่แทนที่เขาจะขายโมเดลที่ทำขึ้น เขากลับให้เช่าโมเดลเหล่านี้แทน โดยคิดราคาเช่าแพงกว่าราคาอาหารจริงถึง 10 เท่า แต่ร้านค้าก็ยังยินดีจ่ายเพราะยังไงก็ถูกว่าราคาอาหารจริงที่ต้องปรุงวันต่อวัน เท่ากับต้องจ่าย 30 เท่าในหนึ่งเดือน หากใครเคยไปเยือนประเทศญี่ปุ่น คงต้องเคยเห็นโมเดลอาหารที่ดูน่ารับประทานเหลือเกินตั้งโชว์เรียงรายอยู่หน้าร้านอาหารต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นข้าวแกงกะหรี่ หมูทอดทงคัตสึ กุ้งเทมปุระ ซูชิ ราเมง ตลอดจนของหวาน ไอศกรีม หรือเครื่องดื่มต่างๆ จนดูไม่รู้ว่าเป็นของปลอม

• A-Dot Company ที่ตั้งขึ้นจากความต้องการลดปริมาณขยะจากอาหารที่มีถึงกว่า 18 ล้านตัน และจำนวน 5 – 8 ล้านตันมาจากอาหารที่ถูกทิ้งทั้งๆ ที่ยังรับประทานได้ เพราะประเทศญี่ปุ่นตั้งมาตรฐานด้านอาหารไว้สูงมาก

บริษัท A-Dot Company จึงได้ตั้งโครงการขึ้นเพื่อช่วยลดส่วนสูญเสียที่ต้องทิ้งอาหารเหล่านี้ โดยมุ่งไปที่อาหารที่จะถูกทิ้งเพียงเพราะเหตุผลที่ว่าขนาด สี หรือรูปร่างวัตถุดิบเหล่านั้นไม่สมบูรณ์แบบ เช่น มีตำหนิ มีรอยด่างพร้อย ผิดรูป มีขนาดเล็กหรือใหญ่กว่ามาตรฐานของร้านค้าใหญ่ทั้งๆ ที่ยังคงรับประทานได้ โดยบริษัทนำอาหารที่กำลังจะถูกทิ้งเหล่านี้มาปรุงเป็นอาหารที่น่ารับประทานในร้านอาหาร 4 แห่งในโตเกียว ซึ่งเสิร์ฟอาหารต่างประเภทกัน โดยอาหารที่นำมาปรุงก็นำมาจากเกษตรกร โรงงาน หรือคนขายปลาที่เป็นคู่ค้ากับร้าน โดยขายอาหารในราคาถูกกว่าสินค้าปกติ ร้านทั้ง 4 แห่งได้แก่ Mottainai Farm Radice เป็นร้านอาหารในตอนกลางวันและเป็นบาร์ในตอนกลางคืน อาหารที่ขายส่วนมากจะปรุงจากผัก Uoharu จะเน้นอาหารทะเลที่นำมาจากตลาดปลาสึกิจิ แต่ขนาดเล็กหรือใหญ่กว่าปกติ หรือไม่ก็หางถูกตัดขาด Tashiten-maru เป็นร้านในรูปของบาร์แบบยืน โดยนำวัตถุดิบมาจากจังหวัดชิมาเนะ (Shimane) และทตโทริ (Tottori) จานเด็ดของร้านนี้คือขาปูราคา 300 เยนที่ขนาดเล็กกว่ามาตรฐาน Omakase เป็นร้านอาหารที่ใช้วัตถุดิบราคาค่อนข้างแพง แต่มาในรูปที่ไม่สมบูรณ์แบบมากนัก

จะเห็นได้ว่าโอกาสมีอยู่ทุกเมื่อ ดังนั้นลองเปลี่ยนจากการถามว่า “เมื่อไรโอกาสจะเป็นของเรา” มาเป็น “วันนี้เรามีโอกาสดีๆ อะไรบ้าง” นะคะ

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

สามารถติดตามอ่าน Japan Success ธุรกิจสำเร็จได้ด้วยใจรัก ตามแผงหนังสือชั้นนำ และ สามารถพูดคุยสื่อสารกับพิชชารัศมิ์ได้ที่ FB: Life Inspired by พิชชารัศมิ์

เรื่องแนะนำ :
– A-Dot Company ปรุงวัตถุดิบที่ไม่สมบูรณ์ให้เป็นอาหารแสนอร่อย
– อาหารปลอมที่ดึงดูดให้สั่งอาหารจริง
– คนญี่ปุ่นบ่นคิดถึงอาหารรถเข็นไทย
– มารยาทการเข้าร้านอาหารญี่ปุ่น
– เทคนิคการคิดสิ่งใดให้สมปรารถนา ตามแนวดร. อินะโมะริ
– ทัศนคติต่อการทำงานของนักศึกษาญี่ปุ่นที่ต่างจากไทย และอาชีพที่ได้เงินเดือนดี

ขอบคุณรูปภาพ :
http://www.jreast.co.jp/e/
http://www.iwasaki-bei.co.jp/

#ธุรกิจญี่ปุ่น

โครงการ “Mottainai Action” ช่วยลดส่วนสูญเสียที่ต้องทิ้งอาหาร โดยบริษัทได้มุ่งไปที่อาหารที่จะถูกทิ้งทั้ง ๆ ที่ยังคงรับประทานได้ มาปรุงเป็นอาหารที่น่ารับประทานในร้านอาหาร 4 แห่งในโตเกียวซึ่งเสิร์ฟอาหารต่างกัน

ประเทศญี่ปุ่นตั้งมาตรฐานด้านอาหารไว้สูงมาก ไม่ว่าจะเป็นซูชิ ขนมหวาน ผลไม้ หรือสลัด จนมีคนกล่าวว่า “คนญี่ปุ่นรับประทานด้วยตา” เพราะอย่างนั้นนั่นเองทำให้มีอาหารที่ขนาด สี หรือรูปร่างไม่สมบูรณ์แบบต้องถูกโยนทิ้งไป
กระทรวงเกษตร ป่าไม้ และประมงญี่ปุ่นบอกว่ามีขยะจากอาหารถึง 18 ล้านตันต่อปี และจำนวน 5-8 ล้านตันก็มาจากอาหารที่ถูกทิ้งทั้งที่ยังรับประทานได้ด้วยเหตุผลง่าย ๆ เพียงว่า “ไม่ได้มาตรฐาน” จำนวนอาหารที่ถูกทิ้งด้วยเหตุผลนี้มีปริมาณมากพอๆกับปริมาณอาหารที่ใช้ช่วยเหลือคนอดยากทั่วโลกเลยทีเดียวนะคะ
บริษัท A- Dot Company ซึ่งตั้งอยู่ที่โตเกียวจึงได้ตั้งโครงการ “Mottainai Action” เพื่อช่วยลดส่วนสูญเสียที่ต้องทิ้งอาหารเหล่านี้ โดยบริษัทได้มุ่งไปที่อาหารที่จะถูกทิ้งทั้ง ๆ ที่ยังคงรับประทานได้ด้วยเหตุผลเช่น มีตำหนิ มีรอยด่างพร้อย ผิดรูป มีขนาดเล็กหรือใหญ่กว่ามาตรฐานของร้านค้าใหญ่ ๆ โดยนำอาหารที่กำลังจะถูกทิ้งเหล่านี้มาปรุงเป็นอาหารที่น่ารับประทานในร้านอาหาร 4 แห่งในโตเกียวซึ่งเสิร์ฟอาหารต่างกัน
อาหารที่ร้านอาหารทั้ง 4 แห่งนี้นำมาปรุงก็นำมาจากเกษตรกร โรงงานอาหาร คนขายปลาที่เป็นคู่ค้ากับร้านเพื่อขายสินค้าที่มาตรฐานสูงไม่พอที่จะไปโชว์ตามซุปเปอร์มาร์เก็ตได้ ธุรกิจนี้มีประโยชน์หลายข้อคือสามารถใช้อาหารที่กำลังจะถูกทิ้งมาใช้เป็นประโยชน์สูงสุด สร้างรายได้ให้กับผู้ขาย ลูกค้าได้รับประทานอาหารอร่อย ๆ ราคาไม่แพงและยังมีส่วนช่วยตอบแทนสังคมด้วยการลดปริมาณอาหารเหลือทิ้งอีกด้วย

• Mottainai Farm Radice

เป็นร้านอาหารในตอนกลางวันและเป็นบาร์ในตอนกลางคืน โดยอาหารที่ขายโดยมากจะปรุงมาจากผัก โดยการเปลี่ยนผลิตภัณฑ์ที่ขายไม่ได้จากเกษตรกรท้องถิ่นมาเป็นอาหารและเครื่องดื่มที่อร่อย เช่น บรู-สเก็ต-ต้า หรือขนมปังอิตาเลี่ยนปิ้ง ชุ่มด้วยน้ำมันมะกอก เสิร์ฟพร้อมกระเทียมและมะเขือเทศ ในราคาเพียง 500 เยน ผักทอดเทมปุระในราคา 800 เยน ชีสต์ฟองดูราคา 1,280 เยน ทิรามิสุอโวคาโดราคา 700 เยน หรือเครื่องดื่มน้ำผลไม้ที่เสิร์ฟในเวลาอาหารเย็นโดยแบ่งเป็น 5 ประเภทคือ เพื่อความงาม เพื่อความสดชื่น แก้ท้องผูก ขับสารพิษ และแก้เมา ร้านยังเปิดให้ลูกค้าและคนทั่วไปได้เดินชมผักสด ผลไม้ ถั่วต่างๆและไวน์
• Uoharu

จะเน้นอาหารทะเลที่นำมาจากตลาดทสึกิจิ อาหารทะเลที่นำมาก็จะคล้าย ๆ กรณีผักนั่นก็คือ ขนาดเล็กหรือใหญ่กว่าปกติ หรือไม่ก็โดนตัดหางขาด อาหารที่ Uoharu ได้แก่ ซาซิมิ ปลาอบ ฯลฯ ในราคาเริ่มต้นเพียง 290 เยน
• Tashiten-maru

ซึ่งเป็นร้านที่เพิ่งเปิดเดือนพฤศจิกายนปีที่แล้ว เป็นร้านที่เป็นบาร์แบบยืน โดยนำวัตถุดิบมาจากจังหวัดชิมาเนะ (Shimane) และ ทตโตริ (Tottori) จานเด็ดของร้านนี้ก็คือ เทมปุระปลา ชื่อว่า “babaa” ในราคาเพียง 180 เยนต่อชิ้น เป็นปลาท้องถิ่นที่เต็มไปด้วยคอลลาเจนซึ่งไม่ค่อยมีใครนำมาขายในร้านใหญ่ ๆ อีกเมนูก็คือขาปู ราคา 300 เยนที่ขนาดเล็กกว่ามาตรฐาน
• Omagase

เป็นร้านอาหารระดับสูงและต้องจองถึงจะรับประทานได้ ร้านนี้จะเสิร์ฟอาหารแบบฟูลคอร์สเมนู รวมถึง ปูคุณภาพดี ตับห่านฟัว กราส์ (Foie Gras) เนื้อวากิว และอาหารแสนแพงอื่น ๆ ที่วัตถุดิบมาในรูปที่ไม่สมบูรณ์แบบมากนักเช่นกันค่ะ
ถึงแม้โครงการนี้อาจยังเริ่มมาไม่นานมาก ทำให้ยากที่จะประเมินว่าโครงการประสบความสำเร็จในการลดส่วนสูญเสียของอาหารหรือไม่ แต่การไปรับประทานในร้านอาหารแบบนี้บ่อยๆก็จะมีส่วนช่วยเหลือโครงการดี ๆ แบบนี้ สิ่งที่ยืนยันได้ทันทีก็คือผัก อาหารทะเล และผลไม้ที่กำลังจะถูกทิ้งเหล่านี้มีรสชาติดีจริง ๆ จนต้องสงสัยว่าจะนำไปทิ้งทำไมกันค่ะ
ติดตามอ่านเทคนิคการประสบความสำเร็จในหนังสือ “กัมบัตเตะเนะ เพราะความสำเร็จไม่มีทางลัด” ได้ที่ร้านหนังสือชั้นนำและพูดคุยกับผู้เขียนผ่านเพจ FB: Life Inspired by พิชชารัศมิ์

ทักทายพูดคุยกับพิชชารัศมิ์ ได้ที่ >>> Life Inspired by พิชชารัศมิ์
เรื่องแนะนำ :
– เรียนรู้ทักษะการทำงานจากซีรีย์ญี่ปุ่น
– การตายของพนักงานบริษัทเดนสึที่เกิดจากการทำงานหนักเกินไป
– ผลิตอะไรให้สิ่งนั้นตอบแทนสังคม
– เทคนิคการปรับความคิดพิชิตสำเร็จตามแนวทางนักปรัชญาญี่ปุ่น Nakamura Tempu
– ธนาคารอาหารญี่ปุ่น เก็บของเหลือเพื่อคนยาก
– หลักปฏิบัติ 6 เพื่อการขัดเกลาจิตวิญญาณของดร. คาซุโอะ อินาโมริ เทพแห่งการบริหารญี่ปุ่นที่ยังมีชีวิตอยู่

#Mottainai Action