Food Paper จากไอเดียเด็ก ป.4 กลายมาเป็นแบรนด์กระดาษจากผักผลไม้เหลือทิ้ง

Food Paper เป็นแบรนด์กระดาษญี่ปุ่น ที่มีจุดเริ่มต้นจากงานวิจัยอิสระของเด็ก ป.4 ทำต่อเนื่องถึง 5 ปี จนเกิดเป็นแบรนด์ และต้องบอกว่าชอบไอเดียในการต่อยอดมาก นอกจากมีผลิตภัณฑ์กระดาษที่ทำจากผักผลไม้เหลือทิ้งแล้ว และยังรับทำกระดาษแบบต่างๆ ตามออเดอร์ เอาวัตถุดิบของร้านมาทำแพคเกจ เช่น ร้านขายไวน์ก็เอาองุ่นนั้นมาทำกระดาษแพคเกจไวน์ได้

เจ้าขายไอเดียคือ อิการาชิ ยูโตะ บ้านของเขาทำธุรกิจโรงผลิตกระดาษเก่าแก่ที่ จ.ฟุคุอิ ชื่อว่า อิการาชิเซชิ (五十嵐製紙) ผลิตกระดาษ เอจิเซน วาชิ (Echizen Washi) เป็นกระดาษวาชิที่กำเนิดขึ้นที่ จ.ฟุคุอิ

วัตถุดิบในการทำกระดาษ เอจิเซน วาชิ หลักๆ คือ โคโสะ (หรือปอสา) และกัมปิ ซึ่งทั้งสองมีผลผลิตให้เก็บเกี่ยวลดลงอย่างมาก การปลูกก็ต้องใช้เวลา และจำนวนเกษตรกรที่ผลิตวัตถุดิบในการทำกระดาษนั้นก็ลดลง

ระหว่างที่เกิดปัญหาเหล่านี้ ยูโตะ ที่ตอนนั้นอยู่ ป.4 ก็เริ่มทำงานวิจัยอิสระด้วยตัวเอง พอเห็นวัตถุดิบอาหารอะไรเข้า ก็จะบอกว่า “ขอเอาไปทำวิจัยหน่อย”

ยูโตะค่อยรวบรวมกระดาษที่ผลิตขึ้นจากผักผลไม้นานาชนิด สะสมเป็นงานวิจัยเล่มหนาขึ้นเรื่อยๆ ทั้งกระดาษจากเปลือกกล้วย จากผักในนา จากถั่วต่างๆ ที่เห็นพ่อกินเป็นของว่า จากองุ่น จากขิง และอีกมากมาย

เขาทำงานวิจัยต่อเนื่องเป็นเวลาถึง 5 ปีเลย แต่ละหน้ามีกระดาษที่ลองผลิตขึ้น แปะไว้ แล้วก็มีภาพเส้นใยกระดาษถ่ายจากกล้องจุลทรรศน์ นอกจากนี้ยังมีการทดสอบความแข็งแรง แรงเสียดทาน ความสะดวกในการเขียน และการดูดซับน้ำ จริงจังและละเอียดมากๆ

จนปี 2019 มีงานงานสัมมนาการสร้างแบรนด์จัดขึ้นที่ จ.ฟุคุอิ นักออกแบบในงานสนใจงานวิจัยของยูโตะมาก เขาได้รับคำชื่นชมอย่างมาก จนได้ไปจัดแสดงที่โตเกียว และได้รางวัล MVP
ในที่สุดจึงได้เกิดเป็นแบรนด์ Food Paper ที่มีแม่ของเขาสนับสนุนอย่างเต็มที่ เอางานวิจัยมาใช้จริงในโรงผลิต

Food Paper จึงเป็นแบรนด์ที่น่าภาคภูมิใจของครอบครัวอิการาชิ ทั้งต่อยอดธุรกิจเก่าแก่ของตระกูล และยังช่วยลดปัญหาขยะเหลือทิ้งด้วย ซึ่ง Food Paper รับเศษผักผลไม้จากสถานที่ต่างๆ มาผลิตกระดาษด้วย เช่น เศษผักจากโรงอาหารโรงเรียน จากร้านอาหาร จากเกษตรกร

ยูโตะได้บอกไว้ว่า “เหมือนน้ำผลไม้ พอลองผสมหลายๆ วัตถุดิบเข้าด้วยกัน สีและผิวสัมผัสก็เปลี่ยนไป น่าสนใจมาก ผมคิดว่า Food Paper มีความเป็นไปได้ที่ไม่สิ้นสุดเลยครับ”

ปัจจุบัน น้องยูโตะอยู่ชั้น ม.5 และ Food Paper ก็มีสินค้ามากมายที่ทำจากกระดาษที่สัมผัสได้ถึงสีและผิวสัมผัสของผักและผลไม้ชนิดต่างๆ

– สมุดโน้ต B5 ราคา 500 เยน
– กระดาษการ์ดสำหรับเขียนข้อความ 12 แผ่น ราคา 540 เยน
– กระเป๋า 3,600 เยน
– ถ้วยใส่ของ 1,200 เยน
– ถุงใส่ของ 1,300 เยน

ไอเดียของเด็กๆ หากได้รับการสนับสนุน สิ่งเหล่านั้นก็อาจจะไม่ได้เป็นเพียงแค่ไอเดียเด็กๆ อีกต่อไป

เว็บไซต์แบรนด์ Food Paper : https://foodpaper.jp/

ติดตามบทความสนุกๆ แบบนี้ได้อีกที่ >>> WA-Japan
เรื่องแนะนำ :
– คนไทยเป็นยังไงในสายตาคนญี่ปุ่น EP2
– คนไทยเป็นยังไงในสายตาคนญี่ปุ่น EP1
– 10 ความแตกต่างร้านสะดวกซื้อไทย VS ร้านสะดวกซื้อญี่ปุ่น
– แฉด้านมืดของวงการไมโกะ !!!
– โตเกียว โอซาก้า มหานครแห่งความแตกต่าง

ที่มา
– https://kizukijapan.jp/
– https://story.nakagawa-masashichi.jp

#Food Paper จากไอเดียเด็ก ป.4 กลายมาเป็นแบรนด์กระดาษจากผักผลไม้เหลือทิ้ง

งานอดิเรกยามว่างนี้เป็น meganenoo ที่นำเอาความชื่นชอบและงานอดิเรกมาสร้างสรรค์เป็นผลงานทางศิลปะที่ต้องขอยอมรับว่าเหมือนจริงมาก

ขึ้นชื่อว่าเป็นงานอดิเรกแล้ว ก็มักจะเป็นการได้ทำในสิ่งที่ชอบในยามว่างใช่มั้ยคะ

งานอดิเรกส่วนใหญ่ก็จะมีตั้งแต่การอ่านหนังสือ วาดรูป ทำสวน ทำอาหาร ออกกำลังกาย ฯลฯ แต่ละคนแต่ละวัยก็มีงานอดิเรกที่ชื่นชอบแตกต่างกันไป หรือสำหรับบางคนที่อยู่บ้านว่าง ๆ อาจจะมีงานอดิเรกเพิ่มเติมขึ้นมาก็ได้

อย่างผลงานที่เราเอามานำเสนอให้ชมกันในวันนี้ก็เป็นอีกหนึ่งตัวอย่างของงานอดิเรกนั่นเองค่ะ

เห็นตัวอย่างผลงานกันแล้ว สวยและสมจริงมาก ๆ ใช่มั้ยล่ะคะ แต่ใครจะเชื่อว่าเจ้าของผลงานที่เรากำลังชมอยู่นี้อายุ 70 กว่าปีแล้ว!!

ผลงานนี้เป็นของ meganenoo ที่นำเอาความชื่นชอบและงานอดิเรกมาสร้างสรรค์เป็นผลงานทางศิลปะที่ต้องขอยอมรับว่าเหมือนจริงมาก และที่สำคัญทั้งหมดนี้เป็นการประดิษฐ์ขึ้นจากกระดาษทั้งสิ้น เช่น กระดาษวาชิ กระดาษทิชชู ฯลฯ ซึ่งลูกชายของคุณตาเป็นคนโพสต์ผลงานที่ยอดเยี่ยมเหล่านี้ลงในโลกโซเชียลและสร้างความฮือฮาอย่างมากในโลกออนไลน์เลยทีเดียวค่ะ

สิ่งที่ได้นอกเหนือไปจากการได้ชื่นชมและทึ่งในความสามารถของคุณตาแล้วก็คือ ข้อคิดที่ว่า

“ไม่มีวันสายเกินไปที่จะเริ่มทำอะไรใหม่ๆ”

เพราะหากเป็นสิ่งที่เราชอบ ทำแล้วไม่ได้ส่งผลเสียต่อใคร ก็สมควรที่จะแน่วแน่ทำต่อไป และสิ่งสำคัญก็คือการกล้าที่จะลงมือทำนั่นเองค่ะ

เอาเป็นว่าช่วงหยุดอยู่บ้านนี้ ลองหาสิ่งที่รักที่ชอบมาทำดู อาจจะเกิดเป็นผลงานที่น่าสนใจเหมือนอย่างคุณตาก็ได้ค่ะ

ติดตามผลงานของคุณตาได้ที่
https://www.instagram.com/meganenoo/ และ https://twitter.com/meganenooo

เรื่องแนะนำ :
– Tabineko เสพงานศิลป์อยู่บ้านชิลๆ แล้วปล่อยให้แมวออกเดินทางแทน
– แรงบันดาลใจจากการวาดสีน้ำ ในวันที่เสาะหางานอดิเรกทำแก้เบื่อ
– ชวนอ่าน : เกรฟดิกเกอร์ ล่าทั่วโตเกียว สิ่งที่ซ่อนอยู่ในหนังสือ นอกจากความเป็นนิยายสืบสวน
– ชวนอ่าน : โกลเด้นสลัมเบอร์ เมื่อตกเป็นแพะรับบาป ทางรอดเดียวคือการหนี
– 10 เล่มหนังสือออกใหม่ที่อยากชวนมาอ่าน ระหว่าง “อยู่บ้าน หยุดเชื้อ เพื่อชาติ”

#meganenoo

Eriko Horiki ผู้ที่ไม่มีความรู้ด้านศิลปะและการธุรกิจ กลายเป็นศิลปินผู้ออกแบบและพลิกโฉมวงการกระดาษทำมือของญี่ปุ่น หรือที่เรียกว่า “วาชิ” ให้เป็นที่รู้จักไปทั่วโลก

เอริโกะ โฮริกิ คือผู้หญิงธรรมดา ๆ คนหนึ่ง เธอไม่มีความรู้ด้านศิลปะ ไม่มีความรู้ใด ๆ ในการทำธุรกิจ และไม่มีเงินทุนที่จะเปิดบริษัทได้
แต่เธอคนนี้นี่เองที่กลายเป็นศิลปินผู้ออกแบบและพลิกโฉมวงการกระดาษทำมือของญี่ปุ่น หรือที่เรียกว่า “วาชิ” ในการใช้ตกแต่งสถานที่ต่าง ๆ ด้วยวาชิที่อาจมีความยาวถึง 10 เมตร ให้เป็นที่รู้จักไปทั่วโลก

โฮริกิเล่าว่าพอเรียนจบมัธยมปลายก็เข้าทำงานด้านบัญชีที่ธนาคารแห่งหนึ่ง เธอก็ทำไปใช้ชีวิตสนุกไปวัน ๆ
แต่แล้วโชคชะตาก็พลิกผันเมื่อมีคนชวนเธอไปทำงานด้านบัญชีที่บริษัทผลิตผลิตภัณฑ์จากวาชิที่จังหวัดฟุกุย ในตอนนั้นเองที่เธอได้สัมผัสถึงการทำวาชิซึ่งถือเป็นหนึ่งในวัฒนธรรมญี่ปุ่นที่สำคัญสืบทอดมาเป็นเวลานานถึง 1500 ปี เธอพบว่ากระบวนการทำวาชินั้นเต็มไปด้วยความซับซ้อนในการดึงเส้นใยจากพืชชนิดพิเศษ และต้องอาศัยความอดทนอย่างมากกว่าจะได้มาซึ่งกระดาษที่มีลวดลายสวยงาม อย่างไรก็ตามเธอได้ทำงานบัญชีอยู่ในบริษัทนั้นเพียงสองปี บริษัทก็ถูกปิดลงเนื่องจากไม่สามารถสู้ราคาที่ถูกกว่าของกระดาษที่ทำจากเครื่องจักรได้

หลังจากที่บริษัทถูกปิดลง เธอก็ตัดสินใจที่จะตั้งบริษัทวาชิด้วยตัวเอง เพราะเธอเห็นว่าหากสถานการณ์ยังเป็นแบบนี้ต่อไป ในอนาคตอันใกล้วาชิคงจะต้องหายสาบสูญไปจากประเทศญี่ปุ่นซึ่งก็หมายถึงเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมอย่างหนึ่งจะสูญหายไปด้วย เธอจึงตัดสินใจที่จะทำทุกวิถีทางในการรักษาสิ่งมีค่านี้ไว้ เธอได้ไปขอเงินทุนจากบริษัทผู้สนับสนุนและได้ตั้งกลุ่มผลิตวาชิขึ้น โดยในตอนนั้นเธอไม่มีความรู้ใด ๆ ในการทำวาชิเลย และก็ไม่เคยเรียนด้านการออกแบบหรือศิลปะมาจากสถาบันใด ทั้งไม่มีความรู้ด้านธุรกิจ แต่สิ่งเดียวที่เธอมีและมีอย่างมากมายก็คือ “ความปรารถนาอย่างแรงกล้า”

แต่ดั้งเดิมวาชิจะหมายถึงกระดาษแผ่นเล็ก ๆ ที่นำมาเป็นเครื่องเขียน กระดาษห่อของ หรือหนังสือ แต่วาชิแผ่นเล็ก ๆ เหล่านั้นสามารถทดแทนได้ง่าย ๆ ด้วยกระดาษที่ผลิตจากเครื่องจักร เธอบอกว่าเธอต้องหาวิธีที่จะทำให้วาชิมีเอกลักษณ์ สามารถตอบโจทย์ในเรื่องการใช้สอยของคนยุคใหม่และเพื่อให้คนคิดว่าสมราคาที่จะต้องจ่าย เธอเริ่มคิดที่จะผลิตวาชิที่มีขนาดใหญ่ ๆ ขึ้นและคำนึงถึงประโยชน์ใช้สอยเป็นหลัก ไม่ว่าจะใช้ประดับตกแต่งผนัง ทางเดิน โคมไฟ ฯลฯ
เธอยังผสมผสานวาชิกับสิ่งของต่าง ๆ เพื่อให้เหมาะสมในการใช้งาน เช่น การประกบกระจกกับแผ่นวาชิเพื่อทำทางเดินเพราะการใช้กระจกทำให้วาชิแข็งแรงไม่ขาดและยังคงสามารถเห็นลวดลายของวาชิได้ หลังจากที่ใช้เวลาหลายปีในการเรียนรู้การทำวาชิด้วยตัวเอง เธอยังได้ออกแบบลวดลายใหม่ ๆ โดยเทคนิคพิเศษเฉพาะเช่นการสะบัดน้ำลงบนวาชิทำให้พื้นผิวกระดาษปริออกเป็นวง ๆ ทำให้เกิดลายทางศิลปะที่งดงาม

ด้วยความที่เธอไม่มีประสบการณ์ทั้งในด้านศิลปะและทางธุรกิจ ทำให้เธอต้องต่อสู้อย่างมากมาย และในปีแรกที่ตั้งกลุ่มวาชิขึ้น บริษัทขาดทุนถึง 30 ล้านเยน จนบริษัทที่ให้เงินสนับสนุนเธอเกือบจะบังคับให้เธอล้มเลิกกิจการ แต่เธอก็ยังยืดหยัดเดินหน้าต่อไป เธอเคยรู้สึกท้อแท้และเกือบหมดหวังเพราะคนรอบตัวทุกคนบอกว่าเธอไม่มีทางที่จะเอาดีด้านนี้ได้เพราะเธอไม่เคยเรียนศิลปะ แต่แล้วเธอกลับฮึดสู้อีกครั้งเพราะได้บังเอิญไปเห็นรูปปั้นดินเผารูปหนึ่งที่รูปทรงสวยงามมีอายุกว่า 3,000 ปี รูปปั้นนั้นถูกปั้นโดยคนธรรมดา ๆ ที่ทำงานในไร่น่า เธอจึงเกิดความเชื่อมั่นว่าคนที่ทำงานศิลปะไม่จำเป็นต้องจบจากสถาบันศิลปะไหน แต่ทุกคนมีความคิดสร้างสรรค์ของตัวเองและสามารถสร้างงานศิลปะได้เช่นกัน เธอบอกว่า

ฉันเชื่อว่าทุกอย่างเป็นไปได้ ฉันจึงเดินหน้าต่อไปเพื่อพิสูจน์ตัวเอง ถึงแม้ว่าจะต้องต่อสู้มากสักเพียงใด แต่ฉันไม่เคยคิดจะยอมแพ้

วาชินั้นทำด้วยมือและมีลวดลายที่สวยงามไม่ซ้ำแบบ วาชิที่ใช้ประดับตกแต่งแผ่นหนึ่งนั้นอาจจะเกิดจากการซ้อนวาชิหลาย ๆ ชั้นที่มีลวดลายไม่ซ้ำกัน เวลาโดนแสงแดดหรือแสงจากหลอดไฟก็จะเห็นลวดลายด้านในที่ไม่เหมือนกันซึ่งจะช่วยเปลี่ยนบรรยากาศให้กับห้องที่ประดับตกแต่งด้วยวาชิ โฮริกิย้ำว่า ศิลปะก็คือธรรมชาติ ซึ่งก็คือการเปลี่ยนแปลงของฤดูกาล อารมณ์ความรู้สึก และความสัมพันธ์ของชีวิต เธอจึงเลือกที่จะออกแบบวาชิให้มีความเป็นธรรมชาติมากกว่าการตั้งใจทำให้สวยงาม เธอบอกว่าการทำวาชิแผ่นใหญ่แผ่นหนึ่ง (โดยปกติจะขนาดถึง 2700 มม x 2100 มม) จะต้องอาศัยคนทำถึงราว 10 คนซึ่งแน่นอนว่ามีปัจจัยมากมายที่ควบคุมไม่ได้เช่น อุณหภูมิ จังหวะการทำลวดลาย ฯลฯ เธอเชื่อว่าการควบคุมได้เพียง 70% ถือเป็นสิ่งที่ดีเพราะอีก 30% ที่เหลือก็คือความมีชีวิตชีวาของศิลปะในรูปแบบเฉพาะของตัวมันเอง

หลาย ๆ คนเคยวิพากษ์วิจารณ์ผลงานของเธอที่นำวาชิไปใช้กับวัตถุอื่น ๆ เช่น โคมไฟ กระจก อลูมิเนียม ฯลฯ ว่ามันดูไม่ใช่วาชิอีกต่อไป
แต่เธอบอกว่าสำหรับเธอวัฒนธรรมคือสิ่งที่เหมาะสมกับความจำเป็นในการใช้สอยในทุก ๆ วัน นวัตกรรมใหม่ ๆ กับสิ่งดั้งเดิมก็ไม่ใช่ว่าจะต้องสวนทางกันเสมอไป การปรับตัวและสร้างสรรค์สิ่งใหม่ ๆ ให้กับสิ่งดั้งเดิม (ในที่นี้หมายถึงวาชิ) ต่างหากจึงจะทำให้สิ่งนั้นดำรงอยู่ได้ไปจนถึงอนาคต
ขอบคุณข้อมูลจาก : NHK World TV – Booked for Japan Horiki Eriko – Washi Jan 25 2014
ติดตามอ่านเทคนิคการประสบความสำเร็จในหนังสือ “กัมบัตเตะเนะ เพราะความสำเร็จไม่มีทางลัด” ได้ที่ร้านหนังสือชั้นนำและพูดคุยกับผู้เขียนผ่านเพจ FB: Life Inspired by พิชชารัศมิ์

ทักทายพูดคุยกับพิชชารัศมิ์ ได้ที่ >>> Life Inspired by พิชชารัศมิ์
เรื่องแนะนำ :
– A-Dot Company ปรุงวัตถุดิบที่ไม่สมบูรณ์ให้เป็นอาหารแสนอร่อย
– เรียนรู้ทักษะการทำงานจากซีรีย์ญี่ปุ่น
– การตายของพนักงานบริษัทเดนสึที่เกิดจากการทำงานหนักเกินไป
– ผลิตอะไรให้สิ่งนั้นตอบแทนสังคม
– เทคนิคการปรับความคิดพิชิตสำเร็จตามแนวทางนักปรัชญาญี่ปุ่น Nakamura Tempu
– ธนาคารอาหารญี่ปุ่น เก็บของเหลือเพื่อคนยาก

#eriko horiki